– Też tak myślałam, ale to tylko nazwa jest taka okropna – ostatecznie mugole pod tym względem raczej nie byli tacy dosłowni… W przeciwieństwie do czarodziejów i ich fasolek dosłownie wszystkich smaków, albo czekoladowych żab, które się poruszały. Pod względem smakołyków czy potraw mugole byli wręcz zaskakująco (a może wręcz zupełnie niezaskakująco…) nudni. – Byłam ostatnio na wyjściu z przyjaciółką i objadłyśmy się tych fasolek, nie powiem, żeby miała wielkie szczęście – Victoria westchnęła wręcz cierpiętniczo, bo jedzenie fasolek Bertiego Botta zawsze wiązało się z ryzykiem, na które obie były tego dnia gotowe. – Całe szczęście, bo nie wiem jak bym to zniosła – zmrużyła oczy w uśmiechu, bo nawet by jej do głowy nie przyszło, że w restauracji mogliby podawać te fasolki, no a poza tym byli w Wenecji… Victoria w sumie się nie orientowała, czy poza granicami Wielkiej Brytanii w ogóle znano ten… smakołyk.
Zerknęła w końcu do menu, na całe szczęście w samych Włoszech bywała, może niezbyt często, a ostatnio w lipcu, co prawda na Sycylii, ale miała przynajmniej jakiekolwiek pojęcie o tym, na co właśnie patrzy.
Czy ostrożność była wymagana, gdy byli tak daleko od Anglii? Na ulicach Londynu wygłaszać takie twierdzenia mogło być skrajną głupota, tam nigdy nie wiadomo, kto cię słucha, ale w Wenecji raczej nic im nie groziło za zbytnią szczerość.
– Jeśli chciało się zaprowadzić terror, to pewnie o triumfie można mówić. O rządach strachem, skoro ludzie potracili dobytki, zdrowie a nieraz i bliskich – uniosła na Rosiera spojrzenie znad karty. – Ale nie wiem jak można się cieszyć z ludzkiego cierpienia – dopuszczała po prostu do wiadomości, że niektórzy ludzie pławili się w zadawaniu bólu i w niszczeniu, czarnoksiężnicy zwłaszcza, choć nie tylko. Ale daleko jej było do akceptacji takiego stanu rzeczy. Została wychowana w bardzo konserwatywnych, czarodziejskich wartościach, nigdy nie pałała przesadną miłością do mugoli, a do mugolaków była uprzedzona ze względu na swoją poprzednią pracę, ale to nie było nigdy tak, że pochwalała zabijanie, tortury i tak dalej. Metody Voldemorta i jego popleczników były jej od zawsze dalekie. – Październikowa aura na pewno im nie pomaga się nieco… rozchmurzyć – stwierdziła z pewną ostrożnością dobierając słowa, a na koniec się uśmiechnęła, bo aura Wenecji, choć wieczorna, była zupełnie inna od Anglii i faktycznie zamierzała się tym cieszyć. Atmosfera była odmienna, ludzie nie chodzili przygarbieni, nie patrzyli z podejrzliwością, zastanawiając się, czy za chwilę znowu nie stanie się coś, co wyrzuci w powietrze wszystko, na co pracowali. – Wybrałam – stwierdziła, nie komentując nawet tego „poza deserem”, bo miała wrażenie, że to już stała się jakaś wiedza powszechna, że Victoria nie potrafi sobie odmówić czekoladki tu, ciasteczka tam… Sama poprosiła o makaron spaghetti alla carbonara i o to samo wino. – A więc dom, a nie wyjazd na kilka dni? – po części to rozumiała: mieć opcję zawsze przenieść się do swojego miejsca, uciec w każdej możliwej chwili, bez konieczności szukania dogodnego terminu i dogodnej okolicy… Po części sama to robiła, tylko teraz w drugą stronę, bo przeniosła się z dala od zgiełku dużego miasta, zostawiając sobie opcję, by w każdej chwili mieć gdzie wrócić do Londynu. – Bath to urocza okolica. Przez moment też się tam rozglądałam – ale dość szybko inne opcje mocniej przykuły jej uwagę i zrezygnowała z tego kierunku.