02.03.2023, 03:13 ✶
Podejście dziewczyny było rozważniejsze w oczach Flintówny, która zwyczajnie nie lubiła być w centrum uwagi. Wolała snuć się po korytarzach samotnie lub w towarzystwie Tori, Castiela czy Fergusa — chociaż ten ostatni bywał niezwykle intensywny i irytujący.
- Wydaje mi się, że całe nasze społeczeństwo opiera się na tuszowaniu skandali, zwłaszcza tych matrymonialnych. - uśmiechnęła się odrobinie zadziornie w stronę ciemnowłosej, wzruszając niewinnie ramionami. Wszędzie były oskarżenia o zdradę, bękartów lub o psucie interesów danej rodziny. I tylko płacono, wymieniano się, aby to złagodzić lub przerzucić oczy społeczeństwa na zupełnie innych ludzi. Czym byłoby więc ukrycie jednorazowego morderstwa uczennicy, zwłaszcza gdy ta mogła być pół krwi lub mugolakiem ze zdolności magicznymi? Miała te same przypuszczenia, co Lestrange — gdyby Marta była z ważnej rodziny, to nie załatwiłyby tego żadne galeony i sykle, a nawet nie zmieniacz czasu.
- Chętnie. Możemy spotkać się po zajęciach w tej opuszczonej klasie w lochach, nikt tam nie zagląda, bo trochę śmierdzi stęchlizną. - w jej głosie zabrzmiał entuzjazm, bo nastolatka zawsze cieszyła się z każdej możliwości pracowania nad jednym ze swoich trzech ulubionych przedmiotów. Uważała eliksiry za pełne finezji i wdzięku, prawdziwą skarbnicę nieodkrytych możliwości. Wpatrywała się w śliczną buzię Tori, gdy ta mówiła o Poltergeistach, przewyższając znacznie Cynthię w tej dziedzinie, bo tak naprawdę nigdy nie szukała informacji. Przez ostatnie lata w szkole udało się jej raz porozmawiać z Baronem i raz z duchem jakieś kobiety z szóstego piętra, ale potem już nigdy więcej jej nie spotkała.
- Ma na pewno więcej szczęścia niż rozumu ten Irytek.
Mimo wszystko nie brzmiał złośliwie, gdy wspomniała o natrętnym mieszkańcu zamku. Ciekawe, czy zamieszkiwały też szkoły mugolskie? Bo na pewno mieli tak duże, jak Hogwart.
Nie zamknęła powiek, gdy hałas osiągnął apogeum, a zimny strumień zalał łazienkę. Przynajmniej toaleta przestała bulgotać i puszczać bańki, co było dość obrzydliwe w mniemaniu Cyjanka. Wyprostowała zarówno plecy, jak i głowę, przesuwając spojrzeniem po duchu dziewczyny. Okularnica w dwóch kitkach, niewiele starsza lub w tym samym wieku, co one. Chciała też zapamiętać jak najwięcej detali z mundurka. Uniosła brwi na słowa latającej dziewczyny, zwodzącej, jak katowany pies.
- To okropne Marto. - powiedziała zdziwionym głosem, że takie rzeczy w ogóle miały miejsce. Wydawało się jej paskudnie niegrzecznie rzucać czymkolwiek w kogoś, kto był martwy. I jeszcze słabą oceną? To jak policzek. - Victoria ma rację, nie chcemy sprawiać Ci kłopotu.
Odsunęła się nieco, przystępując z nogi na nogę, aby móc swobodnie podążać za dziewczyną wzrokiem. Zerknęła też w międzyczasie na towarzyszącą jej Ślizgonkę.
Marta podejrzliwie przyglądała się dziewczętom, przekręcając głowę, przez co z nosa zsunęły się jej odrobinę okulary. Wyglądała na dość niezadowoloną i nieszczęśliwą, ale z drugiej strony kto byłby, mieszkając w rurach i kiblu?
- Pogadać? Wy chcecie ze mną pogadać? Nabijać się ze mnie, tak? Że Marta taka brzydka, że żadnemu chłopcu się nie spodobała i skończyła w łazience! - duch zawył, kołysząc się w powietrzu.
Cynthia zacisnęła na kilka sekund usta, kręcąc zaraz głową. Jej twarz złagodniała — bo gdy Flintówna chciała, umiała się doskonale dopasować. - Oczywiście, że nie! Uważam, że byłaś.. Jesteś śliczną dziewczyną! Masz takie ładne włosy. Byłaś w Ravenclaw! Jaki był Twój ulubiony przedmiot?
