[Jesień 72, 5.10 Brynja, Ceolsige, Henry] Zgryzota w Dunwich

Świadomość wróciła jak fala cofającego się morza aby po chwili uderzyć ponownie o brzeg, a zanim Brynka zdążyła się zorientować, gdzie się znalazła, w jak kompromitującej pozycji i kto przybył na jej ratunek, poczuła ból rozlewający się pod czaszką. Potem zapach w nozdrzach. Zepsuta ryba, wilgoć, sól. Dunwich.

Powieki drgnęły, ale selkie syknęła cicho, próbując odwrócić głowę. Ciało odpowiedziało oporem.
— Pu…łapka… — wydusiła, powtarzając słowo. Spróbowała się poruszyć. Palce drgnęły, dłoń zacisnęła się na podłodze. Następnie otworzyła oczy szerzej, próbując odnaleźć źródło światła oraz zarys sylwetek stojących przy drzwiach.

czy mogę rzucić na cokolwiek aby spróbować wstać/ocucić się/uodpornić, a jeśli tak, to poproszę o rzut