– Ach tak? Kajdanki, walki kobiet… – wymieniała powoli, a usta drżały jej lekko, gdy powstrzymywała wpełzający na nie uśmiech. Nie kpiący, lecz z pewnością zaczepny. Oczywiście, że nie zapomniała ich wcześniejszej rozmowy, a każde słowo mogło być wykorzystane… ona też była przecież wychowanką domu Slytherina, choć łatwo można było o tym zapomnieć przez to, jak spokojna i zdystansowana bywała na co dzień tak dla ogółu, niekoniecznie dla swoich przyjaciół czy bliskiej rodziny. – Wychodzi z ciebie całkiem niegrzeczny chłopiec, panie Rosier – powiedziała w końcu i uśmiechnęła się leciutko, ignorując jego pytania, które potraktowała jak retoryczne. – A to akurat prawda. Ale… czasem? – zaczepiła go jeszcze, bo sama nie przypominała sobie, kiedy ostatnio była częścią chaosu… no dobrze, była jego częścią cały czas, była przecież Zimna, ale raczej nie stała w centrum skandali. Pismaki próbowali ją zaczepiać, gryźć po kostkach, ale spływało to po niej jak po kaczce, bo nie robiła nic takiego, co miałoby się do niej przykleić jak gówno do psiego ogona i smrodzić. Fakt, zdarzyło jej się całkiem niedawno taki chaos rozpocząć wokół Aidana, ale póki co nikt nawet nie powiązał jej z tym numerem, który mu w odwecie wywinęła. Bo zapominali, że też była do tego zdolna.
– Nie… Nie wiem – nie poczuła się gorzej… chyba. To znaczy teraz już poczuła się gorzej, bo zalała ją lawina natrętnych i całkowicie niechcianych myśli o powrocie tego szaleństwa i stała tu na dworze, nie rozumiejąc co się dzieje i dlaczego, z szeroko otwartymi oczami. – Nie nie – nie chciała zostawać sama. W ogóle nie chciała w pierwszej kolejności wychodzić! Oprócz tego, że poczuła tę nagłą myśl, że wyjść musi… nie potrafiła tego wyjaśnić inaczej niż jako jakieś dziwne echo wspomnienia babci. – Nie wiem, dlaczego… – zaczęła, ale urwała, bo pomyślała sobie, że mogła wymyślić jakąś ściemę na poczekaniu, żeby to jakoś wytłumaczyć, ale teraz to już była na to po pierwsze trochę za późno, a po drugie nie lubiła okłamywać osób, które lubiła.
– Hej! – rzuciła do elfa, kiedy jej ręka delikatnie macała głowę, nie chcąc zepsuć swojej fryzury, ale też skrzywdzić czegoś, co się tam zaplątało – bo to raczej było jakieś stworzenie, a nie na przykład owoc. Brzęczenie wydawało się znajome… I wtedy właśnie poczuła ząbki na palcu, nieco przytulone przez rękawiczkę, co spowodowało, że gwałtownie cofnęła rękę. – Przecież nie zrobię ci krzywdy! – burknęła trochę bez sensu. Brzęczenie brzmiało… – Chris, czy to elf? – zapytała, patrząc w bok, na Rosiera. – Czy możesz go… ściągnąć? Tylko delikatnie! – elfy może i brzęczały, ale Victoria wiedziała, że do pewnego stopnia rozumiały mowę czarodziejów.