[12/10/1972] We’re all young when we first start to live | Benjy, Prudence

Staliśmy razem na schodkach, ja o kilka stopni niżej, bo tak było mi łatwiej trzymać równowagę, niż wspinać się do żony, a Prue tuż nade mną, oparta o futrynę. Podjazd ciągnął się przed nami jak pas startowy, a na jego początku, obok taksówki, leżał dywan, zwinięty ciasno, ciemnozielony z czarnymi akcentami, wyglądając jak coś, co faktycznie zgubiło drogę do dżungli. Kierowca stał spokojnie obok zgaszonego auta, ręce mając wsunięte w kieszenie, cierpliwy jak wszyscy ludzie, którym płaciło się za czekanie. Popatrzyłem na Prudence, potem znowu na rulon, przeniosłem ciężar ciała z jednej nogi na drugą, schodek delikatnie odpłynął, więc oparłem się biodrem o poręcz i przetarłem twarz dłonią. Moment później znowu spoglądałem na nich oboje, na nią i na to coś, co teściowa właśnie wprowadziła do naszego życia, i próbowałem połączyć fakty w jedną logiczną linię, tworząc plan działania - nie szło, alkohol robił swoje.
- Spoko-spokojnieee. - Popatrzyłem znowu na wskazany przez nią rulon, marszcząc brwi, zanim zdążyła się naprawdę przejąć. Odwróciłem się z powrotem, ale po drodze zatrzymałem wzrok na liściach przy schodkach - były mokre - to było ważne przez dobre dwie sekundy. - Jadowite są balsiej… Kolo’owe, wieesz. - Zamyśliłem się. - Takie… Takie, eee… Ostszeegawcze. Aglesywne. - Jeszcze chwila ciszy. - One są… No… Szybkie. Ten wygląda na… Eee… Dusiciela. - Powiedziałem to z pełnym przekonaniem, jakbym właśnie skończył studia z herpetologii. Światła reflektorów obrysowywały go miękko, sprawiając, że wyglądał jeszcze bardziej jak żywe stworzenie, które postanowiło odpocząć na podjeździe. - Taki… Co się oooowija, ściska, a potem, yyy-h, no, połyka. I tlawi. Czy coś. - Oparłem się mocniej o poręcz i pochyliłem lekko do przodu, jeszcze bardziej zmrużyłem oczy, próbując sobie to zwizualizować. Pokręciłem lekko głową, jakby to był bardzo poważny problem, a następnie spojrzałem na taksówkarza, który chyba chrząknął, i uniosłem dwa palce, nie mając pojęcia, czy mógł mnie usłyszeć z miejsca, w którym się znajdowałem, ale nie kłopocząc się zadawaniem sobie tego pytania.
- Jusz m o m en t. - Rzuciłem, potem przypomniałem sobie, dlaczego w ogóle stoimy. - Ustalamy, yyy-h, status gada. - Wiedziałem, że powinienem coś jeszcze powiedzieć, ale to i tak przyszło dostatecznie powoli, jak wniosek wyciągnięty z bardzo niekompletnych danych, w końcu po prostu skinąłem głową, bardziej do siebie niż do niego. Odwróciłem głowę w stronę Prudence, ale po drodze zgubiłem ją na sekundę i musiałem szukać. Oparłem się o poręcz i przez chwilę patrzyłem na własne buty - wyglądały w porządku, to mnie uspokoiło. Za to beton na podjeździe miał dziwną fakturę, skupiłem się na niej na moment za długo, zanim przypomniałem sobie, że coś ważnego leży przy aucie. Zrobiłem jeden krok w dół, potem drugi, potem się zatrzymałem, bo nagle bardzo ważne stało się to, żeby stać równo.
- Doblaaa… Plan. - Rzuciłem nagle. - Ty… Wiesz, tak, ja zalas zejdę… Albo nie, ja jusz schodzę… No, tak. - Machnąłem ręką w kierunku podjazdu, trochę za szeroko, ale wystarczająco. W końcu coś się we mnie przestawiło, jakby ktoś przekliknął mały, wewnętrzny przełącznik z „patrzę” na „robię”, pokonałem ostatnie metry ostrożnie, stawiając stopy tam, gdzie beton wyglądał najbardziej solidnie, Prudence była już przy punkcie startu, a kierowca czekał przy otwartym bagażniku. Rzeczy z domu rodzinnego Bletchleyów stały chaotycznie ustawione obok taksówki, w tym dziwnym układzie, jaki miały pakunki tuż po wyjęciu z czyjegoś samochodu - przez chwilę patrzyłem na nie bezmyślnie - kwadraty, różne rozmiary, brązowy kartonowy świat - potem po prostu sięgnąłem po pierwszy. Nie było w tym żadnej wielkiej ceremonii, po prostu nagle każdy z nas miał coś w rękach, ruch zaczął się zapętlać. Podjazd. Drzwi. Przedpokój. Ściana. Podjazd. Drzwi. Przedpokój. Ściana. Świat zwęził się do tych kilku punktów. Tam i z powrotem. Beton, schodki, próg. Beton, schodki, próg. Raz miałem wrażenie, że minęły minuty, innym razem, że całe godziny, w głowie co chwilę robiły mi się puste