[12.10.1972] let's go | Prudence, Benjy

Zawsze byłem za duży na cudze porządki - za niski sufit, za wąskie przejścia, za dużo wspomnień, których nie byłem częścią wtedy, kiedy powinienem. Zapach starego drewna i czegoś słodkiego, może suszonej lawendy, może perfumowanego mydła, lepił mi się do nosa, dom rodzinny Prudence zawsze pachniał czymś domowym, nawet teraz, gdy właścicieli nie było, a ja przez moment miałem wrażenie, że gniazdko rodziców Prue kurczyło się specjalnie, żeby sprawdzić, czy się zmieszczę. Zaczęło się od tej nieszczęsnej lampy w przedpokoju, którą pamiętałem, żeby omijać, więc zamiast tego - oczywiście - trafiłem na futrynę, za szybko się prostując i uderzając w nią głową.
Ta sypialnia była za mała nawet dla mnie samego, a co dopiero dla nas obojga, z całym tym nowym życiem - to było jedno z tych miejsc, które nie chciały pogodzić się z teraźniejszością. Usiadłem na podłodze między kartonami, oparty plecami o szafę, i przez chwilę tylko patrzyłem, jak Prue krąży po pokoju, jakby czas cofnął się jej o kilkanaście lat. Miałem to dziwne uczucie, jakbym włamał się do czyjegoś dzieciństwa, choć przecież byłem w tym domu już wcześniej. Ściany pamiętały plakaty, półki pamiętały książki, a ja pamiętałem siebie w wersji, której wolałbym już nie spotykać.
Pakowałem metodycznie, trochę za szybko, trochę zbyt dokładnie, jak kontrabandę, solidnie i sprawnie, z nawykiem wyniesionym z roboty, w której nie było miejsca na sentymenty. A jednak ręce czasem zwalniały, gdy trafiałem na coś małego, głupiego, ewidentnie niepasującego do mnie. To był ten rodzaj zajęcia, który pozwalał nie myśleć o tym, że za ścianą wiszą zdjęcia rodziny, w której nigdy nie byłem oczywistym wyborem, a jednak moje ręce czasem zwalniały, gdy trafiałem na coś małego, głupiego, ewidentnie niepasującego do mnie.
- Plan jest dobry. - Mruknąłem, składając koszulki w kostkę, jakbym robił to od zawsze, a nie uczył się tego metodą prób i błędów, bo w dziecięcym pokoju człowiek nagle chciał być porządny. Spojrzałem na Prudence znad kartonu, w głowie od razu zapaliła mi się lampka ostrzegawcza, taka mała, mrugająca, która zwykle oznaczała kłopoty, z których miałem być bardzo zadowolony. Zerknąłem na stolik nocny - rząd butelek błyszczał jak alchemiczna wystawa, Penelope miała rękę do nalewek, to trzeba jej było oddać.
Chwilowo odstawiłem tę jedną, którą popijałem w trakcie pracy, bo dopóki istniało ryzyko zostania przyłapanym, musiałem udawać funkcjonalnego zięcia, przynajmniej w teorii. Fakt, że teściów nie było, działał na moją korzyść, miałem w sobie jednak to znajome napięcie, jak przed wejściem do przeklętej komnaty, tylko zamiast klątwy czekała rozmowa o przyszłości, nazwisku i tym, czy aby na pewno jestem ostatecznym wyborem ich córeczki. Wolałbym mieć moment zaskoczenia, niekoniecznie zostać zaskoczonym. Teść pewnie dostałby wysypki, gdyby zobaczył mnie siedzącego na środku podłogi, dotykającego rzeczy jego córki, pakującego jej życie do kartonów, jakby to była moja robota. Miałby na ten temat bardzo konkretne zdanie, najlepiej wypowiedziane tonem, który wbijał się pod skórę jak drzazga. A była, dokładnie tym była, to była moja robota, byłem mężem Prudence, miałem na palcu obrączkę, a na karku ciężar decyzji, których wcale nie zamierzałem cofać. Czułem to dziwne zesztywnienie, nie bojowe, raczej rodzinne, ten rodzaj stresu, który nie reagował na siłę mięśni - czułem się tu jak intruz, nawet jeśli formalnie miałem już prawo być wszędzie, między kartonami a półkami, które pamiętały ją w wersji zbyt młodej na wszystko, co już zdążyło się wydarzyć.
Patrzyłem, jak Prue opada na materac z butelką w dłoni, rozbawiona i rozgrzana alkoholem, z policzkami zaróżowionymi w sposób, który zawsze trafiał mnie gdzieś pod żebra. Miała ten błysk w oczach, kiedy była szczęśliwa i trochę nieostrożna, jakby świat przestał mieć ostre krawędzie. Uśmiechnąłem się pod nosem, chociaż ręce nadal miałem zajęte składaniem kartonu.
- Jeśli nas pszyłapią, wezmę to na klatę. - Mruknąłem, zrywając taśmę zębami. To było to, ten moment, który wisiał w powietrzu jak zaklęcie, którego nikt nie chciał rzucić pierwszy. Byłem czarną owcą szybciej, niż nauczyłem się liczyć do dziesięciu, zostanie nią w ramach znacznie milszej rodziny nie wydawało się aż tak złe, nawet jeśli nie spodziewałem się cudów. Pakowałem jej książki, drobiazgi, swetry, a w głowie układałem plan ewakuacji - nie na potwory, nie na klątwy, na teścia. Wolałem pełnię księżyca i wilkołaka niż jego spojrzenie, kiedy dotrze do niego, że jestem ostatecznym wyborem ich córeczki. Już to znałem, byłem w tym domu na Mabon, i podczas gdy matka Prue uśmiechała się do mnie jak do kogoś, kogo dało się oswoić, ojciec patrzył, jakby liczył, ile szkód mogę wyrządzić, zanim zniknę - spoglądał na mnie jak na chwilowy problem, który zaraz sam się rozwiąże. Tylko że problem wziął ślub.
