[10.10.1972, sen] happier than ever? | Benjy & Prudence

W kowenie zapadła cisza, która nie miała nic wspólnego z wzruszeniem, ceremoniałem ani podniosłością chwili - to było narastające napięcie, jak przed burzą, gdy nie słychać jeszcze grzmotu, jednak coś w otoczeniu zwiastuje nagłą zmianę aury. Nie byłem już cieniem przy filarze, stałem bliżej bocznej nawy, przy wyjściu, w przesmyku, który Prue wybrała wzrokiem jako drogę ucieczki. A może tylko mi się tak wydawało i po prostu dopuszczała do siebie tę możliwość, nie zamierzając tak naprawdę z niej skorzystać, nie byłem tego pewien, kiedy wysunąłem się wprzód, w półcień. Musiałem wyglądać jak ktoś zupełnie nie na miejscu - ciemny płaszcz, skóra opalona bardziej wiatrem niż słońcem, zbyt wysoka sylwetka, uniesiony podbródek, napięte mięśnie ramion - mój wyraz twarzy nie był łagodny, nie był romantyczny, w moich oczach nie było wahania, ale też nie było triumfu, w końcu to nie był moment zwycięstwa, była w nich wyłącznie koncentracja, czysta, skupiona gotowość, jak wtedy, gdy wiesz, że za chwilę coś runie i musisz stać stabilnie, by spróbować się z tym zmierzyć, gdy do tego dojdzie. Kontrastowałem z otoczeniem tak bardzo, że aż było to brutalnie oczywiste, ale nie zamierzałem za bardzo tego analizować - nie w takiej chwili - moje spojrzenie było twarde, osadzone głęboko, nie uciekałem nim ani na sekundę z Prudence, podejmując… Próbę zwrócenia na siebie uwagi? Czy to było idiotyczne?
Po tamtym dniu na plaży zniknęła z mojego życia, jakby ktoś zamknął drzwi i przekręcił klucz, nie wiedziałem więc, dlaczego się tu znalazłem. Nie planowałem być jej ratunkiem, nie przyszedłem z zamiarem rozbijania ceremonii, lecz zamiast wyjść, przez cały czas stałem dokładnie tam, gdzie przed momentem - w linii spojrzenia panny młodej, a jednocześnie bliżej drzwi niż ołtarza, bliżej wyjścia niż przysięgi - gotowy, chociaż sam jeszcze nie wiedziałem, na co dokładnie. Widziałem ten ruch, jaki wykonała, głowę przechyloną lekko w bok, oddech płytszy, palce zaciśnięte na bukiecie tak mocno, że aż boleśnie. Twarde łodygi dusząco słodkich kwiatów musiały wbijać się w delikatną skórę pobielałych dłoni jedynej kobiety, w którą kiedykolwiek wpatrywałem się w tak intensywny sposób, jakbym samym spojrzeniem mógł przewidzieć wynik tej nieoczekiwanej sceny - to, czy rzeczywiście zamierzała zrobić coś, na co wskazywał ledwo dostrzegalny wyraz jej oczu, czy może tylko mi się tak wydawało. Byłem i nie byłem pewny, wiedziałem i nie wiedziałem, chciałem zostać i pragnąłem opuścić to miejsce, wszystko wydawało mi się jednocześnie właściwe i niewłaściwe.
Stała przy ołtarzu w bieli, wśród świec i dymu, cofnięta o krok, jak ktoś, kto już podjął decyzję ciałem, zanim odważył się zrobić to głośno. To nie był zlepek przypadkowych reakcji, jej spojrzenie nie było nerwowym zerknięciem gdziekolwiek, byle nie przed siebie, to był wybór kierunku - najkrótszej drogi ucieczki, ale przed czym, tak właściwie. Nie wiedziałem, dlaczego to robiła, nie wiedziałem, co działo się w jej głowie nie tylko przez te wszystkie lata milczenia, lecz także teraz, w tej chwili, wiedziałem jednak, że w tym momencie wybrała ścieżkę, która nie była najłatwiejsza ani najbardziej konwencjonalna, lecz z pewnością z jakiegoś powodu musiała jej się wydać właściwsza, niż spojrzenie w oczy mężczyzny przed nią i powtórzenie słów przysięgi. Dlaczego?
