[9/10/72] If you need me, I’ll be hiding in plain sight | Benjy, Nora

Drzwi zamknęły się za mną cicho, niemal grzecznie, jak na to, w jaki sposób zostały otwarte, a klatka schodowa i ulica przyjęła mnie z powrotem swoim wieczornym półmrokiem, pierwszymi światłami latarni i ruchem, który już nie był dzienny, ale jeszcze nie nocny. Pokątna była jeszcze zatłoczona, chociaż dzień chylił się ku końcowi, słońce wisiało nisko, odbijając się w szybach sklepów jak w starych, przybrudzonych lustrach. Początek października w Londynie potrafił być kapryśny, ale dziś pogoda akurat dopisywała - wczesnowieczorny powiew niósł zapach mokrych liści, ale nie groził deszczem, liście krążyły w powietrzu bardziej z lenistwa niż złośliwości wiatru. Matka Natura miała dziś dobry humor - niebo było jasne, z resztkami bladego różu przy krawędzi chmur, światła w witrynach nie kłuły w oczy, tylko zapraszały bez nachalności. Lampy gazowe stopniowo rozświetlały ulicę miękkim blaskiem, kiedy spacerowym tempem przemierzałem kolejne metry, było chłodno, ale przyjemnie - tak świeżo, że aż chciało się iść wolniej, jakby każdy krok miał sens sam w sobie.
Miałem trochę czasu do zabicia, więc zamiast krążyć bez celu, skręciłem w znajomą stronę. Klubokawiarnia Nory była niedaleko, a ja miałem dokładnie tyle, żeby wypić coś ciepłego, zanim ruszę dalej, wracając do mieszkania przy Horyzontalnej, do którego tym razem nie mogłem tak po prostu wejść, bo nie miałem kluczy. Oddałem je tamtego pamiętnego ranka, wrzucając je do skrzynki na listy, razem z kilkoma złudzeniami i - jak mi się wtedy wydawało - jednym bardzo konkretnym rozdziałem życia. Niezbadane były koleje losu - tym razem w tym dobrym znaczeniu, co nie zmieniało faktu, że nie zamierzałem siedzieć pod drzwiami na klatce schodowej, wolałem spędzić ten czas w przyjemniejszy sposób.
Wszedłem do środka, od razu uderzyło we mnie ciepło i zapach mielonych ziaren, wymieszany z czymś słodko-korzennym, pewnie nowym wynalazkiem na sezon jesienny. Wnętrze tonęło w miękkim świetle lamp zawieszonych nieco za nisko, jak na mój gust, a ludzie rozsiedli się przy stolikach tak, jakby każdy z nich był częścią stałej ekspozycji - najwidoczniej życie w pełni wróciło do stolicy. Zamknąłem za sobą drzwi i zatrzymałem się na moment, pozwalając, żeby to wszystko mnie dogoniło - dźwięki, zapachy, zwykłość, po czym rozejrzałem się, unosząc brodę odruchowo, jakbym musiał obejrzeć teren przed wkroczeniem. Przeciągnąłem wzrokiem po sali, szukając właścicielki, tej jej charakterystycznej sylwetki, ruchów, które zawsze wyglądały, jakby wiedziały, co robią, nawet kiedy miała chaos aż po łokcie. Jeszcze jej nie widziałem, ale wiedziałem, że gdzieś tu jest, zawsze była.