- Pszynajmniej tym lasem nikt nie powie, sze jestem tymczasowy. - Uśmiechnąłem się krzywo, bo humor zawsze był moją pierwszą linią obrony. Wypowiedzenie tego na głos miało w sobie smak zwycięstwa, nie byłem mąciwodą, który wpada i znika, byłem jej mężem, nawet jeśli pozostali ludzie jeszcze o tym nie wiedzieli.
Przez chwilę było cicho, tylko kot gdzieś się kręcił, a szczur robił swoje szczurze sprawy.
Ten sam bezimienny kiciuch, słysząc o sobie, przeszedł mi pod nogami, ocierając się bezceremonialnie, jakby chciał zaznaczyć teren.
- Tak, powinniśmy cię nazwaś. Wiesz, sze to się źle skończy, jeśli zostaniesz po plostu Kotem. - Pogładziłem go po grzbiecie, kiwając głową. - Nie mose całe szycie funkcjonowaś jako „hej, ty”. - Spojrzałem na niego i parsknąłem, jednocześnie kiwając głową na znak, że zamierzałem wziąć pod uwagę zarówno sugestię nadania kotu imienia, jak i krótkiej przerwy. Wcześniej jednak chciałem dokończyć tę jedną komodę - odruch, czysto roboczy, karton stał już otwarty, szuflada była wysunięta, a ja sięgnąłem głęboko, nie patrząc, jakbym grzebał w skrzynce z kablami albo starymi notatkami. I wtedy coś chłodnego, gładkiego, absolutnie niepasującego do skojarzenia „dziecięca sypialnia” przejechało mi po wnętrzu dłoni. Spojrzałem w dół, uniosłem brew automatycznie, bez udziału rozsądku, potem drugą, już świadomie.
Koronka - cienka, zupełnie bezwstydna, z metką, nowiutka. Jedna. Druga. Trzecia, jeszcze bardziej ambitna w swojej konstrukcji, jakby ktoś projektował ją z myślą o sabotażu zdrowego rozsądku. Przez ułamek sekundy mój mózg zrobił bardzo nieprofesjonalną przerwę.
- No, plosę. - Podsumowałem pod nosem, bardziej do siebie niż do niej. „Fikuśne” to było mało powiedziane - paseczki, wycięcia w miejscach, które zdecydowanie nie powstały z myślą o wygodzie ani o praniu w wysokiej temperaturze. Przekrzywiłem głowę, uśmiech sam wlazł mi na twarz, głupi i szczery, taki, którego zwykle nie pokazywałem ludziom, bo by go źle zrozumieli - tu był całkiem zrozumiały.
- Hm. - Mruknąłem, odchrząkując, jakbym właśnie natknął się na artefakt o niejasnym pochodzeniu. - Bardzo… Plaktyczne. - Rzuciłem, wrzucając wszystko do kartonu jednym ruchem, a potem wstając, zanim zdążyłem dodać do tego za dużo wyobraźni.
Podszedłem bliżej, zgarniając po drodze butelkę dereniówki i biorąc z niej solidny łyk - piekła przyjemnie - oparłem się o ramę łóżka, podtrzymującą baldachim, i spojrzałem na Prue z góry, jak zawsze, czując to lekkie napięcie karku, kiedy musiałem się schylać, żeby znaleźć jej wzrok.
- Okej. - Mruknąłem pod nosem, z tym głupim, bezwstydnym uśmiechem, który pojawiał się sam, bez pytania o pozwolenie.
Przekrzywiłem głowę, odchrząknąłem - technicznie rzecz biorąc robiłem dokładnie to, co trzeba było robić - pakowałem, tylko tyle, nic więcej. Przez sekundę tylko patrzyłem na żonę, jakby mój mózg potrzebował chwili, żeby zsynchronizować obraz z rzeczywistością, po czym bez słowa siadłem na samym brzegu łóżka. W tej samej sekundzie poczułem, że to zły pomysł, mebel jęknął podejrzanie, jakby ostrzegał mnie w ostatniej możliwej chwili. Przeniosłem ciężar ostrożnie, ale wciąż zdecydowanie za późno, i to był moment, w którym historia powiedziała „dość”, coś strzeliło krótko, bezceremonialnie.
Zamarłem.
- Putain. - Wyrwało mi się odruchowo. Próbowałem się poprawić, ale było już za późno, drewno trzasnęło suchym, zdradliwym dźwiękiem, a ja razem z fragmentem ramy zapadłem się o kilka centymetrów - konstrukcja poddała się z tym charakterystycznym dźwiękiem końca pewnego etapu.
- Kulwa. - Powiedziałem bardzo spokojnie, bo czasem spokój jest jedyną obroną. - Połamałem ci mebelek.
Baldachim zadrżał, materac zapadł się pod moim ciężarem, a ja wylądowałem, siedząc na czymś, co jeszcze przed chwilą było meblem z wieloletnią historią.
- Pszeplasam. - Dodałem, unosząc dłonie w geście kapitulacji. - To było łószko dziewczynki. Ja… Nie jestem dziewczynką… - Stwierdziłem spokojnie, patrząc na złamaną listwę wychylającą się spod materaca.