[09.10.1972 noc - sen] once upon a time | Prudence, Benjy

Stałem kawałek dalej, w cieniu, tam gdzie ogień już nie grzał, a dym nie pchał się do płuc. Obóz brzmiał jak zwykle - przytłumione rozmowy, metal uderzający o metal, trzask drewna - chwilowo zaanektowane przez ludzi otoczenie szumiało własnym życiem, głosami, śmiechem, trzaskiem drewna, to był zwykły wieczór w tym miejscu. Zbyt normalny, jak na lokalne standardy, żeby go roztrząsać. Ogień przy palenisku miał trzaskał, syczał, rzucał cienie po śniegu. Nie zwracałem na to uwagi. Appalachy miały ten rytm, który po czasie przestawał być tłem, a zaczynał być czymś w rodzaju pulsu - jeśli przestawałeś go słyszeć, to znaczyło, że coś jest nie tak, ale dopóki wszystko było jak dziś, można było przez chwilę złapać oddech, obserwując góry za drzewami. Nie słuchałem rozmów, nie interesowało mnie, kto co mówił i do kogo, to zbiorowisko zawsze brzmiało tak samo, jak stado zwierząt zamkniętych w jednym miejscu na noc.
Zerknąłem w stronę prowizorycznej kuchni tylko dlatego, że coś się poruszyło nie tak, jak powinno, wcześniej przez dłuższą chwilę nie zwracałem na nią uwagi. Nauczyłem się nie reagować na rzeczy, które nie należały do mojej roboty. Kuchnia nie była moją robotą, przynajmniej dopóki nie wydarzyło się coś, co przekierowało tam moją uwagę. Zauważyłem ruch wcześniej niż krzyk nie dlatego, że się gapiłem, po prostu takie rzeczy wyłapywałem odruchowo. Ogień zafalował niespokojnie, z tym nieprzyjemnym trzaskiem, który zawsze oznaczał kłopoty, płomienie poszły w górę, dym zmienił kierunek. Podniosłem wzrok dokładnie w tym momencie, gdy prowizoryczny rożen zachował się dokładnie tak, jak wszystkie źle wyważone konstrukcje na świecie - indyk zaczął się przechylać, a Nowa znalazła się w tej absurdalnej, niestabilnej konfiguracji, jakby ktoś ustawił ją celowo w pozycji „głupia decyzja”. Zakląłem pod nosem, praktycznie synchronicznie, zanim zdążyłem pomyśleć, a moje ciało zareagowało szybciej niż głowa, co zwykle bywało złym znakiem, ale tym razem nie miałem czasu tego analizować. To nie było bohaterstwo ani nagły przypływ troski, raczej odruch wyrobiony latami pracy z rzeczami, które miały paskudny zwyczaj wymykać się spod kontroli w najmniej odpowiednim momencie. Zobaczyłem, jak ten cholerny indyk przechyla się niebezpiecznie, jak ona zastygła w tej absurdalnej pozie, za mała na sprzęt, z którym przyszło jej walczyć, i już byłem w ruchu.
Złapałem koniec rożna jedną ręką, bliżej środka ciężkości, tam gdzie metal był już rozgrzany do granic rozsądku, drugą pchnąłem metalowy stojak w dół, żeby go ustabilizować. Zrobiłem to za szybko, za blisko ognia, skóra zapiekła mnie natychmiast, ostry, czysty ból, jakby ktoś przyłożył mi żelazo do dłoni. Wszystko trwało może dwie sekundy.
- Kur–a. - Syknąłem cicho, bardziej przez zęby niż na głos. Nie patrzyłem na jej twarz, nie było potrzeby, skupiłem się na tym, co praktyczne - na ciężarze mięsa, na tym, żeby ustabilizować całość jednym ruchem, zanim indyk faktycznie postanowi zrobić skok w ogień albo na ziemię. - Puść. - Powiedziałem krótko, nisko, to było polecenie techniczne, nie rozmowa. Nie była słaba, skoro to utrzymała - jasne - była tylko źle ustawiona wobec grawitacji i pieprzonego indyka wielkości połowy dziecka, jeśli nie więcej. Musiała puścić, bym mógł przesunąć rożen o kilka cali, zahaczając go o stabilniejszy punkt.
Przytrzymałem konstrukcję, aż przestała się bujać, poprawiłem klin pod jedną z podpór butem, docisnąłem całość kolanem, potem sam puściłem powoli, sprawdzając, czy indyk już nie ma ochoty na samobójstwo - chyba już mu przeszło. Cofnąłem się od razu o krok, gdy tylko dostrzegłem, że prowizoryczny rożen się ustabilizował, nadal nie patrząc w bok, jakbyśmy właśnie minęli się na ścieżce, a nie ratowali prowizoryczną kolację przed samozniszczeniem.
Ciepło przeszło w pieczenie, zęby same mi się zacisnęły, dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, jak blisko była. Czułem jej ramię przy swoim, krótkie muśnięcie materiału o kurtkę, napięcie w powietrzu, które nie miało nic wspólnego z zimnem. Ułamek sekundy, nic więcej, wystarczająco, żeby odnotować i natychmiast zignorować. Nie było potrzeby niczego tłumaczyć ani komentować, każdy zainteresowany widział, co się stało - reszta nie musiała.
- Voilà. - Rzuciłem krótko, przez zaciskane zęby. - Następnym razem - powiedziałem jeszcze, wypuszczając powietrze nosem, nadal patrząc na tę prowizoryczną machinę śmierci, a nie na prowodyrkę zamieszania, poprawiłem wszystko minimalnie butem, technicznie, bez słów - weź mniejszego debila do konstruowania takich rzeczy. Albo kogoś, kto wie, że środek ciężkości to nie sugestia. Ten, kto ci to stawiał, spierdolił robotę. - Głos miałem suchy, rzeczowy, to nie była złośliwość, to była diagnoza.
To mówiąc, cofnąłem się o kolejny krok, dając jej przestrzeń, której wcześniej nawet nie zauważyłem, że prawdopodobnie potrzebowała. Nie czekałem na odpowiedź - nie byłem tu od rozmów ani od tłumaczeń - odwróciłem się bezceremonialnie na pięcie, przeszedłem kilka kroków i uklęknąłem przy krawędzi obozu, tam gdzie śnieg był jeszcze czysty i miękki, bez ceregieli wsadzając rękę w zaspę. Trzymałem ją tam chwilę dłużej, niż było wygodnie, aż ból zmienił się w tępy, znośny i względnie akceptowalny. Dopiero wtedy podniosłem się i spojrzałem przez ramię.