[10.10.1972, sen] happier than ever? | Benjy & Prudence

Wiatr poruszył materiałem białej sukni Prudence, gdy tylko stanęliśmy na ścieżce, a drzwi odcięły nas od wnętrza katedry, przyniósł ze sobą zapach wilgotnej ziemi i chłód nadciągającego wieczoru. Wiosna - nowy początek, albo koniec, granica między nimi była cienka jak ostrze noża, na którym postawiliśmy dzisiaj wszystko, decydując się na tak dramatyczne wyjście. Stałem nieruchomo przez te kilka sekund, które mogliśmy sobie jeszcze ukraść, i nawet w myślach nie próbowałem rozbroić tego momentu żartem ani tym bardziej ruchem, chociaż byłem w pełni świadomy każdej sekundy przeciekającej nam przez palce szybciej, niż powinna - czas nie zamierzał na nas czekać - wiedziałem, że nie mogliśmy tu zostać, ponieważ już za chwilę ktoś miał otworzyć te drzwi, krzyknąć imię mojej przyjaciółki, próbując przywrócić porządek, który właśnie zburzyliśmy. Mimo to przez tę krótką chwilę pozwoliłem sobie po prostu patrzeć na kobietę, która była mi bliska i daleka, jedno i drugie na raz. Widziałem sposób, w jaki jej spojrzenie przesunęło się po moich oczach, po linii szczęki, po ustach, jakby sprawdzała, co zostało, a co zniknęło z tej osoby, którą niegdyś znała. Miałem wrażenie, że robię to samo, chociaż podświadomie wiedziałem, że nie zobaczę wszystkiego - część rzeczy nie zostawiała śladów widocznych z zewnątrz, zmieniała tylko sposób, w jaki człowiek stał, oddychał, patrzył, a nie rysy twarzy, per se. Mimo to szukałem śladów lat, które minęły między nami, szybko dochodząc do prostego wniosku - one nie miały jednego konkretnego miejsca, w którym by się wyryły, były wszędzie i nigdzie jednocześnie - każdy szczegół jej twarzy był znajomy i obcy jednocześnie, była dojrzalsza, cień zmęczenia, którego wcześniej u niej nie dostrzegałem, nawet podczas trudnych dni, układał się gdzieś w kącikach jej oczu, ale pod tym wszystkim była ta sama osoba - ta, którą znałem na pamięć, lepiej niż powinienem, w której się zakochałem w sposób tak cichy i nieodwracalny, że nawet teraz nie potrafiłem wskazać momentu, w którym to się zaczęło - ta sama, którą straciłem, bo żadne z nas nie potrafiło zrobić kroku we właściwą stronę we właściwym czasie. Nigdy nie dowiedziałem się, czy było temu pisane wyłącznie miano „bliskiej przyjaźni”, bo zamiast odbyć tę rozmowę, robiliśmy dosłownie wszystko, by rozmawiać na inne tematy - paradoksalnie - nawet te znacznie bardziej intymne, dotyczące fizyczności, ale nie bliskości. To była ta sama osoba, do której mówiłem o hipotetycznych „innych kobietach”, samemu nieudolnie tłumiąc w sobie złość na myśl o hipotetycznych „absztyfikantach”, tak - hipokryzja aż ode mnie ziała, najwyraźniej na tyle mocno, że byłem w stanie pojawić się na ceremonii zamążpójścia kobiety, do której nigdy nie powiedziałem jednego, prostego „kocham cię”, nieświadomie stając się uczestnikiem skandalu miesiąca i nawet nie mając żadnych wyrzutów sumienia z tego powodu. Prue opuściła ołtarz z własnej woli, racja, dopiero teraz wyglądała, jakby mogła oddychać, więc czułem się jak w pełni usprawiedliwiony palant.
