Wiadomości w tym wątku

Benjy Fenwick · 14.01.2026, 00:01 ✶

Uniosłem brew, kiedy zapytała, jak patrzy, podchodząc do tego tak, jak gdyby to było jakieś filozoficzne zagadnienie, a nie oczywistość, którą każdy w tym pokoju widział gołym okiem - to było zabawne, naprawdę - zupełnie tak, jakby nie wiedziała, że jej spojrzenie w takich chwilach miało w sobie zbyt wiele tej całej intensywności, którą i teraz czułem na skórze, jak drobne, ale nieustanne ukłucia igieł. Naprawdę - gdyby spojrzenia dało się ważyć, jej właśnie dobiłoby do granicy przyzwoitości, a potem swobodnie przez nią przeniknęło, lecąc dalej wgłąb.
- Intensywnie. - Odpowiedziałem spokojnie. - Jak na żabę na sekcji. Wiesz, ten moment, kiedy wszyscy się gapią, ale nikt nie chce dotknąć. Tak właśnie. - Nie podniosłem głosu, nie musiałem, to była jedna z tych rzeczy, które działały lepiej, kiedy mówiło się je cicho. - Serio, jeśli nie chcesz, nie musisz mnie oglądać, jak eksponat w muzeum patologii. Na pewno masz masę fascynujących zajęć. Czytanie. Pisanie. Udawanie, że mnie tu nie ma. - Rozłożyłem lekko ręce, jakbym oferował jej wybór, ukrywając towarzyszące temu syknięcie, co nie wyszło mi za dobrze, bo zaraz potem spojrzałem znowu na ranę pod bandażem, z pretensją, jakby to była wina ręki, nie gestu, że mnie zabolało.
Byłem rozproszony, chociaż starałem się wyglądać, jakby było zupełnie inaczej. Kiedy jednak Prue dorzuciła to swoje „co ty nie powiesz”, zamiast zareagować na to tak jak wcześniej, przez moment zobaczyłem w niej cień tamtej dziewczyny, którą znałem kiedyś - tej, która się śmiała, przekomarzając się, zamiast warczeć i naprawdę potrafiła zainteresować się czymś, poza tym, bym nie wschodził jej w paradę i nie zabierał tlenu - tyle tylko, że ten cień zniknął szybciej, niż się pojawił. Prawie pokręciłem głową, bo najwyraźniej mogłem mieć jeszcze wstrząs mózgu do kolekcji. Nie powiedziałem nic więcej, ale w głowie zdążyło mi przelecieć sto innych wypowiedzi, ostrzejszych, bardziej trafionych, takich, które mogłyby ją zaboleć - nie wybrałem żadnej z nich, nie dlatego, że byłem taki szlachetny, tylko dlatego, że nie miałem dziś siły na kolejną rundę.
Ellie milczała, a jej milczenie było bardziej znaczące niż niejedno kazanie, czułem na sobie jej wzrok, ten rodzaj spojrzenia, który nie oceniał, tylko notował, jakby zapisywała nas w jakimś wewnętrznym zeszycie. Niektórzy starsi ludzie zawsze mieli ten nieprzyjemny dar prześwietlania innych na wskroś, mimo to, kiedy powiedziała, że samo przywiązanie czasem nie wystarcza, wzruszyłem lekko ramieniem, zdrowym. Zbyt przenikliwe spojrzenia zawsze mnie irytowały, bo nie dawały przestrzeni na mój ulubiony sport, czyli robienie z siebie kogoś innego. Poza tym nie lubiłem, kiedy ktoś się o mnie martwił - to było niebezpieczne - już dawno nauczyłem się, że ludzie, którzy się martwią, oczekują rzeczy, a ty nigdy nie wiesz, jakich dokładnie.
Uniosłem lekko podbródek, jakbym właśnie został przyłapany na czymś, czego wcale nie robiłem, a jednak wszyscy byli przekonani, że tak, jednocześnie uśmiechnąłem się jednym kącikiem ust, uprzejmie, ale z wyraźnym dystansem.
