[Yule 1953] Dear Santa just give me your Gringott's cheque

Mulciber Manor

Ferie zimowe miały kilka szalenie istotny zalet. Po pierwsze - nie trzeba było się uczyć. Podręczniki od eliksirów, historii magii czy transmutacji lądowały w kufrze przytarganym na święta, bo przecież każde z nich obiecywało, że odrobi wszystkie zadania domowe! Po drugie - można było spać dłużej bez obawy, że się utknie na cholernych ruchomych schodach. Kołderka była cieplutka, pomimo śniegu leżącego na parapercie. W tym roku przypruszyło mocniej niż zwykle. Po trzecie - święta to był czas prezentów, pieczonych perliczek z żurawiną i grzanego wina, serwowanego po kolacji razem z plasterkami pomarańczy i goździkami. Święta pańskiego roku 1953 nie różniły się niczym szczególnym. Mulciber Manor było przystrojone na wieczorną kolację, służba uwijała się jak w ukropie, żeby zdążyć umieścić wszystkie prezenty dla młodych. Zwłaszcza, że zarówno Duncan jak i aktualnie siedzący w salonie i raczący się świąteczną brandy Philip mieli paskudny nawyk prześcigania się w ilości podarunków. Lorien wraz z rodzicami przyjechała rano. Nie “rano, rano” ale na tyle wcześnie, że część domowników jeszcze spała, jak to została poinformowana przez starą guwernantkę. Oczywiście najpierw przywitała się z ciocią i wujem. Pozwoliła się wycałować i nawet się nie skrzywiła, że na pytanie “Czy Donald będzie może na kolacji?” usłyszała, że dziedzic Mulciberów jest zapracowany w kancelarii babki i raczej się nie pojawi. No może odrobinę jej mina zrzędła. Po cholerę więc zabierała najładniejszą sukienkę? Nie zdołało to jednak pannie Crouch popsuć humoru. Były święta. W dodatku zaczął sypać śnieg.

Pozwoliła zabrać swoje ulubione futerko i beret, po czym podskakując radośnie pobiegła na pierwsze piętro. Wyhamowała dopiero przed drzwiami pokoju Alexandra. Niektórzy jeszcze śpią. No to za długo sobie nie pośpią.
Uchyliła cichutko drzwi. Bezszelestnie. Łatwo było być cichym ważąc tyle co niewyrośnięty kundel. Zdecydowanie sama jej obecność nie była wystarczająca, żeby jaśnie pan Mulciber się obudził, więc… wzięła rozbieg. Raz dwa trzy i hyc - już była na Alexowym łóżku.
- AAA-LEE-EEX WSTAWAJ!- Potrząsnęła nieszczęsnym chłopakiem. Pobudka. Wstajemy! Nie ma takiego opierdalania się w samo Yule!- ŚNIEG SPADŁ!
Cóż. Panna Crouch nie należała specjalnie do zbyt subtelnych dziewuszek, to trzeba było jej przyznać.