16.12.2025, 11:49 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.12.2025, 11:50 przez Cathal Shafiq.)
– Wielkie ognisko nie ma sensu, skoro nie mamy pianek – stwierdził Cathal, wciąż z tym samym, kamiennym wyrazem twarzy. Rzucił papierosa na piasek i rozdeptał, a potem wyciągnął różdżkę… ale nie, nie podpalił drzewka. Po prostu pozbył się niedopałka, być może gdzieś go translokując. – Ani nawet kiełbasek.
Mina i ton nie sugerowały, że żartuje, ale z dużym prawdopodobieństwem właśnie tak było, bo chyba nie rozpaczał faktycznie, że nie dysponują takim asortymentem kulinarnym.
– Właściwie… Nie zdziwiłbym się, gdyby podpuściła go Nell, ta diablica – orzekł z pewnym zastanowieniem, w zamyśleniu pocierając szczękę, pokrytą kilkudniowym zarostem: w obozowisku codzienne golenie nawet z pomocą magii należało jednak do pewnego rodzaju luksusów. – Mogła skłonić go do jakiegoś zakładu, przekupić albo nawet zasugerować coś w rodzaju, że i tak tego nie zrobi.
A jeśli szło o Nell, ciężko było przewidzieć, jaki będzie miała nastrój wobec sabatów, bo Cathal bywał świadkiem tego, jak w jednym roku potrafiła niczym Scrooge z pierwszych rozdziałów Opowieści wigilijnej niszczyć yulowy nastrój ponurymi minami, przewracaniem oczami i powtarzaniem, jak to nie cierpi świąt, tylko po to, by w kolejnym zachowywać się, jakby nawiedziły ją trzy duchy, wpychając w szał dekorowania, pieczenia i obdarowywania innych prezentami.
– Ale kiedy na to patrzę, prawie rozumiem matkę Jamila w tej tęsknocie za śniegiem. Prawie – przyznał, spoglądając na odrobinę białego puchu, niewątpliwie sztucznego lub zaklętego, pokrywającego niektóre gałązki.
Tej nocy śnił o zimie. I to nie tej angielskiej, a rosyjskiej, o zaspach, mrozie, o wilgoci śniegu pod palcami, zgrabiałymi od chłodu. Na egipskiej pustyni łatwo było za tym zatęsknić, ale Shafiq doskonale pamiętał, że wtedy, gdy tam mieszkał, szybko zaczął zimy nienawidzić.
– Jeśli nagle zasypie cały obóz, będziemy wiedzieli, kto jest winnym.
Może nie tyle Anwar, który nie wiedział, jak wygląda śnieg, ale ktoś, kogo namówi do współzbrodni. Cathal miał nadzieję, że ta choinka nie zachęci pracowników do świętowania sabatu nieco bardziej hucznie niż do tej pory.
– Rodzinne święta – skwitował jeszcze krótko jej opowieść, jego usta wykrzywiły się w czymś, co było niezbyt radosnym uśmiechem. Niebo jaśniało nad ich głowami, powoli, ale nieubłagalnie, światło odbijało się w sztucznym śniegu, pokrywającym choinkę. Egipska noc zamieniała się w egipski dzień: w świt dnia, który w Anglii świętowano jako Yule.
Mina i ton nie sugerowały, że żartuje, ale z dużym prawdopodobieństwem właśnie tak było, bo chyba nie rozpaczał faktycznie, że nie dysponują takim asortymentem kulinarnym.
– Właściwie… Nie zdziwiłbym się, gdyby podpuściła go Nell, ta diablica – orzekł z pewnym zastanowieniem, w zamyśleniu pocierając szczękę, pokrytą kilkudniowym zarostem: w obozowisku codzienne golenie nawet z pomocą magii należało jednak do pewnego rodzaju luksusów. – Mogła skłonić go do jakiegoś zakładu, przekupić albo nawet zasugerować coś w rodzaju, że i tak tego nie zrobi.
A jeśli szło o Nell, ciężko było przewidzieć, jaki będzie miała nastrój wobec sabatów, bo Cathal bywał świadkiem tego, jak w jednym roku potrafiła niczym Scrooge z pierwszych rozdziałów Opowieści wigilijnej niszczyć yulowy nastrój ponurymi minami, przewracaniem oczami i powtarzaniem, jak to nie cierpi świąt, tylko po to, by w kolejnym zachowywać się, jakby nawiedziły ją trzy duchy, wpychając w szał dekorowania, pieczenia i obdarowywania innych prezentami.
– Ale kiedy na to patrzę, prawie rozumiem matkę Jamila w tej tęsknocie za śniegiem. Prawie – przyznał, spoglądając na odrobinę białego puchu, niewątpliwie sztucznego lub zaklętego, pokrywającego niektóre gałązki.
Tej nocy śnił o zimie. I to nie tej angielskiej, a rosyjskiej, o zaspach, mrozie, o wilgoci śniegu pod palcami, zgrabiałymi od chłodu. Na egipskiej pustyni łatwo było za tym zatęsknić, ale Shafiq doskonale pamiętał, że wtedy, gdy tam mieszkał, szybko zaczął zimy nienawidzić.
– Jeśli nagle zasypie cały obóz, będziemy wiedzieli, kto jest winnym.
Może nie tyle Anwar, który nie wiedział, jak wygląda śnieg, ale ktoś, kogo namówi do współzbrodni. Cathal miał nadzieję, że ta choinka nie zachęci pracowników do świętowania sabatu nieco bardziej hucznie niż do tej pory.
– Rodzinne święta – skwitował jeszcze krótko jej opowieść, jego usta wykrzywiły się w czymś, co było niezbyt radosnym uśmiechem. Niebo jaśniało nad ich głowami, powoli, ale nieubłagalnie, światło odbijało się w sztucznym śniegu, pokrywającym choinkę. Egipska noc zamieniała się w egipski dzień: w świt dnia, który w Anglii świętowano jako Yule.