Przesunęła wzrokiem w stronę drzwi - widziałem ten ruch wyraźnie, jakby wszystko inne na moment straciło ostrość - boczne wyjście, cień przy framudze, wąski pas światła wpadający z zewnątrz, to tam uciekł jej wzrok. Przez krótką chwilę trudno było mi przyjąć, że to dzieje się naprawdę, że to nie projekcja moich własnych pragnień. Gdy na nią spoglądałem, widziałem tę samą dziewczynę, która kiedyś potrafiła spojrzeć na mnie w sposób, który odbierał mi grunt pod nogami, teraz robiła to ponownie, choć nieświadomie. Ile razy wyciągałem do niej ramię w innych sytuacjach? Na stromym zboczu, na śliskiej kładce, w zatłoczonym miejscu, kiedy potrzebowała kogoś, kto przejmie ciężar. Ile razy ona robiła to samo dla mnie? Pamiętałem ciasną ulicę przepełnioną ludźmi i moment, kiedy ścisnęła moją dłoń, żeby nie zniknąć w tłumie - pamiętałem wieczór, kiedy nic nie mówiłem, a ona tylko otworzyła przede mną drzwi, bez chwili zawahania, pozwalając mi zostać na noc.
To była moja dziewczyna. Wyglądała inaczej niż wtedy, gdy widzieliśmy się po raz ostatni - była starsza o kilka lat, o kilka decyzji, o kilka nocy bez snu, ale ja też nie byłem już tym samym człowiekiem - nie byłem tym samym chłopakiem, który kiedyś stał obok niej z rękami w kieszeniach i planem, który kończył się na następnym tygodniu. Miałem więcej zmarszczek przy oczach, więcej cienia pod nimi, mniej złudzeń, a jednak było w tym coś niezmiennego - sposób, w jaki na mnie patrzyła, sposób, w jaki ja patrzyłem na nią - jakby czas oblekł nas tylko cienką warstwą kurzu, którą można było zdmuchnąć jednym gestem. A przecież zniknęła z mojego życia tak konsekwentnie, że zacząłem wierzyć, iż tak właśnie miało być. Mogłem napisać więcej, odezwać się wcześniej, mogłem nie pozwolić, żeby to się rozmyło, nie zrobiłem tego, gdzieś w głębi duszy wiedziałem, że zraniliśmy się nawzajem, oboje byliśmy winni, ale teraz patrzyła na mnie tak, jakby moje pojawienie się miało znaczenie.
Jej wybranek coś powiedział, widziałem ruch jego ust, napięcie w ramionach, nie słyszałem słów - nie obchodziły mnie wcale, liczyło się tylko to, że ona nie odrywała ode mnie wzroku praktycznie od chwili, gdy nasze oczy wreszcie się spotkały. Kontrastowałem z nim aż nazbyt wyraźnie - on był idealnie wpasowany w tę scenę, ja byłem elementem, który nie powinien się tu znaleźć, a jednak patrzyła na mnie, nie na niego. Na mnie. Zobaczyłem moment, w którym mnie dostrzegła - nie był spektakularny, teatralny, romantyczny, nie było gwałtownego ruchu ani okrzyku, tylko jej spojrzenie, które najpierw minęło mnie, jak każdą inną twarz, a potem nagle zatrzymało się i wróciło, jakby ktoś pociągnął za niewidzialną nić. W brązowych tęczówkach, które prześladowały mnie nocami, pojawił się błysk - ten błysk - nie potrafiłem go pomylić z niczym innym, to nie była panika, to było rozpoznanie, mimo to przez sekundę miałem wrażenie, że to ja zaczynam majaczyć, moje własne pragnienie dopisuje szereg znaczeń do czegoś, co było tylko zdziwieniem. Nie powinno mnie tu być, miała prawo poczuć się zaskoczona, to jeszcze nie musiało niczego oznaczać. Nie wiedziałem zresztą, co zobaczyła najpierw - cień przy bocznej nawie, sylwetkę w ciemnym płaszczu, ogorzałą twarz, której nie powinna była się tu spodziewać? Kiedyś potrafiliśmy czytać z siebie jak z otwartych ksiąg, teraz kwestionowałem praktycznie wszystko, co dostrzegałem, bo przecież powinniśmy być sobie obcy.
