[10.10.1972, sen] happier than ever? | Benjy & Prudence

W powietrzu czuć było ten specyficzny, przenikliwy zapach odwilży, mokrego kamienia i budzącej się nieśmiało natury, który zawsze kojarzył mi się z nowym początkiem, chociaż dla wielu ten dzisiejszy pachniał raczej katastrofą. Stałem w bezruchu, pozwalając, by chłodny, marcowy wiatr studził buzujące we mnie emocje, i cierpliwie czekałem, aż leciutko drżące palce niedoszłej małżonki uporają się wreszcie z ostatnim guzikiem mojego zbyt obszernego płaszcza - czas na moment stanął w miejscu, podczas gdy ja nie odrywałem wzroku od dłoni Prue, metodycznie zapinających narzucone na nią okrycie - nie robiłem tego dlatego, że ta drobna czynność była ważniejsza niż nasza ucieczka czy narastający wokół nas chaos, ale dlatego, że patrzenie, jak ręce walczą z grubym materiałem, dawało mi kilka dodatkowych sekund na opanowanie oddechu. Musiałem wygrać tę walkę z samym sobą, by nie zrobić czegoś znacznie bardziej nierozsądnego niż porwanie panny młodej, co nie było łatwe po wszystkich wydarzeniach z ostatnich minut. Miałem mętlik w głowie, nawet jeśli starałem się tego nie okazywać, prawdopodobnie tak jak stojąca przede mną kobieta, która jednocześnie była i nie była znaną mi dziewczyną. Dostrzegłem, rzecz jasna, że jej ciało lekko drżało, chociaż twarz Prue - odzyskująca swoje naturalne barwy i łagodnie omywana złotem przez niskie, bladawe słońce - pozostawała nienaturalnie spokojna. Wcale nie wyglądała tak, jakby za wszelką cenę próbowała przekonać samą siebie, że to tylko kolejna zwyczajna czynność, a nie ostateczne spalenie mostów. Nie wyglądała też, jakby przed chwilą, w dusznym blasku świec i przy ciężkim zapachu kadzideł, nie porzuciła całego swojego poukładanego życia. Wyglądała… Stabilnie, jak ktoś, kto był naprawdę pewien podjętej decyzji, a teraz tylko musiał przygotować się, by wziąć na siebie konsekwencje. Całe szczęście - byliśmy tu razem, zupełnie jak kiedyś, mogąc podzielić je po połowie, jeśli tylko właśnie tego chciała. Co prawda, brakowało nam czasu na głębszą rozmowę, jednak wystarczyło kilka spojrzeń, byśmy znaleźli się na tej samej stronie, teraz wystarczyło ruszyć dalej.
Wczesnowiosenne popołudnie powoli przechodziło we wczesny wieczór, kładło się długimi, ciemnoszarymi cieniami na wilgotnym, żwirowanym chodniku - wszystko wokół było jeszcze szare, pozbawione łagodności, skąpane w ostatnich promieniach słońca, lecz pozbawione jasnych, żywych barw - Londyn tą porą roku wydawał się brutalny. W powietrzu czuć było ten specyficzny, ostry zapach odwilży i mokrego kamienia, a także bardzo subtelną nutę kadzidła, bardziej wspomnienie duszącego wnętrza katedry, ponieważ dębowe drzwi prowadzące do nawy pozostawały zamknięte. Gdyby ktoś spojrzał na nas teraz z oddali, z perspektywy prawie pustych ulic, mógłby pomyśleć, że to zwykłe spotkanie - ot, dwoje ludzi stojących na progu monumentalnego budynku, pogrążonych w cichej rozmowie, jednak za naszymi plecami, w mroku katedry, tętniła cisza przed burzą, a biel sukni Prue, wystająca spod ciemnego sukna mojego płaszcza, krzyczała o wszystkim, co właśnie zostało porzucone. Mury wciąż drżały od echa niewypowiedzianych przysiąg, w końcu, jeszcze kilka minut temu, stojąca obok mnie kobieta miała zostać czyjąś żoną.
