[30/09/72] Czy funkcjonuje na rynku konkurencja dla Rejwachu?

Powrót na Wyspy sprawił, że pobyt w Hong Kongu rozmywał się neonem ciasnych uliczek odległego kontynentu. Wszystko w Londynie wydawało się znajome, a jednocześnie obce, inne i przekształcone, jak sen, w którym odwiedzamy znane miejsca, ale ich energia i istotne szczegóły odstają od rzeczywistego stanu.

Odwiedzanie miejsc, w których spędzał czas w poprzednim życiu, które nie skończyło się wcale tak dawno temu, bywało bolesne. Ale jak inaczej miał przebrnąć przez pełną mułu rzekę nieprzyjemnych myśli? Charles Rookwood był martwy, a Julien Fitzpatrick potrzebował poznać świat, w którym miał funkcjonować.

Smutek i zamartwianie nie leżały w jego naturze, toteż nie potrafił sobie z nimi poradzić. Bo co innego robić z negatywnymi emocjami, jeżeli miejsce na butelkowanie każdej dawno się skończyło? Okropny dylemat, który spychał go na granice wytrzymałości, bo jak być duszą towarzystwa, gdy tak naprawdę nie ma się ochoty wstać z łóżka i żyć w ogólnym tego słowa znaczeniu? Somatyczność tego zjawiska nie tylko wpływała negatywnie na jego sprawność fizyczną, ale tez możliwość używania magii. Musiał wziąć się w garść, a spędzając czas samemu w pokoju, odmawiając wyjść, jedynie pogarszał sprawę. Przynajmniej tak mu się wydawało.

Z przewijania kasety ze wspomnieniami, w których przesiadywał z Cameronem i Heather przy barze w Dziurawym Kotle, wyciągnął go niezadowolony, głośny grymas Keyleth. Nie był pewien czy wzięła instrukcje Woody'ego o  nie wyglądaniu na zbyt zadowolonych, zbyt dosłownie, czy faktycznie nie potrafiła przełknąć nawet łyka grzańca. Druga opcja wydała mu się o wiele bardziej realistyczna, gdy zauważył zmianę koloru na jej dłoniach, wpierw musząc zamrugać, aby upewnić się, czy to nie umysł i przygaszone światła lokalu płatają mu figle.

- Aż tak źle?? - zapytał, widocznie przejęty, choć nie było w tym krzty zdziwienia. Przecież mieli krytykować, a nie ratować reputację grzańca.

- Trzymaj - zwinnym ruchem wykorzystał swoje ustatkowanie przy końcu dużego stołu i z pomocą różdżki przywołał wodę, ze stojącego na barze baniaka. Barowym zwyczajem, dostępna była dla wszystkich, aby odciążyć barmanów od nalewania szklanek kranówki dla co drugiej osoby, która potrzebowała zmniejszyć przyszłe efekty porannego kaca.

- Trochę ci ten, kolor powrócił do stanu pierwotnego na rękach - szepnął do niej, gdy zdawała się mniej przejęta obrzydliwością trunku, a bardziej zadowolona z możliwości przepłukania ust wodą.

Spojrzał podejrzliwie na swój kubek z grzańcem i marszcząc brwi upił odrobinę. Znajoma gorycz wina zmieszana z przyprawami korzennymi uderzyła w podniebienie. Kwaśność, która nadeszła zaraz po nich sprawiła, że nawet Jules skrzywił się, jakby dopiero co zjadł cytrynę. Zamlaskał niezadowolony. Oczywiście, pił gorsze rzeczy, ale winem z górnej półki by tego nie nazwał.

- Czego się spodziewałaś w sumie? - pytanie nie było protekcjonalne, a szczere. Nie był pewien jakie dziewczyna miała doświadczenie z tego typu alkoholem - Przecież z tyloma klientami zawsze zmniejsza się jakość, zbankrutowaliby jakby dodali lepszego wina, ale to naprawdę smakuje, jakby skwaśniało. Szkoda. Tak czy siak, nie będę marnować pieniędzy, się dostało, trzeba wypić. Jakbyś nie była w stanie poradzić sobie ze swoim, jestem w stanie się poświęcić - mrugnął do niej porozumiewawczo. Nim wychylił swoją porcję na raz, skinął głową do Woody'ego, jakby mówił 'na zdrowie'.