[12/10/72] And finally fading from view, is everything we ever were now | Benjy, Prue

Poczułem to znajome uderzenie ciepła, ten ścisk w żołądku, wrażenie, które było jak zapadanie się podłogi o centymetr - niby nic, ale wiesz, że coś się przesunęło. Poruszyłem się niespokojnie, jakbym chciał zmienić pozycję, ale zostałem tam, gdzie byłem. Teraz, siedząc na dywanie obok Prue, wiedziałem już, jaka jest różnica między byciem dorosłym a byciem dojrzałym, wiedziałem to aż za dobrze - wiedziałem, czym jest potrzeba bycia kochanym, a czym miłość, wiedziałem, jak smakuje życie z poczucia obowiązku i jak wygląda bycie z kimś, bo naprawdę się tego chce - i dlatego czułem się podle, mówiąc to wszystko swojej żonie, bo… Teraz miałem punkt odniesienia. Teraz wiedziałem, że tamto, co w ogóle doprowadziło nas do chwili obecnej, było czymś innym, nawet jeśli przez chwilę udawałem, że jest wystarczające, i że gdzieś w tym wszystkim było teraz też to jedno zdanie, które musiało paść, nawet jeśli nie padło na głos.
- Pluey… - Zacząłem i zaraz urwałem, bo imię wypowiadane w ten sposób samo w sobie było już ryzykiem. Zatrzymałem się w połowie myśli, z głową lekko pochyloną, poruszając się tylko trochę, by spojrzeć na jej dłoń, kiedy położyła ją na mojej, i miałem wrażenie, że jeśli ją zabiorę, to się rozsypię, a jeśli zostawię, to zaraz powiem coś jeszcze gorszego. Powaga sytuacji sprawiała, że wszystko było albo-albo, zero środka. Oddychałem płytko, słuchałem jej, naprawdę słuchałem, ale równocześnie miałem w głowie tamto inne pomieszczenie, inną ciszę, inne spojrzenie, które kiedyś oznaczało początek końca. Nie potrafiłem nic na to poradzić, instynktownie przygotowywałem się na to, że zaraz coś poleci - słowo, obrączka, decyzja - zawsze tak było, nawet jeśli próbowałem postępować właściwie, ale nie mogłem dłużej udawać, że ta część mojego życia nigdy nie istniała. Prudence zasługiwała na to, by wiedzieć, reszta nie należała już do mnie.
Pokręciłem głową, alkohol szumiał mi w uszach, pogarszając sprawę, bo jasne - rozwiązywał język, ale zupełnie plątał chronologię.
- To nie jest tak, że ja nie rozumiem, dlaczego ludzie chcą… - Urwałem, machnąłem ręką. - Tego. Tylko sze udawanie kogoś, kim się nie jest, nawet w najlepszej intencji… To się zawsze kończy tak samo, a ja… - Zamilkłem na chwilę, bo kolejne zdanie było trudniejsze. „Ja nie mówię, że życie może być zawsze pod naszą kontrolą, ale ja już raz straciłem ją całkowicie, i nie mam ochoty udawać, że to było budujące doświadczenie”, tak to powinno było zabrzmieć - a może nie? Zupełnie nie wiedziałem, jak jej to przekazać.
A potem to z siebie wylałem…
Pytanie wisiało w powietrzu od chwili, gdy wypowiedziałem słowo „wpadliśmy”, wiedziałem, że do niego dojdziemy. Zesztywniałem, zanim jeszcze skończyła mówić, nie gwałtownie - raczej tak, jak ciało robi to samo z siebie, kiedy zna już ten moment - ramiona napięły mi się pod koszulą, nadal siedziałem na podłodze, ale byłem gotowy na wszystko. Na policzek, na metaliczny dźwięk obrączki uderzającej o parkiet, na słowa, których nie da się cofnąć, znałem to aż za dobrze, ten moment tuż przed, a jednak wciąż nie patrzyłem jej w oczy, nie chcąc dostrzec prawdy, zanim nie powie tego, co myśli. Bałem się, że zobaczę tam dokładnie to, co już widziałem kiedyś - obrzydzenie, zimne podsumowanie, to spojrzenie, które mówi „aha, więc taki jesteś” - to wszystko wróciło, całe tamto pasmo zdarzeń, które nigdy nie układało się w prostą historię, bo prawda była taka, że kiedy to się stało, nie było już właściwie czego ratować.
Pokręciłem głową, powoli, zrobiłem to odruchowo, zanim jeszcze zdążyłem zebrać słowa, jakby ciało wiedziało pierwsze. Przez moment nie odpowiedziałem wcale, to pytanie - o dziecko - uderzyło we mnie mocniej, niż się spodziewałem, jakby ktoś dołożył jeszcze jeden kamień do plecaka, który i tak już ledwo dźwigałem.
