[15.04.1972] Odkryć tajemnice / Rhea & Wilhelm

Z początku wydawało się, że nie załapała jego żartu, pokazując bardzo specyficzny, jednakoż niedający się inaczej zinterpretować gest. Ktoś inny mógłby w tej właśnie chwili przynajmniej się zdenerwować. Nie on jednak, bo chwile później się uśmiechnęła, czyli dotarło do niej prawdziwe przesłanie. Czyli miała ona poczucie humoru. To dobrze, bo nie każda osoba w bibliotece mogłaby się tym pochwalić. Pani Pince według niego wcale go nie miała. W marcu poznał dziwną dziewczynę, która miała tak kamienną twarz, że człowiek nie był pewny, czy mówi na poważnie, a może żartuje. I tu zrozum taką istotę. Udało mu się jednak usłyszeć jej śmiech, więc tak źle jednak nie było. Po prostu była ta osoba specyficzna.
O wiele "gorszy" był wzrok dziewczyny. Był pewny, że ona zaraz go nim przepali na wylot. Oczywiście nie mógł jej winić za to, skoro nie mówiła i to jej mimika często zapewne musiała wyrażać więcej, niż tysiąc słów. I weź tu jeszcze, odczytaj te znaczenia poprawnie, a nie się pomyl. Wylałabyś jeszcze jaką wojnę i co wtedy? Widząc znak, że ma ruszyć za nią, oczywiście poszedł, bo pewnie już wiedziała, co jest mu potrzebne. Cały czas się lekko uśmiechał, bo czuł się w tym miejscu, prawie jak we własnym pokoju. Brakowało tylko wygodnego łóżka, barku i butelki wina. Mając te rzeczy, pewnie natychmiast by się przeprowadził. Usiadł przy stoliku i zaraz zrobił porządek ze skrawkami pergaminu. Jeśli to były ważne rzeczy, zostawiłby je poukładane na boku. W przypadku śmieci zebrał je i posłałby do kosza na śmieci. Po chwili kolejne książki przylatywały, a on je układał. Po chwili uświadomił sobie jeden, bardzo istotny błąd w swoim rozumowaniu.
- Literówka? - Spytał nieco zaintrygowany. Pracowała tu tak długo, że znała książki na wylot? Wyglądała na dość młodą, więc jakaś bardzo dobra pamięć?
- Kto ją odkrył? Sanskryt to prawie martwy język. Nawet nie wiem, czy istnieje ktoś, kto się nim interesuje. - Oczywiście istniały osoby, które były wybitne uzdolnione w odczytywaniu obecnych i dawnych tekstów. Znany był z tego ród Shafiq. Czyżby był ktoś z nich zatrudniony, by sprawdzić zbiór? To byłoby oczywiście logicznie. Bo zwyczajne zainteresowanie raczej wyróżniałoby takową personę. Zresztą, to nie był zbyt popularny język w Anglii.
Otworzył księgę, jego źrenice przemieszczały się od prawej do lewej, kiedy czytał wyjaśnienia i tłumaczenia. Teraz miał potwierdzenie, że błąd był spory. Nie miał aż tyle czasu, by uczyć się nowego języka, a co dopiero jeszcze tłumaczyć zbiór manuskryptów. To zajmie tygodnie, a nawet miesiące przy wolnym czasie, który posiada, a ciekawość nie malało. Westchnął ciężko zrezygnowany, bo zakładał, że da sobie rade. Może jakieś pióro, zaklęte w taki sposób, by samo tłumaczyło? Niby wcześniej sam się chciał tym zająć, ale nie przypuszczał, że go to przerośnie. Każdy się mylił.
- Nie znasz kogoś, kto może umie czytać ten język? Postawie mu dobry trunek w zamian za pomoc. Przeliczyłem zamiar do możliwości czasowych, a ciekawość pali mnie, co może się kryć w tych kopiach. - Tak naprawdę to nigdy nie tłumaczył niczego, co nie było mała praca, nieco dłuższą od wiersza. To było proste i nawet przyjemne. W przypadku tych kilkudziesięciu stron, no trochę było gorzej. Ważne, by przyznać się do błędu i ruszyć dalej.
- No, ale to potem. Niestety muszę się zbierać. Trzymaj się - I opuścił bibliotekę

Koniec Sesji