[10.10.1972, sen] happier than ever? | Benjy & Prudence

Nie planowałem porywać panny młodej sprzed ołtarza, nie planowałem wracać do niej w taki sposób, nie planowałem niczego poza krótkim spojrzeniem i odejściem. Część mnie wciąż nie nadążała za rzeczywistością, mój mózg próbował nadrobić dystans, przeliczyć konsekwencje, znaleźć punkt zaczepienia w czymś logicznym, ale ciało już działało, instynkt przejął kontrolę. Drzwi zamknęły się za nami z tym charakterystycznym, głuchym kliknięciem, które było zbyt ciche, by uznać je za dramatyczne, a jednak miało w sobie coś zdecydowanie głośniejszego niż zazwyczaj, ostatecznego, jakby świat po tamtej stronie został nagle odcięty, zapieczętowany, chociaż oboje wiedzieliśmy, że tylko na kilka chwil, mieliśmy zaledwie parę oddechów, zanim wybuchnie chaos. Powietrze na zewnątrz było chłodne, czystsze niż cokolwiek, co zostało w środku, uderzyło mnie w twarz, wdarło się do płuc, otrzeźwiło. Widziałem, jak ona też je wciągnęła, głęboko, jak ktoś, kto dopiero teraz przypomniał sobie, że oddychanie może być czymś naturalnym, a nie wysiłkiem.
Słońce zaczynało chować się za chmurami, zostawiając po sobie chłodniejszy, rozproszony blask, żwir ścieżki rozciągającej się pod naszymi stopami zachrzęścił cicho, kiedy przesunąłem ciężar ciała, odsuwając się od klamki i stając obok Prudence, która jeszcze przed chwilą wydawała mi się być oddalona ode o całe lata świetlne a teraz znajdowała się tak blisko, że nie musiałem wysilać się, by jej dotknąć. Spojrzałem na nią, naprawdę spojrzałem, moje oczy zatrzymały się na jej twarzy, na linii ust, na piersi poruszanej oddechem, który wciąż nie wrócił do normy. Była tak blisko, że wystarczyłoby pół kroku, wystarczyłoby pochylić się odrobinę i… Przez tę jedną, zdradziecką sekundę poczułem się tak, jakbym mógł ją pocałować. Nie dlatego, że to było rozsądne, nie dlatego, że to było szczególnie właściwe w tej sytuacji, tylko dlatego, że przez lata istniało tysiąc momentów, w których tego nie zrobiłem, i każdy z nich wrócił teraz jednocześnie. Było coś niebezpiecznego w tej scenerii - coś, co groziło zatrzymaniem nas w miejscu na zbyt długo. Widziałem w niej tę samą osobę, którą znałem od lat, i jednocześnie kogoś nowego. Kogoś, kto właśnie zburzył własne życie jednym ruchem i stał teraz przede mną z tą samą determinacją, która kazała jej iść pod prąd, wbrew wszystkiemu, co powinno było być naturalnym biegiem rzeczy. Nie wiedziałem, co powiedzieć, więc nie powiedziałem nic, zamiast tego pozwoliłem tej chwili trwać dokładnie o sekundę dłużej, niż było to rozsądne. Przez moment stałem nieruchomo, pozwalając temu uczuciu osiąść - nie dlatego, że nie wiedziałem, co robić. Wiedziałem aż za dobrze, po prostu jakaś część mnie musiała nadrobić fakt, że to naprawdę się wydarzyło, nie odwróciła się w ostatniej chwili, nie zatrzymała się w progu, nie wróciła, nie powiedziała niczego, co zamknęłoby tę drogę raz jeszcze. Zapach mokrej ziemi, żwir pod butami, cichy szelest materiału, kiedy się poruszyła, wszystko było zbyt wyraźne, ona też - jej oczy były inne niż kilka minut temu, jaśniejsze, żywe, obecne, i patrzyły wprost na mnie. Nie było czasu na rozmowy, nie było miejsca na pytania, które czekały gdzieś pod powierzchnią, ciężkie i nieuniknione, były tylko sekundy, które należało wykorzystać.
