[12.1957] Not really sure what we’ve done, it started out as a bit of fun |A.R., P.B.

Stałem przed wejściem do Wielkiej Sali i miałem wrażenie, że czas zwolnił w sposób wyjątkowo złośliwy. Prudence patrzyła na mnie tak, jakby każde mrugnięcie mogło kosztować ją kolejną odpowiedź, a ja, zamiast się z tego śmiać albo odbić piłeczkę jak zwykle, skupiałem się na tym spojrzeniu - za długo, zdecydowanie za długo - patrzyłem na nią dłużej, niż było to rozsądne, i dopiero po chwili zorientowałem się, że znowu zawiesiłem wzrok. Odetchnąłem, poprawiając mankiet koszuli. To było irytujące i dziwne, i wcale nie pomagało w utrzymaniu tej mojej wypracowanej nonszalancji. Głowa nadal mi pulsowała, a ciało wysyłało sygnały, że wczoraj wydarzyło się coś… Intensywnego, tylko że w mojej pamięci brakowało kluczowych elementów, jakby ktoś wyrwał strony ze środka książki i zostawił mnie z początkiem i końcem, które do siebie nie pasowały. Od irytująco długiej chwili miałem wrażenie, że coś w powietrzu jest gęstsze niż zwykle, między nami wisiało napięcie, które nie brało się wyłącznie z kaca ani z jej czujnego spojrzenia, wbijającego się we mnie tak, jakby próbowała mnie przyszpilić do rzeczywistości.
Jej słowa o piciu przyjąłem z tym swoim niedbałym spokojem, chociaż w środku coś mi zgrzytnęło. Oczywiście, że próbowała wyciągnąć wnioski, zawsze to robiła, układała rzeczy w logiczne ciągi, bo chaos ją niepokoił. Skinąłem głową, półuśmiech pozostał na swoim miejscu. Machnięcie dłonią, to zaznaczenie przestrzeni, to niewypowiedziane „duży” sprawiło, że kącik ust drgnął mi odruchowo. Uniosłem brew, jakbym właśnie dostał komplement, chociaż w środku poczułem coś znacznie mniej oczywistego - ciepło, które nie miało logicznego źródła, echo sytuacji, której nie potrafiłem sobie przypomnieć, ale która najwyraźniej zostawiła po sobie ślad w moim ciele.
- Doceniam prostotę przekazu. - Głos miałem spokojny, pewny, dokładnie taki, jaki powinien mieć ktoś, kto nie zamierza odsłaniać kart. Przesunąłem językiem po zębach, czując suchość w ustach, która nie miała nic wspólnego z kacem - zauważyłem to, więc cofnąłem spojrzenie, jakby kamienna ściana obok była nagle fascynująca. Nie była, po prostu łatwiej było patrzeć gdzie indziej.
Nie dodałem, że jej gest, to porównanie, wywołało we mnie niepokojąco fizyczną świadomość własnego ciała, tego, jak blisko byliśmy wczoraj, nawet jeśli pamięć podsuwała mi tylko porozrzucane klatki. Pamiętałem urywki - ciepło, śmiech, bliskość, która przyszła zbyt łatwo, echo czegoś, co było bardziej fizyczne niż logiczne - reszta była zamazana, jakby ktoś przeciągnął po wspomnieniach mokrym palcem. Przesunąłem ciężar ciała z jednej nogi na drugą, udając, że to tylko niewygoda.
- I chwała Merlinowi. - Mruknąłem. - Świat by nie wytrzymał, gdybyś nagle zaczęła rywalizować ze mną na tym polu. Już i tak balansuje na krawędzi. - Brzmiało to dokładnie tak, jak powinno - pewnie, bezczelnie, jakbym faktycznie wszystko kontrolował, a wczorajszy wieczór był tylko kolejnym ruchem na planszy, nie czymś, co zostawiło we mnie to dziwne, niewytłumaczalne ciepło pod żebrami. Przez krótką chwilę miałem wrażenie, że gdybym wyciągnął rękę, zmieściłaby się dokładnie tam, gdzie powinna, to byłoby proste, naturalne, jak domknięcie czegoś, co zostało niedokończone. Myśl była tak nieproszona, że zamrugałem, rozproszony, i oparłem się ciężarem o jedną nogę, ramiona skrzyżowałem luźno, szeroko - zająłem przestrzeń, bo mogłem, zawsze mogłem.