- Była… - Urwałem, skrzywiłem się, przesunąłem dłonią po karku, potem po twarzy, czułem, że gadam nieskładnie, ale nie umiałem już inaczej - filtr między myślą a ustami praktycznie nie istniał, siedziałem tak przez chwilę chwilę, zanim ponownie się odezwałem, bo to nie było coś, co dało się powiedzieć jednym zdaniem, nawet jeśli bardzo bym chciał. - A potem jej nie było. To nie jest… - Machnąłem ręką, bezradnie. - Ja bym nigdy… - Zawiesiłem głos, bo to jedno słowo niosło za sobą za dużo rzeczy naraz - to było to słowo, które zawsze pojawia się za wcześnie i zawsze wali dokładnie tam, gdzie boli najbardziej. Alkohol sprawiał, że reakcja przyszła szybciej niż decyzja, co właściwie odpowiedzieć. Otworzyłem usta, zamknąłem je z powrotem, odwróciłem głowę na bok, jakby odpowiedź mogła być gdzieś na ścianie albo w dywanie.
- Nie… - Zacząłem i głos mi się urwał. - Nie, to nie jest tak. - Potarłem twarz dłonią, wolno, jakby ten ruch mógł mnie uspokoić, czułem, że serce bije mi za szybko, zupełnie nieadekwatnie do tego, że siedzieliśmy spokojnie na podłodze.
- Nie mam. - Powiedziałem w końcu, już wyraźniej, ale nadal cicho. - Nie ma szadnego dziecka, któle gdzieś jest, któle uklywam albo o któlym nie mówię. - Wypuściłem powietrze przez nos, dłużej niż trzeba. - I to nie jest tak, sze… - Zacząłem i urwałem, bo zabrzmiało, jakbym się bronił, podczas gdy tak naprawdę znów się zaplątałem. - To znaczy, było i… Było i nie było, to… - Znowu przyspieszyłem, starając się składać ze sobą kolejne słowa, jakby ich sens mógł mnie dogonić, zanim je wypowiem. - To nie było tak, sze my byliśmy razem i nagle „o, ciąsza, ślub, lodzina”. To jusz się wcześniej sypało. My się jusz wtedy loschodziliśmy. Często… Wieloklotnie… I ja… - Przesunąłem drugą, wolną dłonią po udzie, potem po dywanie, jakbym znowu czegoś szukał, uporczywie nie poruszając ręką, którą przykrywały jej palce, by nie postanowiła ich nagle zabrać. Słowa słowami - tak, mówiła spokojnie, nadal tu była, próbowała racjonalizować, teoretycznie słyszałem to, co do mnie mówiła, ale przecież jednocześnie wiedziałem, że właśnie tak miała - próbowała deprecjonować własne uczucia, wybielać innych kosztem własnego serca, a tego nie chciałem, od tego powstawało coś, co później zamieniało się w coraz głębszą przepaść.
- Nie chcesz tego słuchaś, plawda? - Alkohol sprawiał, że reakcje miałem opóźnione, a jednocześnie boleśnie szczere, patrzyłem gdzieś w bok, na dywan, na jej palce, na wszystko, tylko nie na jej twarz.
- To… - Zacząłem i urwałem, bo głos mi się na sekundę załamał. Odchrząknąłem. - Jeśli nie chcesz znaś szczegółów… Jeśli to jest za duszo na las… Albo po plostu za duszo w ogóle… - Urwałem, szukając słów. - To… Nie musisz pszes to blnąś. Nie musisz się zmuszaś, szeby tego słuchaś tylko dlatego, sze jesteśmy… Tu… - Powiedziałem to spokojniej, niż się czułem, to była największa, najważniejsza sztuczka - mówić tak, jakby wszystko było pod kontrolą, nawet kiedy środek już się sypał - to nie było dramatyczne, to było suche, praktyczne - tak, jak nauczyłem się formułować komunikaty, kiedy stawka była zbyt wysoka, żeby pozwolić sobie na emocjonalny chaos. „Kanapa mi wystarcza. Wyjeżdżam z rana, nie czekaj”.
- Nie musisz byś… Mogę… - Cofnąłem dłoń z jej dłoni, nie gwałtownie, raczej odruchowo, jakby dotyk nagle przypomniał mi, że nie mówię w próżnię. Wycofałem się w pół zdania, dosłownie, gdy tylko złapałem się na tym, że brzmię tak, jakbym właśnie próbował usprawiedliwić coś, czego nie dało się usprawiedliwić, i nagle zabrakło mi oddechu, żeby ciągnąć to dalej tym samym tonem. To była strategia ochronna, wyuczona latami - dać wyjście, zanim ktoś sam je sobie wyrwie, dać przestrzeń, zanim stanie się przepaścią.
- Wyjść. - Spojrzałem w bok, na dywan, na plamkę po alkoholu, cokolwiek, byle nie w jej oczy. - Albo usiąść w dlugim pokoju. Albo zniknąś na kilka… Godzin… Dni, jeśli tszeba. Nie musisz… Tylko powiedz… Nie będę cię tym… Pszytłaczaś. - Zamilkłem, nie ruszając się przedwcześnie z miejsca, chociaż może powinienem uprzedzić fakty, by choć udawać, że miałem jeszcze jakąś kontrolę nad sytuacją, mimo to jednak nadal siedziałem na dywanie, sztywny, gotowy na cios. I jednocześnie na granicy rozsypki, bo znałem ten moment aż za dobrze, i mimo wszystko wciąż liczyłem, że tym razem nie skończy się tak samo.