jesień, 17 września 1972, dom Helloise

- Nie wiem - przyznał. - Mam wrażenie, że z jakiegoś powodu nasze społeczeństwo zmieniło się kiedy byłem na morzu i zaczęło się zapowiadać. Czuję się przez to jakbym niektórych nachodził. - Tylko niech mu nie mówi, że te jego wrażenia są durne, bo wcale durne nie były. Durne to były te społeczne zasady i pytanie się ludzi o grafik, zamiast po prostu wyjść z domu i zapukać do drzwi sąsiada. - Ta flaszka ma wywar, który przywołuje dobre wspomnienia. Na takie męczące wieczory, kiedy się człowiek wyzbyć złych myśli nie potrafi.

I chociaż czarodzieje udawali, że byli w stanie tak po prostu wrócić do porządku dziennego, Flint uważał, że się oszukiwali. Dusili w sobie strach i takich złych myśli pojawiało się więcej i więcej. Pewnie wielu oburzyłoby się na wieść, jak łatwo sięgnął po rozwiązanie jakim było odurzenie się, on jednak jako marynarz zamknięty przez znaczną część roku na łajbie uwięzionej po środku morza, uważał takie rozwiązanie za idealne remedium na problemy i wcale się tego nie wstydził.

- Nic już nie mam do roboty. - To mówiąc zrobił krok w przód, żeby wyjrzeć przez to samo okno, przez które ona patrzyła. Widać było, że jest ciekaw i swojego otoczenia i samej Helloise, ale nie zadawał żadnych pytań.