miejsca, jakby ktoś zmniejszył jej przepustowość, ale szybko wypełniałem je ruchem. Weź. Podnieś. Przenieś. Postaw. Oddech. Powrót. Czasem zapominałem, po co wracam na podjazd, dopóki nie zobaczyłem kolejnego kartonu czekającego przy bagażniku. Za którymś razem zapomniałem też, czy idę do środka, czy na zewnątrz, więc musiałem zatrzymać się na moment w drzwiach i pozwolić obrazowi się ułożyć. Raz prawie potknąłem się o krawędź stopnia, ale złapałem równowagę w ostatniej chwili i pierwszą rzeczą, którą wtedy zrobiłem, było… Sprawdzenie dywanu. Ręce pracowały szybciej niż głowa, ale głowa miała jedną stałą myśl „pilnować gada”, w którymś momencie zauważyłem, że robię to odruchowo. Karton, krok, spojrzenie. Karton, krok, spojrzenie. Jakby to był element procedury bezpieczeństwa. Świat składał się teraz z prostych czynności. Podnieść. Przejść. Odstawić. I sprawdzić węża. Za każdym razem, kiedy wychodziłem po kolejne pudło, pierwszym odruchem było spojrzenie w bok i zerknięcie, czy wąż dalej tam jest - był - za trzecim kartonem też, za czwartym również. Przez chwilę poczułem ulgę, która nie miała żadnego logicznego uzasadnienia, ale nie uległem temu zwodniczemu wrażeniu, nadal go kontrolowałem. Po kilku kursach podjazd zrobił się pustszy, a przedpokój pełniejszy, dzięki rękom Pruey, pudła ustawiały się pod ścianą, jedno obok drugiego, jedno na drugim, jedno pod drugim, tworząc nieregularny mur naszego nowego życia - mur i wieżę - tak, to była naprawdę ładna wieża, przynajmniej dopóki nie przestała. Rzeczy rozsypały się po podłodze, zadźwięczały, zaszeleściły, potoczyły się w różne strony, ten dźwięk miał w sobie coś ostatecznego.
Przykucnąłem obok Prue, a potem po prostu usiadłem na parkiecie, plecami do ściany, dokładnie tak jak ona, bo nogi uznały, że to rozsądniejsza opcja.
- Eee… Yh… - Mruknąłem najpierw, bo mózg potrzebował chwili, żeby złapać synchron. - Skąd wiem? - Przeniosłem spojrzenie w stronę drzwi wejściowych, tam gdzie ostatnio widziałem dywan. - Bo on le-szy. - To był bardzo logiczny wniosek. - Wiesz… Leszy. Jakby miał uciec, to by jusz… Nie leszał. - Zrobiłem krótką pauzę. - Jakby miał coś… By się naa-piew loswinął i wtedy… Taaakie… Szszszsz po podłodze. - Spróbowałem zademonstrować ten ruch gestem dłoni, niespecjalnie panując nad własną koordynacją, co sprawiło, że szybko ją opuściłem, kręcąc głową. - Poza tym… Eee… W nocy to ja śpię czujnie - powiedziałem z przekonaniem, które przyszło mi znikąd - jakby co, usłyszę wszystko. - Zawiesiłem się na moment, nasłuchując dźwięków dochodzących z zewnątrz, zamiast spoglądać na to, co znajdowało się przed nami. Dopiero po chwili odzyskałem wątek i wskazałem palcem drobiazg w jej dłoni. - Tego by nie pszełknął. Zatszymałoby mu się gdzieś… Tu. - Dotknąłem własnego gardła. - Poza tym jest zwinięty. To znak, sze nie poluje. Mamy czas. - Znowu zerknąłem w stronę dywanu, kiedy padło hasło „wonsz rzeczny”, odwróciłem głowę gwałtowniej, niż planowałem. - Co. - Mrugnąłem, zastanowiłem się nad tym bardzo poważnie przez dobre trzy sekundy. - Eee… Wiesz coooo - mruknąłem - to by tłumaczyło wilgoś w powie-etszu? - Zmarszczyłem brwi, próbując nadać temu pytaniu sens. - Ale nie, spo-ojnie. Szeszne są balsiej… Mokle. Ten jest suchy. Suchy wonsz nie jest szeszny. - Wyciągnąłem rękę po kredkę, która potoczyła się pod moje kolano, tknięty nagłą myślą. - Chyba szeeeee to jakiś… Adaptacyjny podgatunek. - Urwałem, potrząsając głową, by pozbyć się tej myśli. - Doblaa, niewaszne. - Przetarłem twarz dłonią i westchnąłem. - Powinniśmy to pospszątaś, co nie? - Zanim gad faktycznie uzna, że robimy mu piknik. Zebrałem kilka listów w jedną stertę, podsunąłem je w jej stronę, a podniosłem garść koralików, które rozsypały mi się między palcami.
- Hyh… Uciekają. - Zauważyłem z całą moją błyskotliwością. - Widziałaś? One… Plób-uą. Spojrzałem jeszcze raz w stronę drzwi, jakby dywan mógł nagle zacząć pełznąć. - Sejio, zanim wonsz zmieni zdanie. - Dodałem ciszej. - Bo jak to jest szeszny i niebespieczny, to wolę nie testowaś. - Zacząłem zgarniać rzeczy w małe kupki na podłodze, powoli, metodycznie, z tym charakterystycznym pijanym skupieniem.