13.12.2025, 16:13 ✶
Ilość buteleczek, fioleczek, puzdereczek nie powinna go dziwić. Pamiętał swobodę z jaką konwersował z Brenną Longbottom przy stanowisku Potterów podczas Lammas. Musiał być częstym klientem sklepu rodziny jej matki.
Ujął w długie palce butelkę zwykła z zieloną zatyczką. Przyjrzał się etykiecie i ilości miejsca poświęconego na zawiniętą arabeskę ornamentu, zamiast co istotniejsze medyczne wskazania. Nie zakładał absolutnie, że Jonathan ma ten medykament z jakiegoś niepotwierdzonego źródła. Ot ciekawość i trochę energii spożytkowanej na spacyfikowanie zapędów, które miałyby zadbać o uzupełnienie zapasu, a najlepiej zamówienie kilka dodatkowych fiolek… na wszelki wypadek.
– Mój Mulciber zapewne właśnie robi sobie wcierki do włosów i dlatego nie ma czasu na rozwijanie trzeciego oka – odpowiedział mu już na powrót w pokoju, spoglądając nań krytycznie, wciąż jednak z łagodnym uśmiechem, nauczyciela karcącego swojego ulubionego ucznia - niezbyt na poważnie. Odkorkował i wsunął mu w dłoń lekarstwo, samemu ponownie układając się tym razem w pozycji siedzącej u wezgłowia łóżka. Gdy tylko Jonathan opróżnił eliksir, ułożył jego głowę na osłoniętym czerwonym jedwabiem udzie i odgarnął włosy z czoła.
– Chciałem Ci powiedzieć, że zaiste nie wiem po co Ci wcierki, skoro Twoja czupryna prezentuje się tak wybitnie kruczo i gęsto, zakładam jednak, że to właśnie dzięki tym specyfikom? – w głosie pobrzmiewała pewna psota, daleko było jednak tej zaczepce do szyderstwa czy kpiny. Anthony odkorkował puzderko, które zabrał przy okazji z łazienki i wziął nieco kremowo-oleistej substancji na palce. Zapach śliwki był subtelny, ale wystarczający by przebijać się do świadomości. Roztarł o skórę specyfik, po czym ułożył opuszki symetrycznie na skroniach ukochanego.
– Na moje zakola nie ma już większej rady – podjął z łagodną nutką rezygnacji – Mój dziadek po kądzieli niebywale szybko tracił w tym miejscu włosy, z resztą jest to jeden z powodów, dla których zdecydowałem się ostatnio mieć nieco dłuższe włosy. To zdaje się łagodzić wizualny efekt tej… genetycznej sytuacji. – Ruchy Anthony’ego były powolne, koliste, niezbyt mocne. Palce wciąż chłodne od dotykanego szkła ślizgały się metodycznie po skórze, rozluźniając naciągnięte bólem ścięgna. Anthony miał wielką nadzieję, że jest to dla Jonathana jakkolwiek miłe. Teraz, gdy już nie tylko rozmawiali, ale też dotykali się, całowali, bogowie… kochali na zabój tak duszą jak i ciałem, mężczyzna odnajdywał w sobie całe pokłady motywacji do tego, by przychylać Selwynowi nieba. I tak jak zazwyczaj pary testowały granice w sferach mniej przyjemnych, w kłótniach, sporach, obronie granic i niezależności, tak Anthony w chwilach zwłaszcza takich jak ta był ciekaw jednej rzeczy - jak wiele przyjemności wszelkiej maści mógłby dać kochankowi, by ten w końcu powiedział stop…
Ujął w długie palce butelkę zwykła z zieloną zatyczką. Przyjrzał się etykiecie i ilości miejsca poświęconego na zawiniętą arabeskę ornamentu, zamiast co istotniejsze medyczne wskazania. Nie zakładał absolutnie, że Jonathan ma ten medykament z jakiegoś niepotwierdzonego źródła. Ot ciekawość i trochę energii spożytkowanej na spacyfikowanie zapędów, które miałyby zadbać o uzupełnienie zapasu, a najlepiej zamówienie kilka dodatkowych fiolek… na wszelki wypadek.
– Mój Mulciber zapewne właśnie robi sobie wcierki do włosów i dlatego nie ma czasu na rozwijanie trzeciego oka – odpowiedział mu już na powrót w pokoju, spoglądając nań krytycznie, wciąż jednak z łagodnym uśmiechem, nauczyciela karcącego swojego ulubionego ucznia - niezbyt na poważnie. Odkorkował i wsunął mu w dłoń lekarstwo, samemu ponownie układając się tym razem w pozycji siedzącej u wezgłowia łóżka. Gdy tylko Jonathan opróżnił eliksir, ułożył jego głowę na osłoniętym czerwonym jedwabiem udzie i odgarnął włosy z czoła.
– Chciałem Ci powiedzieć, że zaiste nie wiem po co Ci wcierki, skoro Twoja czupryna prezentuje się tak wybitnie kruczo i gęsto, zakładam jednak, że to właśnie dzięki tym specyfikom? – w głosie pobrzmiewała pewna psota, daleko było jednak tej zaczepce do szyderstwa czy kpiny. Anthony odkorkował puzderko, które zabrał przy okazji z łazienki i wziął nieco kremowo-oleistej substancji na palce. Zapach śliwki był subtelny, ale wystarczający by przebijać się do świadomości. Roztarł o skórę specyfik, po czym ułożył opuszki symetrycznie na skroniach ukochanego.
– Na moje zakola nie ma już większej rady – podjął z łagodną nutką rezygnacji – Mój dziadek po kądzieli niebywale szybko tracił w tym miejscu włosy, z resztą jest to jeden z powodów, dla których zdecydowałem się ostatnio mieć nieco dłuższe włosy. To zdaje się łagodzić wizualny efekt tej… genetycznej sytuacji. – Ruchy Anthony’ego były powolne, koliste, niezbyt mocne. Palce wciąż chłodne od dotykanego szkła ślizgały się metodycznie po skórze, rozluźniając naciągnięte bólem ścięgna. Anthony miał wielką nadzieję, że jest to dla Jonathana jakkolwiek miłe. Teraz, gdy już nie tylko rozmawiali, ale też dotykali się, całowali, bogowie… kochali na zabój tak duszą jak i ciałem, mężczyzna odnajdywał w sobie całe pokłady motywacji do tego, by przychylać Selwynowi nieba. I tak jak zazwyczaj pary testowały granice w sferach mniej przyjemnych, w kłótniach, sporach, obronie granic i niezależności, tak Anthony w chwilach zwłaszcza takich jak ta był ciekaw jednej rzeczy - jak wiele przyjemności wszelkiej maści mógłby dać kochankowi, by ten w końcu powiedział stop…