To właśnie z tą świadomością wpatrywałem się w nią znacznie dłużej, niż rozsądek pozwalał w tej sytuacji, bo przecież czas był teraz czymś boleśnie praktycznym, mierzonym w metrach dzielących nas od motocykla i w decybelach narastającego w środku gwaru - jednak trwałem w tym bezruchu, jakbym miał do dyspozycji całe leniwe popołudnie, a nie zaledwie minuty przed katastrofą. Zmieniła się, oczywiście, że się zmieniła, i łudzenie się, że byłoby inaczej, trąciło absurdem. W jej rysach pojawiło się coś ostrzejszego, jakaś nowa, świadoma linia wokół ust, jakby przez te wszystkie lata nauczyła się dźwigać ciężar rzeczy, o których kiedyś, w przypływie filozoficznych dygresji, rozmawialiśmy tylko teoretycznie, zazwyczaj przy tanim winie i z pewnością, że to tylko gadanie. Jednocześnie, w tym przedziwnym świetle marca, wydawała się nie zmienić ani o jotę, i gdy wiatr szarpnął rąbkiem jej białej sukni wystającej spod płaszcza, wyrywając mnie z zamyślenia, dostrzegłem w niej dokładnie tę samą osobę. Czułem narastającą dezorientację, jakby czas się rozwarstwił, stawiając mnie przed tą samą dziewczyną i zupełnie obcą kobietą jednocześnie - wciąż patrzyła na mnie w ten sam sposób, bez żadnej maski czy dystansu, który próbowaliśmy budować przez lata, najwyraźniej bezskutecznie.
Parsknąłem cicho, a moje spojrzenie prześlizgnęło się po jej twarzy, ostatecznie więznąc w jej oczach.
- Pierdolisz. - Odpowiedziałem, starając się, by mój głos brzmiał stabilnie mimo szalejącego tętna i serca, którego bicie prawdopodobnie mogła usłyszeć. W istocie - mówiła banialuki - w końcu zawsze potrafiła znaleźć nowe, coraz bardziej spektakularne sposoby, żeby mnie zaskoczyć. - Och, uwierz mi - mruknąłem, przenosząc na chwilę wzrok na ciężkie, dębowe drzwi katedry, jakbym oceniał skalę skandalu, który właśnie wywołaliśmy - nawet jeśli ten konkretny wyczyn ma potencjał, żeby utrzymać swoją wartość rozrywkową przez najbliższe… Pięćdziesiąt, może sześćdziesiąt lat. Minimum. - Uniosłem brwi, odchrzakując w ramach teatralnej przerwy. - Nie wierzę w to, że mogłabyś kiedykolwiek zacząć mnie nudzić. - Spojrzałem na nią z czymś na kształt udawanej urazy - naprawdę sądziła, że tak łatwo było stać się kimś takim w moich oczach? Jasne, oczywiście, może niektórzy ludzie rzeczywiście mnie męczyli, ale ona nigdy taka nie była, zawsze potrafiła czymś mnie zaskoczyć i najwidoczniej to się wcale nie zmieniło. Przechyliłem głowę, przyglądając jej się z mieszanką podziwu i niedowierzania, podczas gdy gdzieś w oddali zawył kolejny podmuch wiosennego wiatru, niosąc ze sobą drobinki wilgoci, temperatury może nie były już ujemne, lecz zdecydowanie było mokro i zimno.
-​ Społeczeństwo ma wiele oczekiwań, to fakt. Większość z nich ignoruję z zasady, co zazwyczaj oszczędza mi mnóstwo czasu i nerwów. - Rzuciłem z lekką obojętnością, jeszcze bardziej przechylając głowę, by lepiej przyjrzeć się jej profilowi na tle szarych murów. - Ty też powinnaś spróbować tej metody. Wyraźnie ci służy ten rodzaj buntu, policzki ci pojaśniały. - To jednocześnie było i nie było zaczepką, w końcu zawsze twierdziłem, że najlepszą wersją Prudence Madison Bletchley była ta, która zdecydowanie nie żyła pod cudze dyktando - kiedy robiła coś dla siebie, nie dla innych, zawsze lśniła inaczej, emanowała zupełnie inną energią, szkoda tylko, że pozwalała sobie na to wyłącznie w nielicznych chwilach.
