[Jesień 72, 5.10 Brynja, Ceolsige, Henry] Zgryzota w Dunwich

Glif aktywował się po raz kolejny, ale oszołomiona selki wpadła w dłonie swoich towarzyszy wyciągnięta z tej beznadziejnej pułapki.

Brynja

Fale wznosiły się coraz wyżej, wir formował się niosący wszystko, co oferowało morze, żywe i umarłe. Wysoka budowla wznosiła się coraz wyżej i wyżej, onyksowym blaskiem rozświetlonym mdlistą bielą zdobiących ją w chaosie run. Coraz wyżej i wyżej… ku niebu, aby połączyć ducha i materię. Byłaś w tym wirze, jedna z wielu, jedna z tysiąca dusz, opuszczona, wypatroszona z woli,, pozbawiona celu innego niż śpiew. Niż zew. Niż wierne przebłagalne wołanie.

Na pobladłą twarz Brynji spadły trzeźwiące krople lodowatego deszczu, zwiastujące nadchodzący tajfun. Chwilę to zajęło, ale selkie otworzyła w końcu oczy i mogła ujrzeć pochylające się nad nią twarze Henry’ego i Ceolsige, doskonale widoczne ze względu na unoszące się wciąż miniaturowe słońce wewnątrz dusznego od zapachu rozkładających się rybich trzewi korytarza.

Sztorm zyskiwał na sile. Nie mogli swobodnie rozmawiać, musieli do siebie krzyczeć aby mieć szansę zrozumieć wypluwane z siebie słowa. Smagający wiatr zyskał lodowe bicze nasilającej się ulewy.

Stracili wiele czasu… Czy mieli wciąż szansę sprostać zadaniu, które wciąż nie zostało uformowane w ich ustach, pełzając na pograniczu świadomości w wewnętrznym konflikcie bezgłośnego sporu z jednej strony nawołującego do ucieczki, a z drugiej…

Następne podsumowanie 31.12
Brynja jesteś przytomna, możesz pisać w tej kolejce