– Zakładam – zaczęła, zastanawiając się jednocześnie nad każdym słowem. – że brak świateł mógł być niezbędny, żeby coś zamaskować – może ta ręka była w jakiś sposób teleportowana na miejsce… ostatecznie światło na ulicy zgasło, zostawiając je w ciemności, a dłoń złapała Brennę niemalże od razu. Więc musiała już tam gdzieś być, może pełzła za nimi faktycznie, albo dopiero się na tej scenie pojawiła wraz ze zgaszeniem świateł, bo dźwięku aportacji również nie słyszały… a przynajmniej nie słyszała go Lestrange.
– Wiesz co… zawsze możemy spróbować ją zamknąć w pomieszczeniu treningowym, o tej godzinie powinno tam być pusto, i zobaczyć co się stanie – Victoria była po prostu cholernie ciekawa tej teorii z ciemnością. – Ale wiele więcej bym w tej sprawie nie badała, niech się bawią po swojemu – bo miała wystarczająco dużo swojej własnej pracy, nie potrzebowała sobie jeszcze dokładać cudzej. Brenna zapewne również. – Potem możemy sprawdzić czy Maya nadal siedzi i poprosić o te akta… a na Nokturn i tak chyba lepiej wrócić i przekopać to mieszkanie drugi raz. Może coś pominęłyśmy – zaproponowała i właściwie to poprowadziła je już do pomieszczenia, o którym wspominała. Sprawdzenie czy Rączka zareaguje na brak światła nie powinno im dużo zająć. – Świadczy to tak, że przemieliłaś już wystarczająco dużo spraw, żeby wyłapać schemat.
– Jak było na weselu z Bulstrodem? – rzuciła po drodze jak gdyby nigdy nic, dokładnie tym samym tonem co zawsze. Już kilka dni przed imprezą wiedziała z kim Brenna się tam wybiera, od samego zainteresowanego, ale dawała przyjaciółce czas na to, by sama zagaiła temat. Dwa tygodnie to było chyba jednak wystarczająco dużo, by domyślić się, że Longbottom nie zamierza nic mówić sama z siebie. Najwyraźniej trzeba było ją nieco szturchnąć. Mentalnie.