Czułem wilgoć w zapachu ziemi, metaliczny posmak nadchodzącego wieczoru, wiosna jeszcze nie była w pełni zdecydowana, czy chce być łagodna, czy bezlitosna, dziś jej rześkość miała w sobie coś bezlitosnego, przypominała, że wszystko, co żywe, musi przetrwać moment przejścia. Zdjąłem płaszcz, zanim zdążyłem to przeanalizować, materiał był ciepły od mojego ciała, ciężki, znajomy, zarzuciłem go na jej ramiona jednym płynnym ruchem, poprawiając kołnierz odruchowo, niemal automatycznie. To było prozaiczne, może nawet zbyt zwyczajne jak na to, co właśnie zrobiliśmy, a jednak właśnie tej zwyczajności potrzebowałem, żeby nie pozwolić sobie na coś, co mogłoby nas zatrzymać w miejscu. Przez chwilę nic nie mówiłem, patrzyłem tylko na nią, ciemnymi oczami, które pewnie zdradzały więcej, niż bym chciał. W tym świetle musiałem wyglądać poważniej, twardziej, jak ktoś, kto podjął decyzję i już się z niej nie wycofa, a jednak, kiedy nasze spojrzenia się spotkały, coś we mnie zmiękło. Spogladałem na znajome linie jej twarzy, które czas zmienił subtelnie, ale nie na tyle, bym ich nie rozpoznał, w jej oczach było napięcie, ale i coś, co znałem od lat. To samo, co sprawiało, że zawsze wracałem, to samo, co sprawiło, że dziś tu przyszedłem, choć nie miałem prawa.
- Zapnij. - Powiedziałem cicho, ochryple. - Zanim zamarzniesz i będę musiał tłumaczyć, że porwałem pannę młodą i jeszcze doprowadziłem ją do hipotermii. Wieje. Będzie ci zimno, kiedy ruszymy. - Mój głos brzmiał bardziej stabilnie, niż się czułem, wrócił do mnie obcy, niższy, cięższy, musiał przedrzeć się przez rzeczy, których nie miał prawa powiedzieć. Było chłodno, a ona stała w cienkim materiale, który wyglądał dobrze przy ołtarzu, ale niekoniecznie na wietrze. Materiał opadł na jej ramiona, biel sukni przygasła pod ciemniejszą tkaniną, przez chwilę kontrast był niemal symboliczny. Przesunąłem dłonie niżej, po fakturze płaszcza, poprawiając go na ramionach Prue, nadając temu gestowi praktyczne znaczenie, którego potrzebował, żeby nie stać się czymś innym. Moje palce sięgnęły do pierwszego guzika, ale zatrzymałem się w pół ruchu, dając jej przestrzeń, żeby zrobiła to sama. Cofnąłem dłoń, zanim mogła zauważyć, że przez chwilę nie byłem pewien, gdzie powinienem ją trzymać. Nie odsunąłem się od razu, jednak to zawahanie wystarczyło, żeby przypomnieć mi, gdzie jesteśmy, co właśnie zrobiliśmy, i co jeszcze musieliśmy zrobić. Widziałem, jak analizowała sytuację, próbując znaleźć rozwiązanie, chociaż oboje wiedzieliśmy, że nie było tu eleganckiej opcji. Odpowiedziała na moje pytanie, bez zastrzeżeń przetworzyłem usłyszane słowa, nawet jeśli część mojej uwagi nadal była skupiona na wszystkim innym - na przestrzeni, odległości do ulicy, na czasie, który mieliśmy. Kącik moich ust drgnął, zanim zdążyłem to powstrzymać, to było tak bardzo w jej stylu - nawet teraz, stojąc na granicy wszystkiego, nadal potrafiła nazwać rzeczy po imieniu z tym samym suchym realizmem. „Nie wydaje mi się”, skinąłem głową minimalnie, to była informacja, której się spodziewałem. Przesunąłem wzrokiem po jej sylwetce jeszcze raz, bardziej technicznie niż wcześniej - suknia była wąska, elegancka, piękna i kompletnie nieprzystosowana do czegokolwiek poza staniem w miejscu i przyjmowaniem gratulacji, obcasy wbijały się w podłoże przy każdym drobnym ruchu - oczywiście, że nie była stworzona do biegania po żwirze w tej kreacji ślubnej. Wiatr poruszył materiał sukni, biały fragment koronki zafalował w moim polu widzenia i przez absurdalny moment pomyślałem, że Prue wyglądała teraz jak ktoś z innej rzeczywistości, przeniesiony tutaj przez pomyłkę, tak bardzo nie pasowała do wizji ucieczki na motorze - nie było sensu udawać, że istnieje scenariusz, w którym po prostu pobiegniemy obok siebie jak w tanim filmie - sam pomysł był absurdalny, piękny, ale absurdalny. Jeszcze przed chwilą była panną młodą przy ołtarzu, teraz była kobietą, która właśnie przekreśliła całe swoje zaplanowane życie jednym krokiem, nie potrzebowała ryzykować faktycznych, fizycznych potknięć, w zupełności wystarczyła ta jedna metafora jej „skandalicznego upadku”. Zmrużyłem oczy, mierząc suknię od góry do dołu, płaszcz całkiem nieźle ją zakrył, pochłaniając część tej niebezpiecznej jasności, która mogła zdradzić nas z odległości stu metrów.