- Następnym razem - dodałem, znów tym łobuzerskim tonem, który miał wszystko przykryć - po prostu mnie nie słuchaj. To zwykle najbezpieczniejsza opcja. - Zabrzmiało zaczepnie, ale nie było w tym złośliwości, raczej próba utrzymania dystansu, którego nagle bardzo potrzebowałem, bo stała blisko, zbyt blisko jak na kogoś, z kim od lat grałem w otwartą wrogość, a jednak nie cofnąłem się ani o krok. Pojawiło się to niepokojące, bezimienne wrażenie, że bycie „większym” wcale nie było przewagą w tym sensie, o którym mówiła. Raczej możliwością, przestrzenią. Odruchowo zacisnąłem palce, zaraz potem rozluźniłem dłoń. Nie wiedziałem, skąd brało się to napięcie, wiedziałem tylko, że stojąc tak blisko niej, miałem absurdalne wrażenie, że świat na chwilę zwęził się do tej przestrzeni przed drzwiami Wielkiej Sali. Było w tym coś magnetycznego, coś, co sprawiało, że ciało reagowało szybciej niż rozsądek, stała zbyt blisko, chociaż dzieliło nas jeszcze dobre pół kroku, powietrze między nami było gęstsze niż powinno być.
- „Przemyślany”. - Powtórzyłem, z nutą rozbawienia. Nie udawałem, że nie widzę, jak bardzo próbowała sobie dopisać znaczenia, jak składała w głowie wersję wydarzeń, w której to ja byłem architektem jej porażki. - To ładne słowo. Wolę je od „manipulujący”, chociaż efekt bywa podobny. - Parsknąłem cicho, bez wesołości. „Ponad zwyczajnymi”, skinąłem głową, jakby to była oczywistość, nie coś, co powinno mnie w jakikolwiek sposób uwierać. - Tak. -  Powiedziałem po prostu. - Ponad. - Nie było w tym przechwałki, raczej suchy fakt - wychowałem się w świecie, w którym wpływy były walutą, nazwisko tarczą, a pieniądze gwarancją, że zasady naginają się wtedy, kiedy trzeba. W świecie, gdzie nikt nie udawał, że startujemy z tego samego miejsca.
Zaciągnąłem się powietrzem wolniej, niż było to konieczne, potrzebowałem tej chwili, żeby jej słowa nie trafiły mnie prosto między żebra. Uniósł mi się kącik ust, dokładnie ten, który zawsze podnosił się pierwszy, gdy ktoś próbował mnie rozgryźć i jednocześnie już sobie dopisywał zakończenie partii. „Przemyślany”, „ponad”, znałem ten ton, znałem też to spojrzenie, które mówiło więcej niż same zdania. Dopisywała sobie moje niecne zamiary, widziałem to, budowała historię, w której byłem graczem, strategiem, kimś, kto testuje i wyciąga wnioski, nawet jeśli naprawdę nie miałem pojęcia, o czym mówiła. Prue już miała swoją wersję, poukładaną, chłodną, bezpieczną. A ja… Ja najwyraźniej grałem w niej rolę, którą znała aż za dobrze. Słowa uderzyły we mnie bokiem, nie ostro, nie wprost, raczej jak rzucony od niechcenia kamień, który i tak trafia dokładnie tam, gdzie boli. „Każdy Twój ruch jest przemyślany”, gdyby tylko wiedziała, jak bardzo to było dziś nieprawdziwe. Coś we mnie drgnęło - nieznacznie, ledwie zauważalnie - przez moment przestałem się uśmiechać, zawiesiłem na niej wzrok na moment za długo, nie potrafiłem się powstrzymać. W środku mnie coś zgrzytnęło, bo jeśli wczorajszy wieczór był testem, to ja nie pamiętałem nawet zasad gry, a jednak nie dałem tego po sobie poznać, gracz nigdy nie zdradza ręki.
- Gdybym nie wiedział, co robię, byłoby to zwyczajnie nieodpowiedzialne. - Dodałem, wzruszając ramionami. Skinąłem głową, jakbym przyjmował oczywistość. - A przecież oboje wiemy, że odpowiedzialność to moja najmocniejsza strona. - Stwierdzenie było gładkie, wypolerowane latami praktyki w autoironii. Przywykłem do tego, że ludzie wierzyli w moją postawę bardziej niż ja sam, pozwalało mi to stać prosto nawet wtedy, gdy grunt był niepewny. - Ktoś musi wiedzieć, co robi. - Rzuciłem nonszalancko. - W przeciwnym razie wszystko by się rozsypało. Mam przewagę. - Ciągnąłem spokojnie. - Pieniądze, nazwisko, kontakty. Wiedzę o tym, jak działa ten teatr. Inni muszą się domyślać. Ja wiem. - Patrzyłem na nią z góry, dosłownie i w przenośni, ale łapałem się na tym, że to spojrzenie nie było chłodne. Przez moment zrobiło się dziwnie ciężkie, jej słowa dotknęły czegoś, co nie pasowało do tej narracji o kontroli i przewadze. Zignorowałem to, przesuwając ciężar ciała z jednej nogi na drugą.
