[2.09 Keyleth & Lewis] Biała trufla

Reakcja otoczenia wskazywała jasno i czytelnie, że absolutnie powinno było jej coś świtać.

Cokoliwek!

Keyleth, znaczy Nico, podrapała się pospiesznie po rudej głowie po czym wykrzyknęła:

– Ach no tak, no przecież, przepraszam, byłam bardzo... bardzo zamyślona i em... moi rodzice kilka lat byli za granicą, nie interesowaliśmy się aż tak polityką wewnętrzną kraju. – To było wystarczająco dobre kłamstwo na "w tej chwili", ale nie było jej zwyczajowym kłamstwem, więc w sumie Nico trochę się przestraszyła, że za kilka minut wywietrzeje i tyle będzie dobrego, złapana na gorącym uczynku czy coś.

Szczególnie, że jej koncentracja bardzo mocno przekierowała się na zawartość szarego papieru, w którym kryły się skarby zakupione przez Lewisa.

Co tam jakiś człowiek od wojny magicznej, skoro w brzuchu burczało?

– A tak właściwie, to co będziesz gotował? Jakąś tradycyjną potrawę? – oczy jej zalśniły żywym zaciekawieniem, nawet nie kryła faktu, że jej ślinianki rozpoczęły już swoją ciężką pracę i tylko mocne przełknięcie uchroniło twarz przed zalewem jej entuzjazmu, bo pobudzona wyobraźnia już zaczęła działać. – Em... pomóc Ci to nieść?– dodała, chociaż nie była pewna jak przedłużyć rozmowę. Gdy pojawiła się u wrót pokątnej, to właśnie ofertą pomocy zyskała przewodniczkę po głównej magicznej ulicy. Kto wie? Może teraz uda jej się powtórzyć sukces?

Złodziej tożsamości
Poza schematem, głodomór