[7.10.72, Maida Valen] Dancing is a dangerous game.

Anthony nieco spoważniał, czego nie mogła zauważyć pod maską. Jego brwi drgnęły, jakby był zaskoczony, że użyła terminu „małżeństwo”, bo on tak daleko nie wybiegał. Rose zasługiwała na więcej, a przede wszystkim na kogoś, kto powinien zapewnić jej bezpieczeństwo. Podobnie jak Brenna, nie wybrałaby kogoś takiego, jak on, na męża. - Nie jestem pewien, czy jestem dobrym kandydatem na męża. – odparł całkiem szczerze, a jego ramiona drgnęły lekko. Nie lubił planować, bo żyli w takich czasach i miał taki temperament, że jutro mogliby znaleźć go martwego gdzieś w Londynie i wcale nie byłby zdziwiony. Wszystko balansowało na krawędzi, świat trząsł się i dygotał, a on, chociaż powinien pozbyć się impulsywności i niewyparzonego języka, nie potrafił tego zrobić. – A Ty? Jak Ty widzisz swojego partnera?
Zapytał zaciekawiony, chociaż zdawał sobie sprawę, że przechodził w tryb kogoś, kto świadomie się nad sobą znęcał. Miał zawsze wyobrażenie tego, kto by do niej pasował, bo przecież sam się jej oświadczył, ale nigdy nie pytał o to, czego oczekiwała ona. Brunetka była na tyle silną i niezależną kobietą, że z pewnością nie mógłby to być typowy tradycjonalista, który chciałby swoją małżonką rządzić i zamykać ją w klatce. Nie, ona miała skrzydła i potrzebowała nieba do latania. Roselyn też je miała, ale jeszcze nie zdawała sobie z tego sprawy i nie umiała ich rozwinąć. Los był przewrotny, a ludzie skomplikowani. On starał się łamać te wszystkie zakazy, ale wciąż nie mógł żyć tak, jak chciał. Nie mógł oddychać pełną piersią.
- Są! To chyba kwestia marynaty do mięsa i do ryby, bo są takie i takie. – przytaknął z entuzjazmem, sugerując tym samym, jak prości byli mężczyźni. Oczywiście kobiet też to tyczyło, bo głodna kobieta była absolutnie nieznośna, a nie mogły jeść oficjalnie tyle, ile chciały. Bo przecież figura miała znaczenie. – Mgła nadaje nuty tajemnicy, zgadzam się. Podkreśla maski, pozwala na większą anonimowość, chociaż wydaje mi się, że wszyscy tu się znają i to nie ma znaczenia. – odparł z delikatnym wzruszeniem ramion, przesuwając ich nieco w lewo, bo tańcząca nieopodal para zaczęła się brzydko rozpychać. Obrócił ich tak, aby to on ewentualnie dostał z łokcia, a nie Brenna. Słuchał uważnie tego, co mówiła o kotach i na jego twarzy pojawił się zaskoczony grymas. – Czy kot musi spać w łóżku? Nie może mieć swojej poduszki? – zapytał, jakby ta wizja zupełnie mu nie pasowała. Łóżko i pościel były święte, wolał, aby zostały czyste i pachnące olejkami do prania. – Czyli jakbym poszedł po tego kota, to on musi sobie mnie wybrać i zająć kolana? To się łączy? Bo wiesz, ja większość czasu mieszkam sam, mało, kiedy bywam w rezydencji rodowej. Więc byłoby niesamowicie niepraktycznie, gdybym nie mógł wstać i się czymś zająć, a nie mam skrzata. – uzasadnił trochę swoje pytanie o kolana, jednocześnie zastanawiając się, czy lepiej byłoby znaleźć hodowlę czy może pójść do schroniska. Cieszył się, że mogli rozmawiać w ten sposób, o sprawach prostych i przyziemnych, jakby cały ten cyrk dokoła nie istniał, a oni byli na szkolnym balu. Jego też bolała dusza, podobnie, jak ją, ale żadne z nich wzajemnie o tym nie wiedziało.