Drzwi do Wielkiej Sali były tuż obok - tak samo, jak hałas, światło, ludzie, normalność, w którą za chwilę mieliśmy wejść, a jednak, stojąc obok niej, miałem absurdalne poczucie, że przez moment byliśmy gdzie indziej. W miejscu, gdzie różnice nie były problemem, tylko… Rozwiązaniem. Nie wiedziałem skąd wzięła się ta myśl i nie ufałem jej ani trochę. Uśmiechnąłem się więc tym swoim półuśmiechem, bezpiecznym, wyćwiczonym. Odwróciłem wzrok pierwszy, kierując go w kierunku, skąd dobiegał gwar rozmów.
- Chodźmy. - Rzuciłem już lżej. - To wygląda, jakbyśmy coś planowali. Im dłużej stoimy, tym łatwiej komuś będzie dorobić do tego historię. A reputacja, jak wiesz, to waluta. Ja akurat dbam o kurs. - Mówiłem to lekko, niemal nonszalancko, ale coś w jej wcześniejszym tonie zahaczyło mnie głębiej. To nie było oskarżenie, bardziej próba zrozumienia, nadania sensu czemuś, co wymknęło się spod kontroli. A ja… Ja miałem w głowie pustkę - czystą, irytującą lukę, i jednocześnie to dziwne, niewytłumaczalne uczucie ciężaru w klatce piersiowej, jakby jej słowa naciskały na wspomnienie, które nie miało obrazu.
Obserwowałem ją, gdy sięgała po herbatę, pijąc ją małymi łykami, ostrożnie, jakby to była jedyna rzecz tego poranka, która nie mogła jej zdradzić. Przez moment miałem absurdalną ochotę powiedzieć coś w stylu „uważaj, gorąca”, chociaż przecież doskonale wiedziała, zawsze wiedziała takie rzeczy. Powstrzymałem się, zamiast tego oparłem się wygodniej, przybierając tę swoją znaną wszystkim minę lekkiego znudzenia światem, rozciągając nogi, jakbym rzeczywiście nie przywiązywał do tego większej wagi - jakby to było jedno z wielu śniadań, a ona jedną z wielu osób przy stole.
- Ułatwianie sobie życia to jedna z moich mocniejszych stron. - Odparłem z półuśmiechem. - Zwłaszcza kiedy alternatywą jest niepotrzebna drama.
Nasza „normalność” wydawała mi się jednak nagle podejrzanie cienka, jak kartonowa dekoracja, za którą coś się kryło, obecność Prue naprzeciwko mnie sprawiała, że to śniadanie było… Inne, bardziej wyraźne, zbyt wyraźne jak na kaca, „dziwnym trafem”, bo było w tym coś irytująco trafnego. Trafy zawsze pojawiały się tam, gdzie nie powinny, zwłaszcza jeśli chodziło o nią. Kiedyś wszystko rzeczywiście było prostsze, zbyt proste, dzieciaki nie liczą kosztów, nie sprawdzają, kto patrzy, nie kalkulują, co wypada. Potem świat uczy, że szczerość to luksus, na który nie każdy może sobie pozwolić. Przechyliłem głowę, mierząc ją wzrokiem - zobaczyłem to spojrzenie spod grzywki, ten błysk, który nie był złośliwy, raczej świadomy. I tak, zabolało, minimalnie, na tyle, bym musiał poprawić maskę.
- Reputacja to waluta. - Stwierdziłem obojętnym tonem, bez pośpiechu. - Jedni ją zbierają, inni rozdają za darmo. Ja wolę wiedzieć, ile mam w kieszeni. - Brzmiało to jak przechwałka, miało nią być, tylko że gdzieś pod spodem czaiła się świadomość, że to niewypowiedziane „bez strat” było pojęciem bardzo względnym. Zwłaszcza kiedy patrzyłem na nią i wiedziałem, że coś już zdążyło mnie kosztować, nawet jeśli nie potrafiłem tego jeszcze nazwać. Zatrzymałem spojrzenie na jej twarzy, na tej grzywce, za którą się chowała. - Niektórzy nią handlują. Inni się nią zasłaniają. Nie powiesz mi zatem, że nie warto jej kontrolować. - Na moment zawiesiłem głos. - Chociaż przyznaję - dodałem z lekką prowokacją - niektórzy mają błędną tendencję do projektowania na mnie własnych teorii. Ludzie lubią uproszczenia. - Ciągnąłem spokojnie. - Lubią wiedzieć, kogo nie lubić, kogo omijać, kogo obwiniać. Reputacja pozwala im robić to bez wysiłku. - Nie powiedziałem, że kiedy byliśmy dzieciakami, nie trzeba było kalkulować, komu wypada, a komu nie. To brzmiałoby zbyt sentymentalnie, a na to nie mogłem sobie pozwolić. Spojrzałem na nią uważniej, spod rzęs, z tą chłodną pewnością siebie, która zwykle ucinała podobne rozmowy w zarodku. Tym razem jednak pozwoliłem jej wybrzmieć.
