Odpowiedzi do Kalendarza Adwentowego

Najlepszym prezentem, jaki Helloise dostała w życiu, był dziecięcy zestaw botaniczno-ogrodniczy od mamy. Mała rzecz: łopatka, doniczki, lupa — to od razu rzuciła w kąt. Ale worek ziemi i paczka nasion…? Tu się zatrzymała. Było coś fantastycznie fascynującego w tym, że nie dostała kolejnego pluszaka, klocka, lalki — biernego, martwego przedmiotu. Po raz pierwszy w krótkim, kilkuletnim życiu powierzono jej wyłącznej opiece coś żywego. Dzięki niej i tylko niej — jeśli będzie dbała o roślinkę — miało urodzić się coś nowego, prawdziwego, żyjącego swoim małym zielonym życiem na jej parapecie.
Z niecierpliwością wypatrywała pierwszych kiełków w miniaturowej doniczce. Codziennie rano stawała na palcach przy parapecie z tą samą ekscytacją, bo codziennie mógł być ten dzień. Gdy więc wreszcie kiełki się pojawiły, oszalała z radości.
Zawartość jednej z doniczek została poddana sekcji od razu. Ledwie pierwsza zielona główka wybiła się nad poziom ziemi, mała Hela wydłubała roślinkę, żeby obejrzeć z bliska pęknięte nasionko i zbadać dziecięcym paluszkiem delikatny młodziutki pęd.
Pierwszą roślinkę zabiła więc celowo — z ciekawości. Pozostałe poumierały przypadkiem, a obserwowanie ich śmierci — z przelania, uschnięcia, braku miejsca w doniczce — było równie interesujące, co obserwowanie jak rosną pod jej troskliwą opieką.