Zawsze byliśmy swoimi przeciwieństwami - moja dziecięca przyjaciółka pieczołowicie ważyła każde słowo na niewidzialnej wadze, ja wyrzucałem je z siebie bez opamiętania, prowokując konflikty tam, gdzie ona szukała spokoju - stanowiliśmy dla siebie bardzo wyraźny kontrast, który stanowił między nami coś w rodzaju przepaści, zwłaszcza przez te ostatnie lata milczenia, a jednak teraz, w tym surowo-majestatycznym świetle gasnącego dnia, czułem się znowu tak, jakby nasze światy się zazębiały, niczym dwa stare, zakurzone tryby, które mimo rdzy, wbrew wszelkiej logice, wciąż potrafiły napędzać ten sam skomplikowany mechanizm. Pomimo tych wszystkich różnic, wciąż się zazębialiśmy, nadal byliśmy w jakiś sposób kompatybilni, i nawet jeśli potrzebowaliśmy chwili, by odzyskać dawny rytm, nie zajęło to dłużej niż pół minuty. Całe szczęście, bo wiedziałem, że zaraz ktoś wybiegnie na zewnątrz - ta bańka, w której tkwiliśmy, miała pęknąć pod naciskiem rzeczywistości.
- Och, jestem pewien, że lista jest już wystarczająco długa. - Mruknąłem, zgadzając się z nią, chociaż oboje wiedzieliśmy, że właśnie dopisujemy do niej kilka kolejnych nazwisk i imion. - Nie musimy jej dziś wydłużać bardziej, niż to absolutnie konieczne, ucieczka z prędkością światła wydaje się całkiem rozsądnym punktem programu. - Uśmiechnąłem się półgębkiem, odruchowo poprawiając kołnierz płaszcza, który na niej wisiał, czyniąc ją mniejszą i bardziej kruchą, niż była w rzeczywistości, podczas gdy ona spojrzała na mnie z tym swoim specyficznym rodzajem ironii, który zawsze sprawiał, że czułem się jednocześnie przejrzany na wylot i dziwnie doceniony. Stałem wciąż blisko, zbyt blisko jak na ludzi, którzy przez lata byli dla siebie tylko wspomnieniem.
- Człowiek jest sumą swoich najbardziej wkurwiających cech. - Powiedziałem spokojnie, jakby to była rzecz oczywista - nie obrona, nie usprawiedliwienie, raczej stwierdzenie faktu, który dawno przestał mnie zaskakiwać. - Sukcesy i porażki są tym, co ludzie pamiętają o tobie. Wady są tym, co pamiętasz o sobie. - Pokręciłem głową powoli, jakbym rozważał jej słowa z większą powagą, niż na to zasługiwały. - Więc wybacz - dodałem już lżej, z powracającą nutą znajomej przekory - jeśli mam do nich pewien sentyment. Spędziłem z nimi więcej czasu niż z większością ludzi. - Kącik moich ust ponownie drgnął lekko, ale nie był to uśmiech, tylko cień czegoś, co mogło nim być w innych okolicznościach.
Moje spojrzenie zsunęło się na moment na jej usta, zupełnie bezwiednie, zanim wróciło do jej oczu, odchrząknąłem, bo na ułamek sekundy zapomniałem o istnieniu tlenu.
- Wiesz, że jestem człowiekiem pełnym sprzeczności. - Podjąłem, nachylając się minimalnie bliżej, tak że poczułem zapach jej perfum zmieszany z zimnym powietrzem. - Potrafię być jednocześnie skrajnie nieodpowiedzialny i nienagannie uprzejmy. To bywa szalenie dezorientujące dla otoczenia, ale w tej chwili wydaje się stanowić kluczowy element naszej strategii. - To było wręcz absurdalne, jak łatwo wracaliśmy do wspólnego rytmu, jakby lata milczenia i oceany niewypowiedzianych żalów były tylko błędem technicznym w naszej wspólnej historii. Moje spojrzenie znów zjechało w dół, na kontrast między czarnym suknem płaszcza a oślepiającą bielą jedwabiu, który przestał być symbolem obietnicy i stał się jedynie kostiumem z innej bajki - tej, w której księżniczka uciekła ze smokiem, porzucając swojego księcia czy tam rycerza. Z wnętrza katedry dobiegł stłumiony dźwięk, jakby ktoś przewrócił krzesło, a potem szum głosów stał się o ton głośniejszy.
