Popiół osiadał na włosach, na powiekach, na ustach, wciskał się w płuca, dusił ostatnie tchnienia. Ludzie, objęci w uścisku, zastygali jak figury wyrzeźbione przez rozpacz, by zerwać się zaraz, w próbach ratunku. Nikt nie szukał zgubionych przy panicznej aportacji brwii, a jeszcze nie zasypane ślady po butach przerażały. Czy udało się? Czy było już za późno? Czas zatrzymał się w jednym, przerażającym geście: w wyciągniętej dłoni, w zasłoniętej twarzy, w ciele pochylonym nad drugim ciałem.
Ponad tym wszystkim huczał żywioł, triumfujący, nieubłagany. A gdy ogień strawi, co będzie mógł, mimo usilnych prób czarodziejów,, a popiół przykryje resztę jak grób bez tablicy imiennej, zapadnie cisza cięższa niż śmierć. Tak oto miasto, które wczoraj oddychało śmiechem i pychą, legło pod szarą pierzyną zapomnienia. Magia, okrutna, zapragnęła zachować świadectwo swego gniewu i ludzkiej kruchości.
Bo ogień nie tylko niszczył, on odsłaniał prawdę. W blasku płomieni zniknęło królewskie złoto i purpura, a pozostali oni, nadzy wobec wieczności.
Morpheus zatrzymał się przy Dolohovie i schylił przy nim.
— Nie wdychaj tego, będzie dobrze, jeszcze kilka kroków — kłamał jak z nut, byle zagłuszyć głosy w głowie Vasilija i w swojej głowie. Nie chciał się rozglądać, ale musiał. Robił to. Wypatrywał zła gorszego niż pożar. Kwasy żołądka uniosły się mu w górę. Wszystko płonie. Chrzest oczyszczania. Jak wielu umrze tej nocy? Setki. Już wiedział, że setki.
I nie pozwoli, aby Vasilij dołączył do tej statystyki. Zacisnął mocniej dłoń na jego ramieniu, aby tłum ich nie rozdzielił.
— Krok za krokiem, kochany — i tak nikt go nie usłyszy poza Vasilijem, a teraz potrzebował jego gniewu, że go tak nazywał, żeby wyrwać go ze stuporu. Do przodu, do Praw czasu.