Uśmiechnęła się pod nosem na komentarz Christophera.
– Nie miałam na myśli pływania. Po prostu Tamiza została tak mocno zanieczyszczona, że jest praktycznie martwa. To toksyczny ściek, tam nie są w stanie przeżyć żadne wodne rośliny, a co dopiero mówić o zwierzętach. Więc jak widzę to – tu kiwnęła głową w kierunku kanału. – To myślę sobie, że jednak da się całkowicie nie zniszczyć wody przepływającej przez miasto – odwróciła przy tym głowę do Rosiera. – Mówimy tu o poprzeczce zawieszonej tak nisko, że szoruje po bruku. Co nie oznacza, że chętnie bym wskoczyła do tej wody – całkiem lubiła wodę, zwłaszcza na nią patrzeć, inaczej nie wybrałaby sobie domu w pobliżu jeziora. Natomiast po tym, co miało miejsce nad jeziorem Windermere w sierpniu, o czym doszły ją nawet jakieś plotki (na szczęście nie mówiły o tym, że po tym, co miało tam miejsce, robiła za miss mokrego podkoszulka), Victoria dwa razy by się zastanowiła przed wejściem do nieznanej jej wody. Pod pewnymi względami Lestrange była straszną sztywniarą i zaliczało się w to właśnie robienie szalonych rzeczy. Szkoda by jej było sukienki czy ułożonych włosów, nie mówiąc już o tym, że nie była przekonana, czy ta woda jest czysta, nawet jeśli wyglądała o niebo lepiej od Tamizy.
Powinna chyba zerkać na otoczenie, oglądać widoki, jakie mijali, gdy gondola już ruszyła, ale zamiast tego, Victoria wpatrywała się w Rosiera, słuchając jego odpowiedzi. Zgadza się, nie chciała psuć tego spotkania, ogólnie rzadko przejawiała sobą tak skrajne i wybuchowe emocje, a przecież nie wyszła z Chrisem tylko po to, by jemu ten wieczór obrzydzić, szkoda by jej było na to czasu.
Paryż rzeczywiście wydawał się być banalnym. Fakt, była tam kilkukrotnie na przestrzeni całego swojego życia, było to dość blisko, a Lestrange jakoś ciągnęło do Francji tak z samej definicji. I była przekonana, że Chris również, właśnie choćby dlatego, że był uważany za stolicę mody. A poza tym, choć nie miała pewności, wydawało jej się, że rodzina Rosier również musiała się wywodzić z Francji. Chodziło o ich nazwisko i o jego etymologię, bo choć Victoria może i nigdy nie nauczyła się francuskiego, to znała podstawy, i miała pewne niejasne wrażenie, że nazwisko Rosier musiało mieć coś wspólnego z różami, zapis wyglądał francusko, no i metka z różą Domu Mody też nie wzięła się z powietrza…
– Tak myślałam, że to całkowicie przemyślana decyzja, w której zostały wzięte pod uwagę różne szczegóły – to był komplement, może powiedziany nie wprost, ale nadal. Nie, nie miała Christophera za kogoś, kto robi rzeczy przypadkowo. Suknie, jakie szył, całkowicie temu przeczyły i mówiły dokładnie, jak dużą wagę zwracał na pozornie nieistotne rzeczy. – Trafiłeś, bo jestem tu pierwszy raz – przyznała niemal od razu, gdy zapytał.
Choćby pod tym względem ją zaskoczył.
A w końcu zaczęła zerkać na te wszystkie kamienice, ogródki restauracyjne i na wodę, która mieniła się w świetle wieczoru i szybko zapadającego zmroku.
– Daleko temu do budy z hot-dogami – dodała, gdy stanęła tak, by w razie czego zasłonić fakt, że Christopher wyciągnął różdżkę, gdy już zatrzymali się w zaułku.