[09.10.1972] make a wish | Prudence, Benjy

Merlinie, te światła. Savoy zawsze świecił jakby próbował udowodnić całemu miastu, że stoi ponad nim. Wyrósł przed nami jak wielka, jasna ściana - relikt, nie, symbol świata, do którego nigdy naprawdę nie należałem - świata lśniących posadzek, drogich dywanów i ludzi, którzy płacili za noc tyle, ile ja wydawałem przez kilka miesięcy w drodze, a może nawet więcej, prawdopodobnie więcej. Patrzyłem na fasadę, na drogie obramowania jeszcze droższych okien, na migoczące punkciki z setek szyb odbijających się w tafli rzeki… Powinienem czuć się tu obcym elementem, ten hotel był za duży, za jasny, za czysty i zbyt elegancki, jak na ludzi pokroju mnie teraz - chociaż w przeszłości też nie czułem się tu dobrze - ale z Prudence u boku absolutnie nie czułem się niewłaściwie. Widziałem, jak oglądała gmach z tym momentalnym, cichym zdziwieniem, które próbowała ukryć… Ale jej palce zacisnęły się na mojej dłoni odrobinę mocniej - to ją sprzedawało, mnie pewnie też, bo również mocniej splotłem nasze ręce - to nie był jednak chwyt kogoś przestraszonego, tylko kogoś, kto chciał mieć pewność, że to wszystko działo się naprawdę, my tu byliśmy, razem.
Wciągnąłem powietrze, kiedy chłód od Tamizy - ten rodzaj zimna, który człowiek czuł aż na kostkach palców - uderzył we mnie ostrzej, lecz subiektywnie w dalszym ciągu było mi gorąco. Zimne powietrze znad rzeki wdzierało się pod kołnierz, próbowało mnie otrzeźwić, ale jej dłoń splątana z moją była tak ciepła, że chłód wycofywał się w popłochu. To był stan, który raczej nie miał zmienić się tej nocy, miałem świadomość, że wystarczył jeden pochopny, impulsywnie cudowny ruch, jeden jedyny, a znalazłbym usta mojej świeżo poślubionej małżonki i znowu zapomnielibyśmy o naszym celu… A przecież w tej jednej chwili byłem kimś, kto przychodził do hotelu z ukochaną kobietą, nie z cieniem wspomnień ani z tożsamością, którą zawsze trzeba było ukryć. Powinniśmy korzystać z tego czasu, świętować nasze nowe życie we właściwy sposób, bo taka noc zdarzała się tylko raz w życiu, nawet w moim.
Tak, milczenie było jedynym sposobem, by nie zgubić drogi do drzwi. Prawie się uśmiechnąłem, bo widziałem ten cień wahania w nas obojgu - nie niepewności, tylko świadomości, że oboje wyglądaliśmy tak, jak ludzie, którzy spędzili noc, dzień i pół życia walcząc z czymś, co w końcu przestało ich gonić. Włosy potargane od wiatru, rumiane policzki, płaszcze przesiąknięte nocą nad rzeką i zapachem Nokturnu. Oczy, które - bogowie - paliły się od emocji, których żaden portier nie potrafiłby nazwać inaczej, jak tylko w ten jeden sposób. Jej ramię ocierało się o moje, kiedy przesuwaliśmy się ku wejściu, a ja już myślałem o momencie, gdy zostaniemy sami. Jeszcze tylko kilka kroków…
Zatrzymałem się dokładnie przed tym ostatecznym momentem, prawie u progu wejścia, jakbym potrzebował ułamka sekundy, by coś we mnie przestawiło się z trybu „ucieczka” w tryb „wchodzimy”, chociaż wcale tak nie było. Nachyliłem się bliżej, słysząc pytanie, po czym zmrużyłem oczy, patrząc na nas odbitych w wielkiej, jasnej szybie przy bocznym wejściu, pewnie zamkniętym na noc, chociaż to i tak nie miało znaczenia, bo dzisiaj wchodziliśmy głównymi drzwiami.
Savoy znajdował się tuż przed nami, był jak coś z innego świata - wysoki, elegancki, zbyt jasny jak na tę porę nocy, zbyt nienaganny jak na ludzi, którzy przyszli tu prosto z Nokturnu, przesiąknięci mgłą, wiatrem i tym rodzajem bliskości, który powinien zostawiać ślady na skórze, chociaż jeszcze tego nie robił. Jak na ludzi, którzy spędzili kilka godzin pełnych całowania, oświadczania się, brania ślubu, przeklętego przekonywania jej, że zasługuje na więcej, a mnie, że „może, kurwa, nie chce niczego więcej na siłę i nie potrzebuje uszczęśliwiania”, kładzenia przed sobą serc na stół i tak dalej, byliśmy kompletnie niedopasowani do tego miejsca. I choć nie obchodziło mnie to ani trochę, normalnie nie zaprzątałoby mi to głowy, coś mnie uderzyło. Patrzyłem na nas, odbitych w szybie Savoyu, i coś we mnie kliknęło. Jeszcze bardziej zmrużyłem oczy, przygryzłem dolną wargę - to był odruch, którego nie kontrolowałem, kiedy pojawiał mi się przed oczami plan. Wydąłem lekko usta, jakbym rozważał coś szalenie poważnego… Chociaż jedyne, co czułem, to rosnące, absolutnie bezczelne rozbawienie.
- Wiesz… - Zacząłem tonem, który sugerował, że za chwilę powiem coś albo genialnego, albo skrajnie głupiego. - Wyjątkowa noc, wyjątkowe miejsce… Asz się plosi, szeby uszyś tlochę magii, hm? - Odchyliłem głowę, patrząc na nią z tym znajomym półuśmiechem, który zwykle zwiastował kłopoty. Mogliśmy wyglądać jak dwójka ludzi, którzy albo weszli do hotelu, bo ich stać na wszystko, albo jak dwójka ludzi, którzy mogą go podpalić z nudów. Nie istniało nic pomiędzy.