- To nie ma nic wspólnego stricte z tobą. - Na moment zawiesiłem wzrok gdzieś obok, na krawędzi stołu, na niczym konkretnym. Nie powiedziałem tego, co cisnęło się pod język - nie chodziło o to, że kiedyś znałem ją zbyt dobrze. Chodziło o to, że wciąż znałem ją wystarczająco dobrze. - Świat po prostu lubi historie. A ja nie mam ochoty być bohaterem cudzych opowieści. - Uśmiechnąłem się krzywo, jakby to była kropka nad i, zamknięcie tematu, nic więcej. A jednak gdzieś pod spodem czułem, że to nie ona była zagrożeniem dla mojej reputacji. Tylko to, jak łatwo przy niej przestawałem w nią wierzyć. - Korzystaj. - Dodałem półgłosem. - Takie okazje nie zdarzają się często. Rzadko stawiam się w pozycji, w której przegrana jest wkalkulowana. - Wróciłem spojrzeniem do stołu, herbaty, tej całej porannej normalności, jakby rozmowa właśnie zeszła na bezpieczny tor, a to lekkie ukłucie, które między nami zawisło, było tylko przejściowe. Gracz wiedział, kiedy zrobić krok w tył, nawet jeśli przez ułamek sekundy coś w nim żałowało, że ta gra w ogóle musi istnieć.
Prychnąłem krótko, ten dźwięk miał załatwić sprawę, zepchnąć to, co właśnie próbowało wyjrzeć spod mojej skóry, z powrotem tam, gdzie jego miejsce. Słabość była luksusem dla ludzi, którzy mogli sobie pozwolić na bycie źle zrozumianymi, ja do nich nie należałem. Kiedy byliśmy dzieciakami, nie trzeba było tego nazywać - świat był prostszy, bo nie musieliśmy za nic płacić, teraz rachunki przychodziły szybciej.
Nie przyznałem, że czasem za tym tęskniłem, nie powiedziałem, że jej pytanie trafiło dokładnie tam, gdzie nie powinno. Zamiast tego uniosłem brew, wracając do swojej roli. Nie odwróciłem wzroku, pozwoliłem jej patrzeć. Nie dlatego, że chciałem, żeby mnie rozumiała, raczej dlatego, że nie zamierzałem się cofać - w tej grze pierwszy, kto spuszcza oczy, przegrywa.
- Strony zawsze są. Nawet jeśli udajemy, że to tylko kwestia perspektywy. - Powiedziałem spokojnie, rzeczowo, jakbyśmy rozmawiali o układzie stołów w Wielkiej Sali, a nie o czymś, co dotykało znacznie głębiej. Nie powiedziałem, że czasem ta perspektywa bywa męcząca, a bycie po „właściwej” stronie oznacza ciągłe pilnowanie się, liczenie ruchów, noszenie nazwiska jak zbroi. Tego nie mówiłem, nie miałem takiego zwyczaju. - Różnica polega na tym, czy masz wybór, po której stoisz, czy tylko wmawiasz sobie, że go masz. - Oparłem się mocniej o oparcie krzesła, rozkładając ramiona z tą nonszalancją, którą miałem opanowaną do perfekcji - bogaty dzieciak z nazwiskiem, które otwierało drzwi. Ktoś, kto nie powinien wyglądać na kogoś, kogo trzeba żałować. - „Przetrwanie” to bardzo wygodne słowo. - Ciągnąłem dalej. - Brzmi lepiej niż „wybór”, ale w gruncie rzeczy, Pruey, przetrwanie to tylko ładniejsze słowo na wybór. - Zupełnie nie zarejestrowałem tego, jak łatwo przyszło mi znowu tak ją nazwać. - Zawsze decydujesz, jak to robisz i z kim stoisz. Reszta to narracja dla tych, którzy nie lubią brać odpowiedzialności. - To była linia obrony, solidna i znana, za nią nie było miejsca na słabość ani na przyznanie, że świat wcale nie był czarno-biały, tylko męcząco szary. Nie zamierzałem tego mówić na głos, zwłaszcza jej. Kiedy jesteś dzieciakiem, nie wybierasz stron, bo jeszcze nie rozumiesz ceny, potem świat bardzo szybko uczy, że neutralność to mit, a brak decyzji też jest decyzją. - Zresztą przetrwanie to minimum. - Dodałem. - Ambicja zaczyna się tam, gdzie inni mówią „wystarczy”. Jedni próbują nie utonąć, inni uczą się pływać szybciej niż reszta. - Machnąłem dłonią lekko, niedbale, jakby to była czysto teoretyczna rozmowa, nie coś, co zahaczało o mnie osobiście.