Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · 21.12.2025, 21:01 ✶

Patrzyłem na nią z tym lekkim, nie do końca kontrolowanym uśmiechem, który pojawiał mi się zawsze, gdy ktoś mówił coś absolutnie pewnego i kompletnie niepodważalnego. Miała rację i wiedziała, że ją ma, to było widać w każdym jej geście, w tym, jak stała prosto i mówiła o Walii, jakby była jej właścicielką, a może czymś więcej - jakby Walia była jej sprzymierzeńcem. U nas zaklęcia były w książkach, tu w śniegu, w krzyku i w tym, kto zna teren najlepiej. Słuchałem jej więc dalej, a w głowie zapisywałem to wszystko jak zasady jakiejś lokalnej magii, której nie uczono w Hogwarcie.
- Dobra, to uczciwe. - Przyznałem, unosząc ręce. Brzmiało to jak kapitulacja, ale wcale nią nie było, było raczej uznaniem faktu, a ja umiałem docenić dobre fakty. - Czyli rozumiem, że jak jesteś, to Walia się dostosowuje. - Podsumowałem, zerkając na nią spod zmrużonych powiek. - To uczciwe. Świat powinien się dostosowywać do ludzi, którzy wiedzą, co robią. - Brzmiało to jak herezja według zasad mojego domu, ale w Snowdonii herezje najwyraźniej były walutą, i dobrze, podobało mi się, że niczego nie musiałem bronić argumentami. To było coś zupełnie odwrotnego od tego, czego uczono mnie w naszej części świata, tam to człowiek miał się naginać, łamać, dopasowywać. U nas nigdy nie było miejsca na takie rozumowanie, tam wszystko musiało mieć nazwę, hierarchię i pozwolenie. Tutaj wszystko wydawało się prostsze - wystarczało, że ktoś stał pewnie na śniegu i mówił, że tak jest - byłeś, więc miejsce stawało się twoje, koniec dyskusji.
Kiwałem głową, bo miała rację - oczywiście, że ktoś kiedyś zginął, świat działał właśnie w ten sposób, najlepsze rzeczy zawsze brały coś w zamian, choćby tylko strach. W drugą stronę też to działało, wszystko, co niebezpieczne, było najlepsze, bo wtedy było wiadomo, że to się naprawdę dzieje. Poczułem ten znajomy dreszcz, który przychodził zawsze, gdy robiło się groźnie i ekscytująco, to było uczucie, które znałem aż za dobrze, tylko zwykle towarzyszył mu gniew albo czujność. Tutaj był czysty, bez domieszek.
Kiedy mówiła o ojcu, słuchałem jej uważniej, niż mógłbym dać po sobie znać. Nie dlatego, że mnie to szczególnie interesowało, ale dlatego, że niespecjalnie znałem ten ton, to patrzenie na jednego z rodziców jak na bohatera, który umie zamienić świat w coś znośnego. To było… Obce. U niej bohater był prawdziwy, głośny, trochę szalony, u mnie bohaterowie występowali tylko w książkach.
- Widać. - Powiedziałem tylko. - Że to twój bohater. - Nie kłamałem, w Hogwarcie uczyli mnie, że łatwo rozpoznać ludzi, którzy są kochani, mieli inny krok. Przez sekundę zrobiło mi się w środku dziwnie ciasno, trochę dziwnie pod żebrami, zaraz potem przyszła inna myśl - nie do końca zazdrość, raczej coś jak ukłucie świadomości, że istnieją ojcowie, przy których dzieci śmieją się tak swobodnie. Może właśnie tak to powinno wyglądać, może ojciec może być bohaterem, a nie tylko cieniem, pod którym trzeba chodzić cicho, nie, odsunąłem tę myśl, strzepując ją jak śnieg z rękawa.
Jej opowieść o koniu i zamykaniu oczu trafiła we mnie zaskakująco mocno. Pomyślałem o miotle, o tym momencie, kiedy ziemia puszcza cię wolno, a ty decydujesz, czy się boisz, czy lecisz.
- Właśnie o to chodzi. - Przytaknąłem. - Jak serce bije tak szybko, że nie nadążasz liczyć uderzeń, to znaczy, że już lecisz. Skrzydła są przereklamowane. - Skinąłem głową bez wahania. W tym, o czym rozmawialiśmy, była logika, której nikt u mnie w domu nigdy by nie uznał, a która mimo to brzmiała prawdziwiej niż wszystkie ich zasady razem wzięte.
A kiedy oznajmiła z dumą, że już umie latać i nie ma szans, żeby zdechła, uśmiechnąłem się szeroko, niemal do bólu policzków.
- W takim razie mamy przewagę. - Stwierdziłem. Lubiłem tę jej pewność, była czysta, nieskażona myśleniem o konsekwencjach. - Dwoje latających ludzi na jednych sankach. - Skinąłem głową energicznie.
Te jej łosie zapamiętałem, jakoś tak… Serio, jakby to była ważna wiedza na przyszłość.
- W takim razie wilki mogą sobie darować. - Stwierdziłem, przyjmując jej teorię o łosiach, bez sprzeciwu, te słowa brzmiały wystarczająco logicznie, a poza tym podobało mi się, że planowała moje przetrwanie z taką powagą. Ktoś, kto wybiera ci odpowiednie zwierzęta do zamieszkania w lesie, nie robi tego byle jak. - Skoro łosie chronią, to brzmi jak najlepsza ochrona, jaką można mieć. Wielkie, straszne i po twojej stronie. Zapamiętam. Jak kiedyś ucieknę do lasu, to wiem, gdzie iść. - Skinąłem głową i uśmiechnąłem się krzywo, z tym swoim półuśmiechem.
A potem nie było już gadania, była tylko jazda, sanki szalały jak opętane, bujanie przestało być ruchem, a stało się stanem, śnieg wciskał się wszędzie, pod kołnierz, za mankiety, do ust. Lina napięła się jak struna, polecieliśmy w bok, pierwszy, drugi, trzeci raz, a ja instynktownie złapałem się mocniej, czując, jak serce podskakuje mi do gardła. Sanie znów wpadły w nierówność, podskoczyliśmy wysoko, więc zaśmiałem się głośno, nie przejmując się tym, że ktoś może uznać to za niegrzeczne albo zbyt głośne. Niech uzna.
Droga znów skręciła, ostro, bez ostrzeżenia. Przechyliliśmy się razem, dokładnie tak, jak kazała, jakbyśmy trenowali to od lat. Czułem, jak sanie niemal tracą równowagę, płozy drapały lód, jakby chciały się oderwać i polecieć własną trajektorią, kolejna porcja białego puchu wpadła mi pod kurtkę, zimna i bezlitosna, ale śmiałem się i krzyczałem naprzemiennie, bo nie dało się inaczej. Lina napięła się tak, że aż jęknęła, cienki, zdradliwy dźwięk przeciął powietrze, przez ułamek sekundy zobaczyłem w głowie obraz zerwanej liny, wirujących sanek, śniegu zamieniającego się w ścianę. Serce uderzyło mi w żebra tak mocno, że aż zabolało.
I wtedy…

Spoiler