Stałem nieruchomo, bliżej, niż planowałem kiedykolwiek być, czując, jak całe to miejsce kurczy się do jednej linii między jej oczami a moimi - wyraz twarzy Pruey zmienił się minimalnie, ale wystarczająco, żebym poczuł to pod skórą, jakby ktoś zapalił światło w ciemnym pomieszczeniu, wystawiając mnie na nagłą jasność, w której nie mogłem się już ukryć. Zastygłem bez ruchu, czując, jak serce zaczyna walić mi w klatkę piersiową w tempie zupełnie nieadekwatnym do sytuacji, którą powinienem obserwować z dystansu. Nie wyglądałem jak jeleń podczas spotkania ze światłami nadjeżdżającego pojazdu, przynajmniej taką miałem nadzieję, lecz z pewnością nie czułem się aż tak gotowy na naszą interakcję, jak pragnąłem być. W tym momencie czułem się dziwnie odsłonięty, nie przed tymi wszystkimi ludźmi dookoła nas, tylko przed nią. Wspomnienia wróciły nieproszone, uderzając mnie równie mocno, co reakcja Prudence.
Zamknęła oczy na krótką chwilę, nawet z tej odległości widziałem, jak jej klatka piersiowa unosi się i opada, i przez sekundę poczułem w sobie ten irracjonalny lęk, że kiedy je otworzy, odwróci wzrok - zaraz wróci do roli, którą dla niej przygotowano, bo sama dokładnie tego chciała od życia - prawda? Spokoju, stabilizacji, swojego miejsca na ziemi, właściwego mężczyzny u boku, gotowego zmienić dla niej wszystkie swoje przyzwyczajenia, niczym za machnięciem różdżki, bez problemów po drodze, bez konfrontacji, bez chwil słabości - dojrzałego, odpowiedzialnego, zdecydowanego człowieka, bezpiecznej przystani - to nigdy nie byłem ja, chociaż jeszcze nigdy nie chciałem tak mocno, by okazało się to kłamstwem. Serce uderzyło mi tak mocno, że przez chwilę słyszałem tylko własny puls, w mojej klatce piersiowej zrobiło się ciasno, jakby ktoś bez ostrzeżenia cofnął mnie o dekadę. Nagle nie byłem mężczyzną z bagażem lat, z drogą zaplanowaną na wieczór, byłem chłopakiem, który stał na granicy czegoś, co było dla niego równie orzeźwiające, co paraliżujące. Poczułem się tak, jakbym znowu miał dwadzieścia lat i stał na krawędzi czegoś nierozsądnego, czegoś, co nie miało planu ani gwarancji, co mogło się rozpaść pod niewłaściwym spojrzeniem.
Wiedziałem, jak to wyglądało z boku - ucieczka sprzed ołtarza, skandal, historia, którą będą powtarzać latami - kobieta stojąca w świetle kandelabrów, w białej sukni, z ciemnymi włosami opadającymi na ramiona, z twarzą, która jeszcze przed chwilą była maską spokoju, a teraz stawała się odrobinę chaotyczną deklaracją podejmowanej decyzji. Cofnięta o krok, jakby już fizycznie oddzielona od sceny, w której miała odegrać rolę, podczas gdy pozostałe figury nadal znajdowały się na swoich wyznaczonych miejscach. Narzeczony zastygł obok niej, z ustami ściągniętymi w cienką linię niezrozumienia i wściekłości, której jeszcze nie odważył się pokazać. Kapłan, którego postawa twardniała z każdą sekundą, bo przecież nie powinien okazywać emocji, i mężczyzna przy wyjściu, który nie pasował do tej sceny, ale nagle stał się integralnym punktem całości. Obraz był tak wyraźny, że przez chwilę miałem wrażenie, że patrzę na czyjąś historię, nie na własną, nie do końca wiedząc, komu mam kibicować, ani co dokładnie robić.
Cisza w kowenie zgęstniała, zwiastując nadejście momentu, w którym coś nieodwracalnego przestawało być tylko możliwością. Na peryferiach uwagi odnotowywałem wszystkie bodźce - to, jak ludzie zaczynają poruszać się niespokojnie, twarze w pierwszych rzędach tężeją, i że pan młody wyprostował się, jakby właśnie ktoś wymierzył mu policzek. Prue na niego nie patrzyła, kiedy rozchyliła powieki, wbrew moim irracjonalnym podszeptom, wzrok wciąż miała wbity w to samo miejsce - we mnie. Materiał sukni poruszył się wokół jej nóg, biały jasny, dla części ludzi pewnie ironicznie czysty jak na decyzję, którą właśnie podejmowała - w końcu dla postronnych cała ta scena musiała wyglądać krystalicznie zrozumiale, nawet jeśli wcale tak nie było. Nie padły żadne słowa, nikt nie krzyczał, nie rzucił się przed siebie, wszystko zastygło w miejscu.
