[07.10.72] Bal u Lestrange | Dlaczego kobiety chodzą do łazienek stadnie?

- Powiedziałabym, że nic porywającego czy wyrywające się normom jakim charakteryzują się przypadkowe, przez nikogo nieproszone wizje. Przez ciernie do gwiazd - odpowiedziała z kwaśną miną, bo jak się tak nad tym zastanawiała, to była to dość oklepana interakcja. Chociaż może powinna się cieszyć, że nie przepowiedziano jej całkowitego zniszczenia i wywrócenia życia do góry nogami, bez perspektyw na świetlaną przyszłość. Ciężko jej jednak było czuć się wdzięczną, kiedy przyszła na ten bal maskowy by się bawić, a teraz nie mogła się powstrzymać by nie rozkładać na części pierwsze tego, co usłyszała.

Zmarszczyła jednak w pewnym momencie brwi, wpatrując się w Brennę przez moment. Niby była już na paru sabatach, na przykład Ostarze, Beltane czy Lithcie, ale nie przypominała sobie by wspomniane przez kobietę miano, przewinęło się w jej otoczeniu.
- Kim jest Szeptucha? - zapytała kontrolnie, chociaż dość szybko przeleciało jej przez głowę, czy w ogóle musiała to robić. Czasem niewiedza była błogosławieństwem, bo nie musiała sobie zaprzątać myśli niepotrzebnymi rzeczami.

Sposób w jaki zareagowała Victoria, chyba bardzo dobrze podsumowywał to, co właśnie powiedziała Lyssa. Cisza, a potem kliknięcie zamykanej puderniczki. Pewnie gdyby to ona słyszała podobną historię, to niedowierzałaby dokładnie tak samo, w tej ciszy starając się utopić wszystkie niepożądane myśli, które krążyłyby jej po głowie i języku.
- Proszę, nie mów tak nawet - odpowiedziała sucho, nie mogąc sobie wyobrazić co Aidan mógłby faktycznie do niej mówić, gdyby rzeczywiście mu się podobała. Bo nie dopuszczała do siebie myśli, że cała jego opowieść wynikała właśnie z sympatii. Musiał jej nienawidzić, skoro gadał takie głupoty. - Myślę sobie... - zaczęła, spoglądając na Brennę i skubiąc skrzydełko jakiegoś motylka, którego miała w tym momencie pod ręką. - Że końmi by mnie tam nie zaciągnięto na powtórkę z tych opowieści - uśmiechnęła się smutno. W najśmielszych snach chyba, nikt w Prawach Czasu nie byłby w stanie przewidzieć, o czym przyjdzie jej słuchać. Karty natomiast przedstawiały jej wizję związku, nad którym musiałaby się napracować, a chwilowo absolutnie do Parkinsona nie chciała wyciągać pojednawczo ręki, bo jeszcze by ją obsrał. - Victorio, on ma dwadzieścia sześć lat - zauważyła dziewczyna z uśmiechem, który starał się być grzeczny, ale kąciki ust usilnie ciągnęły w dół. - Ja się obawiam, że jeśli on mówi takie rzeczy teraz, to będzie już tak do końca życia. Czy... czy wszyscy w Departamencie Prawa, a może i Biurze Brygady Uderzeniowej, mają podobny sposób... bezpośredniego wyrażania myśli? - nie ważne jak bardzo Lestrange próbowałaby w tym momencie sprzedać Lyssie obrotność Aidana, nie byłoby to w stanie przebić się przez kałowy mur, który mężczyzna dookoła siebie zbudował. - A czy... czy mogłabyś to zrobić tak, żeby nie było aż tak oczywiste, że na niego... naskarżyłam? Teoretycznie sobie zasłużył, ale... no rozumiesz - uśmiechnęła się prosząco, bo mogła jej się nie do końca podobać cała interakcja, którą zafundował jej Aidan, ale jednocześnie bardzo chciała stwarzać jakiekolwiek pozory. - Ale oprócz tego... oprócz tego tak, można powiedzieć że zachowywał się przyzwoicie. Zabrał mnie tylko do jakiejś... budy z jedzeniem, która na pewno nie spełnia wytycznych sanitarnych i gadał o jedzeniu psów.