31.12.2025, 01:33 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 03.01.2026, 11:52 przez Hannibal Selwyn.)
Ze wszystkich Beatlesów Hannibalowi najbardziej podobała się ich muzyka. Fizycznie jakoś żaden z tej czwórki nie był w jego typie i nie miał pojęcia, który mógłby do niego pasować. No, może frontman, bo Hannibal też zawsze lubił grać główną rolę.
- Ale mówimy o tym, który jest podobny, czy który do ciebie pasuje pasuje? W sensie pary? - uśmiechnął się do Electry ponad stołem - A propos imion, wiecie, że jeden z kuzynów Mony ma na imię Leviathan? Sam nie wiem, czy zazdroszczę, czy współczuję, brzmi imponująco, ale przecież lewiatan to jakiś mityczny wieloryb, nie?
Przeciągnął się, wyciągając ręce w górę i wyginając plecy w łuk. Podążył wzrokiem za wstającym Henrym.
- Nie mówiłeś, że słuchasz Beatlesów! - powiedział, zanim zdążył się powstrzymać. Miał ochotę dosiąść się do przyjaciółki i zaglądać jej przez ramię do tego, co czytała, ale Lockhart ubiegł go, więc tylko przewrócił się na brzuch i oparł brodę na dłoniach, machając nogami w powietrzu, jak dzieciak.
Dźwięki utworu wypełniły pokój. “Come together” było jednym z tych kawałków, do których Hannibal wolał tańczyć, niż śpiewać. ”Here come old flat-top, he come groovin' up slowly
He got ju-ju eyeball, he one holy roller” - w jego uszach brzmiało to, jak bełkot. Podejrzewał, że zawiera jakieś dwuznaczności, ale jak dla niego pozostawały one bardzo grubo zawoalowane. Dodał to zagadnienie do swojej mentalnej listy tematów do rozmowy z poznawanymi w klubach mugolami - ktoś mógłby mu to wyjaśnić, a przy odrobinie szczęścia, skierowałoby to rozmowę na… ciekawe tory.
Rytm falował przyjemnie w tempie w sam raz odpowiednim do sensualnego, miękkiego kołysania we dwoje. Wystarczająco szybko, by nie relaksować i nie usypiać, ale wystarczająco niespiesznie, żeby pozostawiać przestrzeń na więcej.
Ciekawe, czy Henry, miłośnik poezji i literatury, miał jakąś swoją interpretację tekstu…
Nie, żeby zamierzał w najbliższym czasie pytać. Henry nie zachowywał się jak ktoś mający ochotę dzielić się własnymi przemyśleniami. Hannibal czasami zastanawiał się, co poszło nie tak, pomiędzy Spaloną Nocą, owszem, piekłem na ziemi, ale wypełnionym całkiem przyjazną komitywą, a ich wymuszonym okolicznościami chwilowym wspólnym mieszkaniem, pełnym napięcia i dystansu.
”Come together right now, all over me”
Hannibal bezgłośnie zaśpiewał wraz z Lennonem, jedynie poruszając ustami wokół słów. Koniecznie musi kupić sobie tę płytę. Z miną dziecka, które robi świetny psikus, spojrzał na parę za stołem.
- Dawaj ten quiz, aż jestem ciekaw - wyciągnął się, by chwycić z półeczki ołówek i jakąś zagubioną kartkę, gotów zapisywać swoje odpowiedzi, by potem móc je porównać z kluczem. Mugolskie quizy były rozrywką, której często oddawali się z Ellie w Hogwarcie - Pamiętasz ten, co kiedyś rozwiązywaliśmy? "Jakim rodzajem pieczywa jesteś?" Żadni Beatlesi nie będą bardziej absurdalni od tamtego!
- Ale mówimy o tym, który jest podobny, czy który do ciebie pasuje pasuje? W sensie pary? - uśmiechnął się do Electry ponad stołem - A propos imion, wiecie, że jeden z kuzynów Mony ma na imię Leviathan? Sam nie wiem, czy zazdroszczę, czy współczuję, brzmi imponująco, ale przecież lewiatan to jakiś mityczny wieloryb, nie?
Przeciągnął się, wyciągając ręce w górę i wyginając plecy w łuk. Podążył wzrokiem za wstającym Henrym.
- Nie mówiłeś, że słuchasz Beatlesów! - powiedział, zanim zdążył się powstrzymać. Miał ochotę dosiąść się do przyjaciółki i zaglądać jej przez ramię do tego, co czytała, ale Lockhart ubiegł go, więc tylko przewrócił się na brzuch i oparł brodę na dłoniach, machając nogami w powietrzu, jak dzieciak.
Dźwięki utworu wypełniły pokój. “Come together” było jednym z tych kawałków, do których Hannibal wolał tańczyć, niż śpiewać. ”Here come old flat-top, he come groovin' up slowly
He got ju-ju eyeball, he one holy roller” - w jego uszach brzmiało to, jak bełkot. Podejrzewał, że zawiera jakieś dwuznaczności, ale jak dla niego pozostawały one bardzo grubo zawoalowane. Dodał to zagadnienie do swojej mentalnej listy tematów do rozmowy z poznawanymi w klubach mugolami - ktoś mógłby mu to wyjaśnić, a przy odrobinie szczęścia, skierowałoby to rozmowę na… ciekawe tory.
Rytm falował przyjemnie w tempie w sam raz odpowiednim do sensualnego, miękkiego kołysania we dwoje. Wystarczająco szybko, by nie relaksować i nie usypiać, ale wystarczająco niespiesznie, żeby pozostawiać przestrzeń na więcej.
Ciekawe, czy Henry, miłośnik poezji i literatury, miał jakąś swoją interpretację tekstu…
Nie, żeby zamierzał w najbliższym czasie pytać. Henry nie zachowywał się jak ktoś mający ochotę dzielić się własnymi przemyśleniami. Hannibal czasami zastanawiał się, co poszło nie tak, pomiędzy Spaloną Nocą, owszem, piekłem na ziemi, ale wypełnionym całkiem przyjazną komitywą, a ich wymuszonym okolicznościami chwilowym wspólnym mieszkaniem, pełnym napięcia i dystansu.
”Come together right now, all over me”
Hannibal bezgłośnie zaśpiewał wraz z Lennonem, jedynie poruszając ustami wokół słów. Koniecznie musi kupić sobie tę płytę. Z miną dziecka, które robi świetny psikus, spojrzał na parę za stołem.
- Dawaj ten quiz, aż jestem ciekaw - wyciągnął się, by chwycić z półeczki ołówek i jakąś zagubioną kartkę, gotów zapisywać swoje odpowiedzi, by potem móc je porównać z kluczem. Mugolskie quizy były rozrywką, której często oddawali się z Ellie w Hogwarcie - Pamiętasz ten, co kiedyś rozwiązywaliśmy? "Jakim rodzajem pieczywa jesteś?" Żadni Beatlesi nie będą bardziej absurdalni od tamtego!