Ja też nie ruszyłem się od razu, jeszcze nie, dopiero uświadamiając sobie w pełni, iż w takim momencie sekunda potrafi być dłuższa niż całe miesiące. Stałem tam, gdzie stałem, świadomy, że samą obecnością przekraczam granicę, której nie powinienem przekraczać, czując, jak serce wali mi w klatce piersiowej w sposób, który nie miał nic wspólnego z opanowaniem, a wszystko z tą głupią, wewnętrzną niepewnością. Nie wiedziałem, co zrobi, nie wiedziałem, czy w ogóle cokolwiek zrobi. Nie wiedziałem, czy jestem dla niej rozwiązaniem, czy tylko kolejnym problemem - wiedziałem tylko, że mnie widzi, i że nie odwraca wzroku. Nie byłem tu zaproszony, nie miałem prawa ingerować w świętość tej chwili, przyszedłem, żeby zobaczyć, może żeby się upewnić, może by zamknąć coś w sobie - nie po to, żeby stać się jedną z głównych postaci tego dramatu, a jednak stałem teraz kilka kroków od mojej osoby, która zasługiwała na wszystko, co najlepsze, gotów zrobić coś, czego jeszcze chwilę temu nie brałem pod uwagę.
Nawet tym napięciu, była taka sama, jak niegdyś - ta sama dziewczyna, która kiedyś patrzyła na mnie z mieszaniną uporu i czułości, jakby świat był przeszkodą, którą można obejść, jeśli tylko znajdzie się właściwą ścieżkę. Przez te lata ciszy nauczyłem się myśleć o niej jak o kimś, kto wybrał inną drogę, pozwalając, by milczenie stało się ceglanym murem pomiędzy nami - mógłbym powiedzieć, że to ona go postawiła, ale prawda była mniej wygodna - ja też nic nie zrobiłem, nie napisałem ponownie, nie zapukałem. Teraz ta droga zdawała się prowadzić w kierunku nawy, znowu łącząc nas w najbardziej niekonwencjonalny, może nawet niedorzeczny sposób. Staliśmy teraz naprzeciw siebie, pierwszy raz od dawna, jak dwoje ludzi, którzy mieli wspólną historię, a żadnej teraźniejszości, lecz w spojrzeniu, jakie mi słała, nie było obcości. Mój wyraz twarzy musiał być za to inny niż zwykle - pozbawiony grymasu ironii, którą często się zasłaniałem, półuśmiechu, którym rozbrajałem napięcie. Została tylko ta determinacja, która nie potrzebowała wielkich słów, i coś jeszcze - spokojny upór - ten, który przychodził, kiedy człowiek przestawał udawać, że to, co może się wydarzyć, zupełnie go nie dotyczy. To, co zamierzałem zrobić, to była moja decyzja - jeśli miałem być teraz tym złym, nieodpowiedzialnym, tym, który psuje ceremonię, przyjmowałem to; jeżeli ktoś chciał zatrzymać bieg rzeczy, w momencie, w którym zdecydowałem się wejść w to całym sobą, bez uników i wyjść awaryjnych, musiałby to zrobić siłą. Wystarczyło, aby ona zrobiła ten jeden krok i sama zainicjowała ciąg zdarzeń, tylko tyle - aż tyle.
Czułem, jak rzeczywistość próbuje mnie dogonić, umysł usiłował uporządkować to, co się działo - kobieta przy ołtarzu patrzyła na mnie tak, jakby w tym pomieszczeniu nie było nikogo innego, nawet jeśli jej narzeczony stał obok, z twarzą, która zaczynała tracić uprzejmą maskę. W tej chwili nie myślałem o tym, że nie odpisała na mój list, nie zaprosiła mnie tutaj, że po ciągu dramatycznych wydarzeń zniknęła z mojego życia, a ja pozwoliłem jej zrobić to bez pożegnania. Nie analizowałem, kto zawinił bardziej, kto pierwszy odwrócił wzrok, widziałem tylko figurę w białej sukni, która mogła zostawić za sobą kowen, świece, kadzidła i człowieka, z którym miała połączyć swój los, jeżeli tylko właśnie tego sobie życzyła. Minęło dostatecznie dużo czasu, żeby przestać wiedzieć, kim dla siebie jesteśmy, a jednak wystarczyło, iż teraz nie spoglądała na kapłana, nie na rodziców, nie na człowieka, który miał za chwilę stać się jej mężem, tylko na mnie - i robiła to tak, jakby cała reszta przestała istnieć. Nie umiałem postąpić inaczej, niż tylko zatrzymać się w tym punkcie, odwzajemniając spojrzenie.