Skinąłem głową, bardziej do siebie niż do niej, zarzucając na nią mój płaszcz i poprawiając materiał - to był krótki kontakt, ale wystarczający, żeby poczuć impuls, który przebiegł mi wzdłuż kręgosłupa. Odwracając wzrok, popatrzyłem przed siebie, mierząc odległość do przebycia - sto metrów, może trochę więcej, może odrobinę mniej - żwir, ulica, motocykl zaparkowany tam, gdzie zostawiłem go z myślą, że będę potrzebował szybkiej drogi ucieczki, chociaż nie spodziewałem się, że nie będę uciekał sam, i to dosłownie, nie metaforycznie. Od początku raczej sądziłem, że w pewnym momencie wymknę się bocznym wyjściem z nawy, walcząc z sercem w gardle i robiąc wszystko, by jak najszybciej zapomnieć o tym, co widziałem, miałem wyjechać stąd z ciężarem wspomnienia, nie z kimś, o kim nie potrafiłem zapomnieć - to miała być ucieczka przed nią, może przed samym sobą, nie nasza wspólna, a jednak…
Kątem oka dostrzegłem, że kolejny wiosenny podmuch poruszył brązowymi włosami Prue i skrajem mojego czarnego płaszcza, który teraz spoczywał na jej ramionach, mieszając zapachy docierające do moich nozdrzy i wyrywając mnie z tego sekundowego zamyślenia. Pachniała tak samo, nawet w takim dniu, to uderzyło mnie niespodziewanie, niemal brutalnie, jak coś, czego nie dało się zapomnieć, chociaż próbowało się latami. Moje serce waliło zbyt szybko, czułem je w klatce piersiowej, w gardle, w nadgarstkach. Każdy dźwięk za naszymi plecami był potencjalnym początkiem końca tej krótkiej, absurdalnej wolności, ale to nie to powodowało wzrost mojego tętna. Była bliżej, niż przez ostatnie kilka lat, bliżej, niż pozwalałem sobie wyobrażać, w bieli, która nie należała już do nikogo poza nią samą, z kontrastującym barwą okryciem wierzchnim, które narzuciłem na jej ramiona, jakby to mógł być pancerz przeciwko temu wszystkiemu, co dopiero miało nadejść. Przesunąłem spojrzeniem po linii guzików, upewniając się, że materiał przylegał wystarczająco ciasno, i przez ułamek chwili naprawdę chciałem samodzielnie zapiąć ten pierwszy guzik. Chciałem mieć pretekst, żeby dotknąć jej bez konieczności tłumaczenia się z tego przed samym sobą, ale coś mnie zatrzymało - to nie była granica, którą sami sobie kiedyś narzuciliśmy, tamta bliskość pozwoliłaby mi to zrobić, chociaż teraz byliśmy już tylko cieniem przeszłych wersji dwojga bliskich sobie ludzi - przesunąłem jeszcze raz spojrzeniem po sylwetce Prudence, od twarzy w dół, po linii płaszcza, który przykrywał suknię, po jej dłoniach, które jeszcze walczyły z guzikami, aż do czubków butów. Za naszymi plecami świat jeszcze nie zdążył nas dogonić, ale to była kwestia czasu, nie mogliśmy się ociągać. Cofnąłem dłoń o kilka centymetrów, nie sugerując już niczego, co chciałbym zrobić, pozwalając Prue w pełni przejąć tę czynność, nawet jeśli w głębi duszy pragnąłem uczynić coś zupełnie innego - miałem przemożną ochotę ciaśniej otulić ją moim płaszczem, przeplatając guziki przez dziurki, mimo że doskonale radziła sobie sama, więc wcisnąłem dłonie w kieszenie, jak masochista, by nie zrobić niczego, czego bym potem żałował. Wbiłem wzrok w horyzont, jakbym zastanawiał się nad drogą do przebycia, tymczasem w rzeczywistości myślałem wyłącznie o tym, że zbyt dobrze pamiętałem, jak to było dotykać jej bez zastanowienia, impulsywnie, ot tak. Nie chodziło o fizyczny dystans, chodziło o coś innego, o to, jak bardzo byłem świadomy, iż jeśli tylko pozwolę sobie na zbyt wiele drobnych gestów, zacznę zapominać, że dopiero co zrezygnowała z własnego ślubu z człowiekiem, którego nie miałem okazji poznać, i którego przecież nie mogłem próbować zastępować, bo nagle postanowiłem skrócić nasz dystans - nawet jeśli to nasze porozumienie byłoby jak powrót do języka, którego nie używałem od dawna, a który mimo to pamiętałem płynnie.