- Przewiązanie to dość solidna metoda, proszę mi wierzyć. - Odparłem spokojnie. - Może nie idealna, ale w większości przypadków wystarczająca. - Nie brzmiałem ostro, raczej jak ktoś, kto pokrętnie tłumaczył, że nie jest kompletnym idiotą, nawet jeśli wszyscy zdają się mieć inne zdanie. Kiedy wspomniała o dramatyzowaniu, zerknąłem na nią uważniej - to było półprawdą - ja robiłem spektakl z rzeczy, które mogłem kontrolować, z bólu nie, bo zazwyczaj był zbyt prawdziwy, upokarzający. Uśmiechnąłem się, trochę krzywo, wzruszając ramionami, jakbym dawał jej wierzyć w to, w co chciała wierzyć, a nie przyznawał rację, że odkryła moje karty. Wystarczyło, że musiałem dać się opatrzeć, chociaż moim zdaniem nadal mogłem to zrobić bez niczyjej interwencji, szczególnie niechcianej, bo przecież goniła też do tego wnuczkę, która wolałaby być gdziekolwiek indziej, pewnie w swojej sypialni.
Usiadłem na brzegu kanapy, bo stanie zaczynało mnie męczyć bardziej, niż bym chciał przyznać - oczywiście, że nie powiedziałem tego na głos, zamiast tego oparłem zdrową rękę o oparcie i skrzyżowałem nogi, jakbym był tu tylko przelotem. Prudence wróciła z apteczką, postawiła to na stole ciężko, z takim impetem, że ja przez chwilę pomyślałem, że gdyby spadło mi to na stopę, byłbym w jeszcze gorszym stanie. Przesunąłem się trochę na kanapie, rozkładając nogi, jakby to miało mnie uczynić bardziej… Normalnym.
Spojrzałem na młodszą Bletchley, lekko przekrzywiając głowę w prawą stronę, z tym cieniem rozbawienia, który zawsze pojawiał się u mnie, gdy ktoś mówił coś aż nazbyt oczywistego. Przez moment nic nie powiedziałem, jakbym ważył, czy warto w ogóle odpowiadać, czy po prostu zrobić swoje i oszczędzić nam wszystkim tej wymiany.
- Naprawdę? - Rzuciłem spokojnie, ale z wyraźną nutą ironii. - To trzeba rozwinąć, żeby zobaczyć? Na Salazara, całe życie w błędzie. - Zawiesiłem na niej wzrok na sekundę dłużej, rozważałem, czy powinienem coś dodać, aż wreszcie wybrałem wersję pośrednią, czyli tą pozornie ugodową. - Dziękuję, Prue. Gdybyś mi tego nie powiedziała, pewnie siedziałbym tu do jutra, zastanawiając się, czy bandaż działa na zasadzie teleportacji. - Przechyliłem lekko głowę, tym razem w drugą stronę, z cieniem uśmiechu. - Doceniam, że wierzysz w moje zdolności poznawcze na poziomie kamienia brukowego, ale obiecuję, że wiem już też, jak działa materiał i grawitacja. - Spojrzałem na nią spod lekko opuszczonych rzęs, tym powolnym, mierzącym spojrzeniem, które zwykle rezerwowałem na momenty, gdy ktoś właśnie bardzo starannie tłumaczył mi oczywistości. Westchnąłem teatralnie, żeby było jasne, że robiłem to tylko dlatego, że ktoś jeszcze kazał mi być posłusznym pacjentem, nie byliśmy tu sami, bym mógł machnąć ręką.
- Nie wykrwawię się. - Powiedziałem, już mniej defensywnie, bardziej do Ellie niż do Prudence, bo ta druga raczej nie żałowałaby mnie zbyt mocno, zważywszy na nasze stosunki. - Obiecuję. Mam jeszcze sporo rzeczy do zrobienia w tym życiu. - To była głupia uwaga, ale ja zawsze rzucałem głupimi uwagami, kiedy było mi niewygodnie. Mimo gadania, zacząłem odwijać materiał, powoli, ostrożnie, bo piekło jak diabli, a ja nie miałem ochoty robić kolejnego przedstawienia - z każdym ruchem czułem to nieprzyjemne ciągnięcie skóry, pulsowanie, jednak nie wydałem z siebie ani jednego dźwięku - byłem w tym całkiem niezły, jednocześnie nie mając chęci, by triumfować z tego powodu, to nie była umiejętność, to było doświadczenie, szereg doświadczeń, którymi nie należało się chwalić, zwłaszcza przy ludziach, którzy nie mieli zrozumieć podobnych sytuacji.