- Tak, baran odpada. Chyba że planujesz rozciąć to do kolan, ale w biegu, to już byłby zupełnie inny rodzaj spektaklu. - Parsknąłem, prawie bezgłośnie, bardziej oddechem niż śmiechem. - Obawiam się, że to mogłoby zostać źle odebrane. - Dodałem, unosząc lekko brew. - Szczególnie przez ludzi, którzy i tak już mają powód, żeby mnie nie lubić. - Nachyliłem się minimalnie, prawie niezauważalnie, przyciągnięty czymś, czego nie potrafiłem nazwać ani powstrzymać. Adrenalina jednak wracała falami, wraz z podmuchami chłodnego wiatru, przypominając mi, że czas nie stał w miejscu tylko dlatego, że my na moment się zatrzymaliśmy. Spojrzałem w stronę ścieżki - sto metrów do ulicy, sto metrów do motocykla zaparkowanego tam, gdzie zostawiłem go z zamiarem odejścia niezauważonym - to był plan, który przestał istnieć w momencie, gdy ją zobaczyłem. Za naszymi plecami, po drugiej stronie drzwi, coś się zmieniało, nie słyszałem jeszcze kroków, ale wiedziałem, że nadejdą - ludzie potrzebują chwili, żeby przetworzyć niemożliwe, ale kiedy już to zrobią, działają szybko.
- Dobra wiadomość jest taka - mruknąłem pod nosem, bardziej do siebie niż do niej - że mój plan nie wymaga od ciebie biegania. - Kącik moich ust drgnął minimalnie. Zrobiłem pół kroku bliżej, dając jej czas, żeby poprawiła płaszcz, by przygotowała się na ruch, który miał nastąpić za sekundę. Moje dłonie zatrzymały się na moment na jej ramionach, stabilizując ją, upewniając się, że stała pewnie na tych zdradliwych obcasach. - Zła wiadomość -  dodałem ciszej, unosząc kluczyki między nami, po czym wyciągając je w jej stronę, by mogła ich przypilnować - że wymaga zaufania do mojego, hm, bardzo wątpliwego poczucia odpowiedzialności. - Metaliczny dźwięk zabrzmiał zaskakująco głośno w chłodnym powietrzu. Słońce zaczynało znikać za chmurami, światło zmieniało się z ciepłego w chłodne, bardziej płaskie - cienie wydłużały się na żwirowanej ścieżce prowadzącej do ulicy. Sto metrów, może mniej, może więcej, w tej chwili wydawało się to dystansem, który trzeba było pokonać szybko albo wcale.
- Na ręce będzie najlepiej - stwierdziłem rzeczowo, jakbym omawiał logistykę czegoś zupełnie zwyczajnego - jeśli obejmiesz mnie za szyję, mniej prawdopodobne, że skończymy twarzą w żwirze. - Mruknąłem, pochylając się, by móc wziąć ją na ręce, chcąc wsunąć jedną dłoń pod jej kolana, drugą obejmując plecy. Za drzwiami rozległ się pierwszy wyraźniejszy hałas, pierwsze odniesione głosy, ktoś musiał się wreszcie otrząsnąć i stwierdzić, że panna młoda nie miała zamiaru wrócić.