Uznała, że najlepsze sposobem będzie rozpoczęcie konwersacji ostrożnie, nie przechodząc od razu do pytań o to, jak Marta zginęła. Dom zauważyła na naszywce widniejącej na mundurku. Z tej odległości, nie mogła nie zgodzić się z Victorią — to nie był model sprzed stu lat.
- Wydaje mi się, że całe nasze społeczeństwo opiera się na tuszowaniu skandali, zwłaszcza tych matrymonialnych. - uśmiechnęła się odrobinie zadziornie w stronę ciemnowłosej, wzruszając niewinnie ramionami. Wszędzie były oskarżenia o zdradę, bękartów lub o psucie interesów danej rodziny. I tylko płacono, wymieniano się, aby to złagodzić lub przerzucić oczy społeczeństwa na zupełnie innych ludzi. Czym byłoby więc ukrycie jednorazowego morderstwa uczennicy, zwłaszcza gdy ta mogła być pół krwi lub mugolakiem ze zdolności magicznymi? Miała te same przypuszczenia, co Lestrange — gdyby Marta była z ważnej rodziny, to nie załatwiłyby tego żadne galeony i sykle, a nawet nie zmieniacz czasu.
- Chętnie. Możemy spotkać się po zajęciach w tej opuszczonej klasie w lochach, nikt tam nie zagląda, bo trochę śmierdzi stęchlizną. - w jej głosie zabrzmiał entuzjazm, bo nastolatka zawsze cieszyła się z każdej możliwości pracowania nad jednym ze swoich trzech ulubionych przedmiotów. Uważała eliksiry za pełne finezji i wdzięku, prawdziwą skarbnicę nieodkrytych możliwości. Wpatrywała się w śliczną buzię Tori, gdy ta mówiła o Poltergeistach, przewyższając znacznie Cynthię w tej dziedzinie, bo tak naprawdę nigdy nie szukała informacji. Przez ostatnie lata w szkole udało się jej raz porozmawiać z Baronem i raz z duchem jakieś kobiety z szóstego piętra, ale potem już nigdy więcej jej nie spotkała.
- Ma na pewno więcej szczęścia niż rozumu ten Irytek.
Mimo wszystko nie brzmiał złośliwie, gdy wspomniała o natrętnym mieszkańcu zamku. Ciekawe, czy zamieszkiwały też szkoły mugolskie? Bo na pewno mieli tak duże, jak Hogwart.
Nie zamknęła powiek, gdy hałas osiągnął apogeum, a zimny strumień zalał łazienkę. Przynajmniej toaleta przestała bulgotać i puszczać bańki, co było dość obrzydliwe w mniemaniu Cyjanka. Wyprostowała zarówno plecy, jak i głowę, przesuwając spojrzeniem po duchu dziewczyny. Okularnica w dwóch kitkach, niewiele starsza lub w tym samym wieku, co one. Chciała też zapamiętać jak najwięcej detali z mundurka. Uniosła brwi na słowa latającej dziewczyny, zwodzącej, jak katowany pies.
- To okropne Marto. - powiedziała zdziwionym głosem, że takie rzeczy w ogóle miały miejsce. Wydawało się jej paskudnie niegrzecznie rzucać czymkolwiek w kogoś, kto był martwy. I jeszcze słabą oceną? To jak policzek. - Victoria ma rację, nie chcemy sprawiać Ci kłopotu.
Odsunęła się nieco, przystępując z nogi na nogę, aby móc swobodnie podążać za dziewczyną wzrokiem. Zerknęła też w międzyczasie na towarzyszącą jej Ślizgonkę.
Marta podejrzliwie przyglądała się dziewczętom, przekręcając głowę, przez co z nosa zsunęły się jej odrobinę okulary. Wyglądała na dość niezadowoloną i nieszczęśliwą, ale z drugiej strony kto byłby, mieszkając w rurach i kiblu?
- Pogadać? Wy chcecie ze mną pogadać? Nabijać się ze mnie, tak? Że Marta taka brzydka, że żadnemu chłopcu się nie spodobała i skończyła w łazience! - duch zawył, kołysząc się w powietrzu.
Cynthia zacisnęła na kilka sekund usta, kręcąc zaraz głową. Jej twarz złagodniała — bo gdy Flintówna chciała, umiała się doskonale dopasować. - Oczywiście, że nie! Uważam, że byłaś.. Jesteś śliczną dziewczyną! Masz takie ładne włosy. Byłaś w Ravenclaw! Jaki był Twój ulubiony przedmiot?
Uznała, że najlepsze sposobem będzie rozpoczęcie konwersacji ostrożnie, nie przechodząc od razu do pytań o to, jak Marta zginęła. Dom zauważyła na naszywce widniejącej na mundurku. Z tej odległości, nie mogła nie zgodzić się z Victorią — to nie był model sprzed stu lat.