11.01.2026, 21:22 ✶
Cóż, było to rzeczywiście szaleństwo. Cała ta noc wydawała się jednym, wielkim pieprzonym szaleństwem. Na szczęście dotarł do mieszkania. Obolały i jeszcze drżący z nerwów, ale bezpieczny. Żywy. Tylko, czy na pewno? Co sprawiało, że pomyślał sobie, że nic już mu nie groziło? Być może to obecność Hestii jakoś to ustabilizowała. Widział siłę tej dziewczyny i wierzył, że kto, jak kto, ale ona nie pozwoli, by świat się zawalił.
– Tak się złożyło. Być może mógłbym odmówić, ale... nie chcę stracić tej roboty. – Jego głos zabrzmiał żałośnie. Jakby nie wierzył w jakąkolwiek istotność swoich słów.
Przypomniał sobie o Shafiqu i jego wesołej kompanii. O zdjęciach, które zrobił tym mężczyznom, którzy ratowali miasto z cudownie bohaterską ostentacją. Zresztą, czy w tym momencie było to coś złego? Może ludziom dobrej woli nie wystarczyły ideały? Może potrzebowali i nadziei?
– Są ludzie, których o wiele bardziej opłaca się im ścigać – powiedział ze słabym uśmiechem. Ten jednak spełzł z jego twarzy, gdy usłyszał o plakatach z Hogsmeade. – I to wszystko trafia do dzieciaków z Hogwartu... Matko! Pocieszające jest tylko to, że pojawiła się potrzeba wieszania tych plakatów. Bo gdyby wszyscy czystcy w te brednie wierzyli... Nikt by się chyba nie fatygował – uśmiech wrócił na jego twarz. Tym razem łagodniejszy, bardziej szczery. Żadnej ironii. – Wiem, Hesiu. Jesteś naprawdę wspaniała, ale zasługujesz na chwilę przerwy. Nie dam rady ci zrobić herbaty, ale jak to mówią: mi casa, su casa. Proszę nie zabij mnie za kiepski hiszpański...
– Tak się złożyło. Być może mógłbym odmówić, ale... nie chcę stracić tej roboty. – Jego głos zabrzmiał żałośnie. Jakby nie wierzył w jakąkolwiek istotność swoich słów.
Przypomniał sobie o Shafiqu i jego wesołej kompanii. O zdjęciach, które zrobił tym mężczyznom, którzy ratowali miasto z cudownie bohaterską ostentacją. Zresztą, czy w tym momencie było to coś złego? Może ludziom dobrej woli nie wystarczyły ideały? Może potrzebowali i nadziei?
– Są ludzie, których o wiele bardziej opłaca się im ścigać – powiedział ze słabym uśmiechem. Ten jednak spełzł z jego twarzy, gdy usłyszał o plakatach z Hogsmeade. – I to wszystko trafia do dzieciaków z Hogwartu... Matko! Pocieszające jest tylko to, że pojawiła się potrzeba wieszania tych plakatów. Bo gdyby wszyscy czystcy w te brednie wierzyli... Nikt by się chyba nie fatygował – uśmiech wrócił na jego twarz. Tym razem łagodniejszy, bardziej szczery. Żadnej ironii. – Wiem, Hesiu. Jesteś naprawdę wspaniała, ale zasługujesz na chwilę przerwy. Nie dam rady ci zrobić herbaty, ale jak to mówią: mi casa, su casa. Proszę nie zabij mnie za kiepski hiszpański...
Złoty chłopiec
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.