[Jesień 72, 14.10 Kamienica Jonathana | Jonathan & Anthony] Secrets of October

– Tylko tutaj i we Francji? – pokpiwał z niego lekko – Rozumiem, że pozostałe teatry świata pozostawiasz mi, żebym miał okazję Ci się jakkolwiek zrewanżować? Dziwi mnie to, bo przecież nikt nie zna lepiej weneckiego Il Teatro La Fenice, – śmiał się serdecznie, absolutnie nieświadom, jak Selwyn znał doskonale inną mniej formalną grupę z feniksem w nazwie. – Dobrze miły, pociesza mnie, że nie musimy się martwić o kontaktowanie się mojego asystenta z Twoim, skoro nasze oficjalne kalendarze od 6 lat trwają w dość zrozumiałej zawodowo synchronizacj. – To było aż dziwne, a z drugiej strony tak proste do zorganizowania. Czuł się z tym dziwacznie, ale w ten przyjemny sposób, gdy rzecz zazwyczaj niebywale trudna do logistycznego ogarnięcia okazywała się banalnie prosta. I nawet zwyczajowy lęk o zbytnie eksponowanie swojej osoby na towarzystwo mężczyzn publicznie był najwyraźniej cichy i mało narzucający się - w końcu powszechnie znano ich przyjacielską relację od lat, sposób zachowywania się Jonathana wobec otoczenia pozostawał niezmiennie otwarty i bardzo spontaniczny, nie wydawało mu się więc, aby ludzie jakkolwiek mogli zauważyć nową zmienną, tak istotną dla nich.

– Jesteś o mnie zazdrosny… –  Zauważył cicho, jak rozleniwiony i przebodźcowany Selwyn frąchał pod nosem na pannę Burke. Była to miła odmiana, w skali, która nie jeżyła włosków na jego karku. Jonathan zdecydowanie nie był młodym niewymownym, który kiedyś w imię miłości chciał przekreślić całą shafiqową karierę. Obecnie jeśli strach miał jakiekolwiek prawo głosu, to tylko lęk o życie ukochanego. Ale nie teraz. Jeszcze nie. Anthony obiecał sobie bać się, kiedy po południu każde ruszy w stronę swoich zajęć. Nie wcześniej. Szczególnie w tym momencie, gdy Jonathan zdecydowanie poczuł się lepiej, gdy przygwoździł go swoim pięknym ciałem do pościeli, a sam sposób w jaki mówił słowo „cynamonki” sprawiał, że dyplomata oblewał się rumieńcem. Zapewne nigdy więcej nie spojrzy na te ciastka w ten sam sposób.

– Jonathan proszę, zacho… – nie dokończył, bo w sumie to wcale nie selwynowe, ale jego własne usta przerwały mu w połowie zdania, zatapiając się w słodkich wargach drugiego mężczyzny. Zarzucił mu ręce na barki i przyciągnął do siebie, delektując się pomrukami aprobaty, swoimi, czy jego - nie miało to aż takiego znaczenia. – No już! Już! – po trwającej zbyt krótko chwili rzucił nieczekiwanie, nieco gwałtownie próbując się wydobyć spod swojego zastępcy. –  Bo nigdy nie wstaniemy! Najpierw prysznic, potem śniadanie, raźno! – ganił go jak krnąbrnego psiaka, jakby sam przed momentem nie wpadł w pułapkę niekończącego się pasma pocałunków. A może ganił sam siebie za brak dyscypliny? A może chciał w końcu wpaść pod gorący strumień wody, zmyć z siebie poranną pieszczotę tylko po to, by znaleźć miejsce i przestrzenie na kolejną? A może za bardzo myślał o lukrze na Jonathanowej skórze. Nie mogło być tak, że tylko on był ciastkiem! Partnerstwo przecież działało inaczej. Tak mu się przynajmniej zdawało, tak racjonalizował sobie całą fantazję, bezwstydnie rozprzestrzeniającą się po jego myślach, wypierającą jakiekolwiek inne, bardziej wzniosłe refleksje.