Przeniosłem spojrzenie z powrotem na nią, odruchowo ponownie nachylając się bliżej niż to było wskazane - nie dlatego, że chciałem ją przytłoczyć, po prostu potrzebowałem ponownie zobaczyć każdy szczegół tego, czego nie miałem okazji widzieć przez lata nigdzie indziej, niż tylko we własnych snach - brązowych oczu okolonych długimi rzęsami, oddechu drżącego w piersi, lekko zmarszczonego czubka nosa z kilkoma absurdalnie uroczymi piegami, lekkiej dysproporcji pomiędzy górną a dolną wargą - i chociaż tłumaczyłem sobie, że robiłem to, by upewnić się, czy była gotowa, i czy rozumiała, że nie mieliśmy już drogi powrotnej do tego, co było jeszcze pół godziny temu… Nie wątpiłem w to, nigdy nie poddawałem w wątpliwość jej zdolności do robienia rzeczy, które ją przerażały, jeśli tylko podjęła decyzję, by zawalczyć o własne potrzeby. Problem polegał na tym, że świat rzadko dawał jej przestrzeń, żeby podejmować kroki zgodnie z wolą serca - prawda? To zawsze nas od siebie oddzielało, Prudence nigdy nie była impulsywna, nie robiła rzeczy pod wpływem emocji, bez uprzedniego przemyślenia konsekwencji, zawsze była rozsądniejsza, gdy chodziło o plany na resztę życia, nie tylko do końca dnia. Tym bardziej teraz wiedziałem, iż jej decyzja nie była wyłącznie porywem bez znaczenia - musiało stać za tym coś więcej, w głębi duszy liczyłem, że wyjaśni to rozmowa, której nie mogliśmy tu przeprowadzić, a na którą z pewnością warto było czekać. Minęły lata - lata, w których każde z nas nauczyło się żyć bez drugiego, przynajmniej na powierzchni, lata, które miały prawo zmienić wszystko, jednak jednak kiedy patrzyłem w jej oczy, widziałem tę samą osobę - nadal wyglądała jak ktoś, kto potrafił wywrócić moje życie jednym spojrzeniem. Kobieta, która kiedyś siedziała obok mnie na zimnym piasku i mówiła rzeczy, których nie mówi się nikomu innemu - ta, która potrafiła spojrzeć na mnie w taki sposób, że świat tracił ostrość na obrzeżach.
- Och, wierzę. - Odpowiedziałem spokojnie, kiwając głową. - Zawsze miałaś ukryty talent do dramatycznych gestów. Po prostu rzadko dawałaś mi okazję, żebym mógł je zobaczyć na żywo. - Spojrzałem w dół na nią, z ukosa, na sposób, w jaki uśmiechała się lekko, jakby to wszystko było jednocześnie absurdalne i właściwe. Wyglądała jak ktoś pomiędzy światami - jeszcze nie należała do tego, do którego zmierzaliśmy, gdziekolwiek i jakikolwiek był, już nie należała do tego, który zostawiła za sobą, a który na pewno nadal miał chęć, by upomnieć się o wyjaśnienia.
Serce waliło mi szybciej, niż powinno, zwłaszcza jak na człowieka o wielu dotychczasowych przewinieniach - była w tym racja - lista rzeczy, z których powinienem się tłumaczyć przed światem, była długa, chociaż niekoniecznie istotna w tej chwili, poza faktem, iż raczej nie zaczynała się od hipotermii panny młodej - to nie było nawet w pierwszej trójce. Słysząc to, wydobył się ze mnie cichy, ochrypły oddech, który mógł być śmiechem, a mógł być czymś zupełnie innym. Kącik moich ust uniósł się minimalnie, chociaż nie było w tym prawdziwego rozbawienia, w końcu oboje doskonale wiedzieliśmy, że gdybyśmy zaczęli punktować niekoniecznie społecznie akceptowalne uczynki, z których powinienem się kiedyś komuś wyspowiadać, stalibyśmy tutaj co najmniej do jutrzejszego poranka, a jakiś Macmillan na poważnie rozważałby ścieżkę kariery, jaką wybrał. Porwanie cudzej przyszłej żony sprzed ołtarza wypadało jednak całkiem nieźle na tle mojego podsumowania, plasowało się jako względnie elegancki podpunkt świadczący o tym, że wciąż jeszcze było mnie stać na kreatywne, raczej niepowtarzalne wyczyny - zdecydowanie chciałem, by to się działo po raz pierwszy i ostatni - nie ze względu na moją opinię, tylko na to, jak bardzo to byłoby niefortunne, gdybyśmy znowu odwlekli rozmowę, która mogła nas doszczętnie pogrążyć albo ostatecznie ocalić. Nie mogłem sobie na to pozwolić, nie po czymś takim, choć nie wiedziałem, co będzie dalej.