„Kocham cię, to jedyna część tej decyzji, która należy do mnie” , cała reszta nie była moja - i nie musiała być, dokładnie tak jak Prue, wyjście stąd razem nie oznaczało początku ani końca, przynajmniej nie dla mnie - było wyłącznie sposobem na okazanie wsparcia, o ile rzeczywiście go teraz potrzebowała. Byłem tutaj, byłem tu dla niej, czekałem, a czas rozciągał się nienaturalnie - to były sekundy, może minuta, bądź dwie, lecz w mojej głowie wszystko trwało znacznie dłużej. Nawet nie spostrzegłem się, kiedy zacząłem wstrzymywać oddech, powietrze w moich płucach stało się cięższe, duszne, przesycone ciężkim aromatem dymu kadzidlanego, cudzych perfum, roślin w wazach, którymi przyozdobiono całą katedrę. Sekunda po sekundzie, świat coraz bardziej się kręcił.
Lilie wysunęły się z jej dłoni, nie teatralnie, nie dramatycznie, jednak wiedziałem, iż to właśnie ten obraz miałem zapamiętać na długo, niezależnie od reszty przyszłości - białe kwiaty na ciemnoszarej, zimnej podłodze, ostatnie światło zachodu słońca wpadające przez szerokie okna, drobinki pyłku wirujące w złotej smudze. Jasne płatki rozsypały się po kamiennej posadzce, kilka z nich odłączyło się od łodyg, poruszając się w przeciągu, jakby ktoś przesunął je palcem. Nikt nie zareagował od razu, nikt nie rzucił się, by podnieść bukiet, nie otworzył ust, nie wydał z siebie dźwięku zupełnie tak, jakby pozostali ludzie zastygli na swoich miejscach. Odgłos upadającej wiązanki zabrzmiał ciszej, niż powinien, ale wciąż przypominał wystrzał - głośniejszy niż jakiekolwiek słowo, bardziej stanowczy niż deklaracja, „nie”. Serce uderzyło mi tak mocno, że przez moment poczułem je w gardle, waliło mi w klatce piersiowej tak mocno, iż przez chwilę miałem wrażenie, że wszyscy to słyszą. Słyszą i patrzą na naszą trójkę, oczekując wielkiego przedstawienia, gwałtownych porywów emocji, może nawet sceny rodem z dramatycznej powieści - do niczego takiego nie doszło, żadne słowa nie opuściły niczyich ust od długiej minuty. W kowenie zapanowała cisza tak głęboka, że przez moment naprawdę wydawało się, że czas stanął. Nikt nie krzyczał, nikt nie rzucił się, by zatrzymać nieuniknione - być może zaskoczenie było silniejsze niż oburzenie, nie od dziś wiedziano przecież, że szok paraliżuje lepiej niż jakiekolwiek zaklęcie, sam chyba w nim byłem, nawet jeśli starałem się odnaleźć w całej sytuacji.
Nie uśmiechałem się, moje oczy musiały być ciemniejsze niż zwykle, skupione wyłącznie na postaci w bieli - nie na tłumie, tylko na niej - tym gestem dawałem jej jedno, proste potwierdzenie, chociaż serce waliło mi w klatce piersiowej tak mocno, że przez moment zagłuszało wszystko inne. Spojrzenie miałem spokojne, skupione, twarde w swojej stanowczości - jak u kogoś, kto stoi na krawędzi i wie, że jeśli druga osoba skoczy, on też skoczy bez zastanowienia. Zupełnie tak jak wtedy, gdy wchodziłem w sytuację, z której nie każdy wychodził bez szwanku, teraz też byłem przygotowany na konsekwencje, choć jeszcze nie znałem ich kształtu. Nie wiedziałem, co powiem, nie wiedziałem, co zrobimy, kiedy staniemy twarzą w twarz, już bez setek oczu obserwujących całą scenę - wiedziałem tylko, że gdy zebrała suknię w górę, ruszając w moim kierunku, nie miałem zamiaru pozwolić, by robiła to sama, zawsze spotykaliśmy się w połowie drogi. Zrobiłem krok naprzód, potem kolejny, dwa kroki, które przekreślały każdą możliwość wycofania się z tej sytuacji z godnością, dystansem, z wymówką. Wyszedłem z półcienia w pełne światło świec i gasnącego słońca, czując na sobie spojrzenia, setki małych osądów, które dopiero miały się uformować - rodziców, gości, kapłana, jego - ale patrząc tylko na nią. Przez ułamek sekundy ponownie zobaczyłem w niej tamtą dziewczynę sprzed lat - tę, która śmiała się bez zastanowienia, tę, która patrzyła na mnie, jakby świat był mniej skomplikowany, kiedy staliśmy obok siebie. Odwróciłem się lekko w stronę drzwi, ustawiając się tak, by osłonić ją przed wzrokiem sali, nawet jeśli nadaremnie - panna młoda przy ołtarzu, cofnięta o krok, bukiet w dłoniach, upuszczony na ziemię, spojrzenie wbite w obcego mężczyznę stojącego przy wyjściu, obustronna droga do miejsca, w którym nagle się znaleźliśmy - to był obraz, który ludzie zapamiętają na lata.
