[10 kwietnia] Perseus & Erik | Departament Przestrzegania Praw Czarodziejów

Roześmiał się szczerze i jasno; tak, jak nie było mu dane od tygodni.
— Obawiam się, że gdyby zainteresowała się nami Czarownica, przeprowadzono by całe dochodzenie i prześwietlono nas oraz naszych wspólnych znajomych dziesięć pokoleń wstecz, tylko po to, aby ustalić motywy naszego spotkania — pokręcił głową rozbawiony wizją bycia na celowniku paparazzi — Wyobraź sobie tych wszystkich dziennikarzy incognito w Ministerstwie i Lecznicy, przedstawiających się jako coraz to nowsze persony, by poznać powód, dlaczego Najdroższy Czarodziej Wielkiej Brytanii zjadł obiad z podrzędnym magipsychiatrą.
Również i Perseus wiązał wielkie nadzieje z tym spotkaniem; chciał poznać bliżej człowieka, który był tak drogi Elliottowi. Przyjaciel mógł się zapierać, jednak jego aura zdradzała wystarczająco wiele. Na myśl o tym, że ćwiczona przez niego oklumencja miała wkrótce pozbawić Blacka możliwości dostrzegania koloru jego duszy, poczuł w piersi bolesne ukłucie. Rozumiał, że ukrywanie swych myśli było warunkiem koniecznym dla ich wspólnego bezpieczeństwa i sam zamierzał wkrótce podjąć się nauki tej trudnej sztuki, ale Perseus był człowiekiem sentymentalnym - a do niczego nie zdawał się mieć większego sentymentu niż do feerii barw okalającej dobrze mu znaną sylwetkę.
W trakcie krótkiego spaceru skóra magipsychiatry nabrała nieco zdrowszego różu; nie wyglądał już tak przeraźliwie blado, jak w Ministerstwie. Tylko przyśpieszony oddech nieudolnie maskowany pośpiesznie rzucanymi uwagami na temat tego, że nareszcie się rozpogodziło, że pierwsze kwiaty pojawiły się w tym roku dosyć wcześnie oraz pragnieniem spędzenia lata w Dolinie Godryka świadczył o tym, w jak kiepskiej kondycji znajduje się czarodziej. W pewnym momencie chwycił Erika za ramię i przyciągnął do siebie.
— Wybacz — mruknął — Prawie nadepnąłeś na dżdżownicę.
Perseus Black był bowiem mężczyzną, który stąpał uważnie, starając się, aby nie zaszkodzić słabszym od siebie. Tak minęła im droga do restauracji ukrytej przed wzrokiem nie tylko mugoli, lecz i części czarodziejskiego świata.
— Nie, ale... — ... Elliott swego czasu miał ukryte mieszkanie w mugolskiej dzielnicy, chciał dodać, jednak w porę ugryzł się w język. Z tamtą kamienicą wiązało się zbyt wiele wspomnień, zbyt wiele intymnych sekretów dotyczących jego relacji z Malfoyem, by mógł tak po prostu się nimi podzielić. Nie był również pewien, czy dawny kochanek chciał, aby Erik poznał prawdę o zażyłości jego relacji z Perseusem. Niektóre należące do przeszłości sprawy nie powinny być ponownie wyciągane na światło dzienne. — ...to całkiem dobry pomysł. Mógłbym zaszyć się w nim, gdybym miał wszystkiego dość.
Tego, że od jakiegoś czasu miał wszystkiego dość i planował ponowną ucieczkę trzy razy w tygodniu nie ośmielił się dodać.
Wreszcie zasiedli w loży otoczonej przyjemnym woalem półmroku w atmosferze prywatności. Intymności, niemalże.
— Zawsze mam problem z wybraniem czegoś konkretnego z karty. Wszystko tu jest takie wspaniałe... — wyznał, niemalże przepraszająco — Ale możemy zamówić menu degustacyjne. Szef kuchni na pewno się ucieszy, że ma okazję do zademonstrowania swoich umiejętności. — W końcu to dosyć pyszny i łasy na pochwały człowiek, poznałem go, zapragnął powiedzieć. Zamiast tego uśmiechnął się tajemniczo, wbijając spojrzenie w swojego towarzysza. — Zwyczajność jest pojęciem względnym. Wychodzę z założenia, że należy celebrować każdą chwilę i próbować uczynić przyjemnym to, co przyziemne.
Czy czuł się swobodniej? Owszem, osobliwa restauracja była miejscem, które dobrze znał i w którym mógł pozwolić sobie na więcej. Zauważył teraz, że role się odwróciły; oto Erik poruszał się niepewnie w starciu z sekretami magicznej socjety. Miał tutaj nad nim przewagę, jednak nie czuł się z tego powodu wcale lepiej. Rozluźnił się jednak na tyle, by móc wykorzystać swój dar aurowidzenia.
Zieleń. Oczywiście, że jego aura miała jeden z tych jasnych kolorów, jakże mógł myśleć inaczej.
— Jest pan dobrym człowiekiem, panie Longbottom — powiedział wreszcie, nie wiedząc, czy odkrycie to sprawia mu więcej radości, niż smutku. Westchnął cicho, opierając się na krześle.
— Ciężko załatwiać sprawy z pustym żołądkiem — zmienił temat.