- Masz mnie, Pruey, wciąż jestem głęboko oddany idei bycia źle rozumianym. - Odpowiedziałem z tym samym, ledwie widocznym ruchem ust, czymś na kształt przelotnego uśmiechu. Przez lata pracowałem nad reputacją człowieka o wątpliwej moralności i jeszcze bardziej wątpliwym instynkcie samozachowawczym. - Zresztą… Nigdy nie twierdziłem, że mam dobre nawyki społeczne. - Moje oczy zatrzymały się na jej twarzy na sekundę dłużej, niż sytuacja na to pozwalała, i przez chwilę miałem ochotę mrugnąć porozumiewawczo, chociaż to sobie darowałem. Moje serce waliło zbyt szybko, jak na sytuację, w której powinienem być chłodny i skupiony, adrenalina tłumaczyła wiele rzeczy, ale nie wszystko - nie to, w jaki sposób reagowałem na jej bliskość, ani nie to, jak absurdalnie znajome było to napięcie między nami, jakby nie minęły lata, tylko kilka dni. - Tylko że czasem staram się nie dawać ludziom bardzo konkretnych powodów, żeby mnie ścigali. - Prawie się uśmiechnąłem, tym razem z większym rozbawieniem. Jasne, oczywiście, kiedyś otaczałem się gronem ludzi, byłem kimś popularnym na tle innych dzieciaków, może nawet lubianym, teraz też nie stroniłem od znajdowania się w większej grupie, trudno było mnie nazwać kompletnym odludkiem, ale nie przejmowałem się tym, co o mnie mówiono - nigdy się nie przejmowałem - nie w sposób, który miał znaczenie. Nie potrzebowałem bezmyślnej aprobaty, kiedyś zdecydowanie zbyt często mnie spotykała, bym teraz zamierzał dawać się na nią nabierać. Nie, nie przejmowałem się, co banda weselników zgromadzonych w katedrze miała sobie pomyśleć o mojej osobie, tym bardziej, skoro nie zamierzałem nigdy więcej pojawić się w kowenie Whitecroft, a prawdopodobnie również na Wyspach, bo i je również zamierzałem niedługo opuścić. Ponadto nigdy tak naprawdę nie interesowałem się opiniami tych, którzy nie znali mnie naprawdę, a do nich zaliczała się również większość krewniaków Prue, liczyła się dla mnie stamtąd wyłącznie dwójka osób, natomiast w tym momencie wyłącznie zdanie głównej zainteresowanej miało znaczenie - zawsze miało, nawet wtedy, gdy milczała, nie mówiąc mi wszystkiego, o czym myślała - problem w tym, że nie wiedziałem nic na temat pana młodego i tego, na co było go stać, i raczej nie chciałem, byśmy z Prudence oboje stali się obiektami zbytniego zainteresowania socjety, już przez to przechodziłem i to nie była dobra zabawa. Automatycznie przesunąłem się pół kroku bliżej, jakbym mógł zasłonić ją własnym ciałem przed czymkolwiek, co mogło nadejść, szykując się do dalszej części naszego planu. Nie wyjaśniłem tego, co mieliśmy zrobić, nie musiałem, nie było czasu na dłuższe rozmowy, debaty, na to wszystko, co wisiało między nami, gęste, niewypowiedziane - nie mogliśmy się tym zająć, bo czas nie był naszym sprzymierzeńcem, jak zresztą zawsze - wyciągnąłem kluczyki z kieszeni i uniosłem je na chwilę między nami, metal błysnął w przygasającym świetle dnia - kolejny symbol wszystkiego, co było irracjonalne w tym planie. Nie pytała, czy dam radę, nie pytała, czy to bezpieczne, po prostu je wzięła, uprzednio przygryzając wargę - jej dłoń sięgnęła po nie bez wahania, zamknęła je w palcach - patrzyłem na ten gest z dziwną intensywnością, na zaufanie zawarte w czymś tak prostym, ale też na usta, na te przygryzane usta, starając się nie myśleć o tym, jak mogły smakować.
