jesień, 17 września 1972, dom Helloise

- Nie - odpowiedział prosto. A później usłyszał ten charakterystyczny szept w swojej głowie. Jeszcze nie potrafił wyciągnąć z niego żadnych konkretnych słów, ale wiedział, że go karcono. - Przepraszam - mruknął jakby do siebie i szybko się poprawił: - Nie, ewentualnie zdziczałem na morzu.

Czy skierowanie tego zwykłym „nie” było kłamstwem? Wydawało mu się, że niedopowiedzenia i półprawdy nie wzbudzały w głosach w jego głowie żadnych głębszych emocji. Aż do teraz.

- To brzmi jakbyś mówiła o izolowaniu się - zauważył, odbierając to personalnie jako niezwykły przypadek odludka odcinającego się od świata na długie miesiące podróży - a mnie chodziło tylko o zmiany obyczajów. - To powiedziawszy podparł się rękoma o parapet i wciąż wyglądał z okno, nieświadomy jej lęków. Nie miał przecież okazji zerknąć się z potworami z lasu, znał je jedynie z opowieści, a te brzmiały jak coś podkoloryzowanego. - Mieszkanie w którym żyłem zostało przeklęte, więc żeby do rodziców nie wracać, wprowadziłem się do przyjaciela, który żyje niedaleko. Szkoda mi tego miejsca, bo tam zawsze ktoś był, a Peregrinus ciągle siedzi w pracy u tego widzącego-celebryty.