Trixie nie miała najmniejszego problemu z tym, aby podzielić się swoją opinią. Szczególnie, że mężczyzna sam ją o to zapytał, a więc nadarzyła się idealna okazja, aby powiedzieć komuś co sądzi o tych strojach, materiałach, o całym butiku. Idealnie się złożyło, bo bardzo chciała, aby ktoś to usłyszał, być może ostrzeże kolejne osoby przed tym miejscem. Doskonale się składa, zależało jej bowiem na tym, aby ludzie tutaj nie przychodzili. Jedyny, najprawdziwszy Dom Mody należał do Rosierów, była dumna z dziedzictwa rodziny matki, szkoda, aby ktoś postanowił na nim żerować, postanawiając otworzyć podobne miejsce całkiem niedaleko.
Widziała, że zerknął na szal jeszcze raz, zasiała ziarno niepewności, tak właściwie to on sam zauważył, że coś nie gra, a gdy tak na niego patrzyła to miała wrażenie, że nie należał do osób szczególnie lotnych, jeśli chodziło o stroje, przynajmniej kiedy patrzyła w to, co on był ubrany. Sprzedawali więc tutaj naprawdę okropne rzeczy. Nie było sensu wydawać na to ani złamanego knuta.
- Nie, nie ma Pan paranoi, wręcz przeciwnie, całkiem trafna ocena. - Nawet ją to nieco dziwiło, jak widać jednak wiele osób przywiązywało wagę do jakości, do materiałów, doskonale, dzięki temu może to miejsce splajtuje jeszcze szybciej niż by chciała.
- Nie ma mi Pan za co dziękować, naprawdę nie ma sensu kupować tu czegokolwiek, nie bez powodów to Dom Mody Rosier od lat jest najbardziej popularnym miejscem na rynku, utrzymuje się to od lat, ich ubrania są unikatowe, ale też bardzo trwałe, łączą elegancję z solidnością, nie ma lepszego miejsca od niego, aby wybrać coś za siebie, czy dla ukochanej. Od lat noszę tylko ich projekty. - Dodała jeszcze, co miało być potwierdzeniem tego, co mówiła, nie dało się nie zauważyć, że panna Black była doskonale ubraną młodą damą, prezentowała się godnie, jak przystało na młodą czarownicę.
Mężczyzna odłożył szal na miejsce, właśnie pozbawiła ich jednego klienta, wspaniale, a miał to być dopiero początek. Ekspedientka nie była z tego powodu jakoś szczególnie zadowolona, widziała, że mina jej zrzedła, za to na twarzy Belli pojawił się ogromny uśmiech, niby był to tylko drobny sukces, ale ją cieszył. Musiała jednak poinformować Chrisa o tym, co działo się tuż za rogiem, nie miała pewności, czy o tym wiedział.
Nic tu po niej, skinęła również mężczyźnie na pożegnanie, jakby połączył ich jakiś pakt nienawiści do tego miejsca, zabawne, że czasem tak prosta sprawa potrafiła wzbudzić sympatię. Uniosła wysoko głowę, i ruszyła w stronę schodów, aby opuścić ten przybytek, nie zamierzała spędzać tu więcej czasu, zobaczyła, co miała zobaczyć, było tak, jak jej się wydawało.
Opuściła to miejsce bez pośpiechu, nigdzie przecież jej się nie spieszyło, zrobiła to jednak całkiem dumnie, jak na nią przystało, na odchodne rzuciła jeszcze niezbyt przyjemne spojrzenie ekspedientce, jakby chciała jej przekazać, że doskonale wie o tym, że pogrywają z ludźmi, że zna ich tajemnice i nie zamierza zatrzymać ich dla siebie. Nie mogła tego zrobić, szkoda, aby uczciwi czarodzieje nabierali się na takie sztuczki.