Dźwięki niosły się po katedrze bardziej niż zwykle - a może tylko tak mi się wydawało, bo nigdy nie byłem stałym bywalcem takich miejsc i nie zamierzałem tego zmieniać po dniu dzisiejszym - moje skórzane buty nie robiły tyle hałasu, co wysokie, eleganckie obcasy, ale wciąż słyszałem każdy krok odbijający się echem w mojej głowie, zwielokrotniony i wzmocniony emocjami przepływającymi przeze mnie niepowstrzymaną falą. Za nami wciąż panowała cisza, tak głęboka, jakby czas rzeczywiście się zatrzymał. Nie wiedziałem, co będzie dalej, czy za godzinę Prue nie znienawidzi mnie za to, że tu byłem, ani czy to nie jest kolejny moment, w którym nasze drogi się przetną tylko po to, by znów się rozminąć. Może dopiero później ktoś zacznie krzyczeć, może dopiero za chwilę ruszy za nami ojciec, narzeczony, ktokolwiek. Teraz była tylko ona i przestrzeń między nami, która malała z każdym krokiem. Mimo lat milczenia, mimo braku odpowiedzi, mimo tego, że staliśmy się sobie obcy na papierze, ruszyłem, zanim zdążyłem pomyśleć - bo kochałem ją również tego dnia, i jeśli właśnie spaliła za sobą mosty, nie zamierzałem pozwolić, by stała na brzegu sama. Nie miałem planu, nie wiedziałem, dokąd pójdziemy, miałem wyjechać tego wieczoru w trasę, zlecenie czekało, lecz teraz wszystko wydawało się jednocześnie dalsze i mniej ważne. Reszta mogła runąć za naszymi plecami, byliśmy tylko my.
Niegdyś bałem się, że jeśli spróbuję zmienić rzeczywistość, usłyszę „nie” - jeżeli nazwę to, co było między nami, stracę nawet tę niedookreśloną bliskość, więc wybrałem zawieszenie, milczenie. Teraz nie było już zawieszenia, domysłów, półprawd i półśrodków, w tej chwili nie byliśmy sobie obcy, nie było lat ciszy, nie było niewysłanych listów ani niewypowiedzianych wyznań, był tylko ruch, i decyzja, którą właśnie podjęła. Kiedy więc znalazła się na wyciągnięcie ręki, zrobiłem ostatni krok do przodu, zamykając dystans między nami. Materiał jej sukni musnął moje nogi, kiedy zrównała się ze mną, a ja bez słowa wyciągnąłem ku niej ramię. Nie myślałem o konsekwencjach, o tym, co będzie potem - czy za godzinę będzie przytłoczona, czy za tydzień uzna, że to był błąd. Nie wiedziałem, dokąd pójdziemy, co powiem, kiedy znajdziemy się już na zewnątrz, czy to początek czegoś, czy tylko gwałtowny zwrot, który za chwilę uderzy w nas z całą siłą konsekwencji. Nie próbowałem zgadywać, co myśli, nie przypisywałem jej słów, których nie wypowiedziała, widziałem tylko fakty - cofnięty krok, upuszczony bukiet, ruch w moją stronę, brak choćby jednego spojrzenia w kierunku ołtarza. Przez lata mogłem udawać, że to minęło, że to było coś przelotnego, że rozmijaliśmy się nie bez powodu, jednak wystarczył jeden moment, by wiedzieć, że nic z tego nie było prawdą. Prawda spoczywała gdzieś przed nami, wystarczyło tylko po nią sięgnąć.