- Jak zawsze. - Mruknąłem, parskając cicho, praktycznie bezgłośnie, by otrzeźwieć. - Pozwalasz mi wykonywać najbardziej podejrzaną część planu. - Spojrzałem jeszcze raz na jej buty, na żwir pod nimi, na wąską linię materiału wokół jej nóg. Wiatr przesunął się między nami, chłodny i trzeźwiący, przyniósł ze sobą zapach wilgotnej ziemi i czegoś jeszcze - wolności, a może zmian. - Twoja wiara w moje najgorsze cechy zawsze była poruszająca. - Nasze spojrzenia spotkały się znowu i przez sekundę nie było niczego poza tym momentem - żadnej katedry, żadnych gości, żadnego świata poza nami - jej twarz była tak blisko, wystarczyłoby się pochylić, przestać myśleć. Zamiast tego uśmiechnąłem się lekko, z tym cieniem czegoś, co było jednocześnie żartem i obietnicą, gdy poprawiła płaszcz i pokiwała głową, zgadzając się bez większych słów. Nie czekałem dłużej, nachyliłem się i wsunąłem rękę pod jej kolana, drugą pod plecy, czując, że ciało Prue napięło się lekko w pierwszym odruchu zaskoczenia, zanim pozwoliła mi przejąć ciężar. Uniosłem ją płynnie, przyciągając bliżej, była ciepła, lżejsza, niż powinna być - albo może po prostu nie pamiętałem już, jak to jest ją trzymać. Otulone płaszczem ramiona owinęły się wokół mojej szyi, oparła głowę o moją klatkę piersiową, a ja sekundę przymknąłem oczy. Ten gest był prosty, a jednak niósł w sobie coś absurdalnie intymnego, poczułem to natychmiast - kontakt, którego brakowało mi przez lata, nawet jeśli nigdy nie przyznałem tego na głos.
- Mam bardzo osobisty interes w tym, żebyś nie ucierpiała. - Pochyliłem głowę, moje usta znalazły się bliżej jej włosów, serce waliło mi tak głośno, że byłem pewien, iż mogła je poczuć i usłyszeć. - Nie pozwolę ci zaliczyć gleby w dniu własnego ślubu. - Mruknąłem praktycznie od razu, łagodząc brzmienie tamtych słów, bo przecież to nie była taka chwila, nie ten moment, nie tu, nie tak, nie zamierzałem z nią flirtować ani robić niczego, co nie pasowałoby do roli wynikającej z naszej „bliskiej przyjaźni”. Materiał sukni przesunął się po moich przedramionach, żwir zaskrzypiał mi pod butami, gdy poprawiłem chwyt, powstrzymując się od jeszcze głębszego pochylenia się w kierunku jej warg. - To byłoby nieeleganckie. - Spojrzałem w stronę ulicy, potem z powrotem na nią, moje ciemne oczy zatrzymały się na jej twarzy na jedną sekundę dłużej, niż było to konieczne. - Poza tym ta suknia wygląda na trudną do naprawienia. Nieuszkodzona będzie więcej warta, jak cię wydziedziczą. - To był niemrawy żart, wcale nie chciałem jej dobijać, na pewno to wiedziała. Potrzebowałem ukierunkować myśli, odruchowo sięgałem po słowa, bo ta bliskość była niemal dezorientująca - zapach włosów, ciepło ciała, ciężar, który nie był ciężarem, tylko przypomnieniem wszystkiego, co kiedyś było naturalne - czułem się, jakbym znowu miał dwadzieścia lat.
Prawie nie zauważyłem, że za drzwiami coś stuknęło, bliżej niż wcześniej, dopiero jej pytanie uświadomiło mi, że musieliśmy ruszać - teraz, nie zaraz, najlepiej dwie minuty temu.
- Zdecydowanie. - Parsknąłem cicho, tym razem z czymś bliższym rozbawieniu z łamania prawa, nawet jeśli tylko społecznego, robiąc pierwszy energiczny krok. Spojrzałem w dół ścieżki, potem ponownie na nią, na jej twarz, na oczy, które wciąż były skupione na mnie, z zamiarem jak najszybszego zabrania nas z okolic ołtarza. Nie myślałem o tym, co będzie za godzinę, nie myślałem o konsekwencjach, myślałem tylko o tym, żeby nie zwolnić, reszta miała się ułożyć sama - jak zawsze w naszym przypadku.