[23.09.1972 r., Lazarus & Odys] Na tym pustkowiu mieszka śmierć

Ciemna dziura, przywdziewając formę Odysa, oparła się o framugę wejściowych drzwi (w sposób, który miał chyba wyglądać nonszalancko…). Sztywność i napięcie w ramionach zdradziło go samo.
— Dwa dni — powtórzył. — Punktualność godna funkcjonariusza Ministerstwa, ale cóż, żyjemy w czasach cudów — wpuścił Lazarusa do środka i zatrzasnął za nim drzwi, a następnie odwrócił się, ruszył korytarzem szybkim krokiem, chcąc odciągnąć uwagę mężczyzny od własnej zmęczonej twarzy, oczu i drżenia dłoni. — Podjąłem bardzo błędną decyzję i postanowiłem być ambitny.
Na słowa o skardze administracyjnej, napiął szczękę.
Dotarł do salonu, który wyglądał jakby ktoś trzy razy dziennie go polerował. Wszystko pochowane, wyrównane, ustawione. Zero zapachu alkoholu, zero zapachu jedzenia, zero czegokolwiek. Czystość byłaby tak nieludzka, że aż by drażniła, gdyby nie spływające zacieki znajdujące się praktycznie… wszędzie. Tyle było po jakimkolwiek pracach czyszczenia, skoro Fawley miał wrażenie, że brud osadził mu się na ciele.
— Masz doświadczenie z klątwami. Chcę żebyś to obejrzał zanim zacznie się robić gorzej albo zanim przestanę zauważać, że jest gorzej. Jeśli będziesz w stanie mi wykluczyć działanie klątwy…
W ten sposób powód rozdrażnienia hipnotyzera okazał się oczywisty.