- W takim razie - mruknąłem, czując nagły przypływ adrenaliny - gratuluję ci udanego uniknięcia bardzo kosztownego i niezwykle nudnego błędu prawnego. - Mówiłem to z głębi własnych beznadziejnych doświadczeń, akurat pod tym kątem uważałem się za kogoś, kto był kompetentnie niekompetentny - wszystkie słabe strony instytucji małżeństwa były mi całkiem nieźle znane, „niedoszły własny ślub” był tu terminologią, której nie śmiałem podważać.
Podniosłem ją zdecydowanym, pewnym ruchem - ten ciężar był mi tak znajomy, że moje ciało zareagowało instynktownie, dopasowując się do niej i vice versa, jakbyśmy przez całe życie trenowali tę jedną ucieczkę, a tamte wcześniejsze katastrofy były wyłącznie wstępem do tej, miejmy nadzieję, ostatniej i nie do końca naszej. Włosy Prue musnęły moją szyję, budząc dreszcz, którego nie potrafiłem i chyba już nie chciałem tłumić, ciepło tego kontaktu przesunęło się wzdłuż kręgosłupa, wywołując reakcję, której nie mogłem kontrolować. Coś w jej uśmiechu poruszyło we mnie strunę, którą dawno temu sam zerwałem, by nie musieć czuć, jak bardzo mi jej brakowało - czułem się tak, jakby napięcie między nami, które nie osłabło przez te wszystkie lata, mogło wybuchnąć ze zdwojoną siłą, pulsując w ostatnich sekundach ciszy tego nieoczekiwanego rozwoju popołudnia - były rzeczy, których czas nie potrafił dotknąć, a to elektryzujące przyciąganie było jedną z nich. Znałem każdy jej gest, każdy cień pod powiekami, a jednak teraz odkrywałem ją na nowo, pomiędzy tym, co wiedziałem, a tym, czego nie było mi dane przeżyć u jej boku.
Uniosłem brew, patrząc na nią z udawaną powagą, która nie miała szans utrzymać się dłużej niż kilka sekund. Moje spojrzenie przebiegło po krańcu jej sukni przykrytej płaszczem, zatrzymując się na obcasach, teraz już oderwanych od ziemi, które wyglądały jak coś stworzonego wyłącznie do stania w miejscu i wyglądania dobrze, nigdy do uciekania.
Przesunąłem spojrzeniem po żwirowanej ścieżce, w stronę drzwi za naszymi plecami, rozważając możliwe scenariusze, które mogły się za chwilę wydarzyć. W głowie widziałem już tę scenę - wyjście otwierające się gwałtownie, szok, oburzenie, kroki, które nie będą wiedziały, czy biec, czy stać - pochyliłem głowę lekko na bok, jakbym przypominał sobie coś konkretnego. Kącik moich ust uniósł się powoli, z tym ciemnym, przekornym błyskiem w oczach, który pojawiał się zawsze wtedy, gdy pozwalałem sobie na odrobinę złośliwej szczerości.
- Nah. Nie, nie - dodałem, kręcąc lekko głową, wracając wzrokiem do niej - mam wrażenie, że jeśli ktoś zasłużył, by zaliczyć spektakularny upadek, to raczej nie ty. - Nachyliłem się odrobinę bliżej, wyobrażając to sobie przez sekundę z niemal naukową ciekawością, głos obniżył się konspiracyjnie. - Twoja przyszła niedoszła teściowa wyglądała na kogoś, kto przez całe życie robi wszystko lepiej niż reszta świata - pozwoliłem, żeby pauza zawisła między nami, krótka, idealnie wyważona - więc logiczne byłoby, gdyby potrafiła też wypierdolić się bardziej spektakularnie niż przeciętny człowiek. - Cień uśmiechu przemknął przez moją twarz. -​ Obawiam się tylko jednego. - Dodałem, gdy żwir zaczął zgrzytać pod moimi butami i ruszyliśmy przed siebie, zostawiając za sobą powagę katedry. - Podniosłaś sobie poprzeczkę na niebezpiecznie wysoki poziom. Teraz wszystko poniżej widowiskowego zniknięcia w trakcie własnego pogrzebu może wypaść nieco blado. - Moje spojrzenie zmiękło odrobinę, choć przekora wciąż w nim była. Rześki wiatr smagał nas po twarzach, niosąc obietnicę wolności, a serce waliło mi jak u chłopaka, który właśnie zrobił coś, czego nie dało się tak po prostu cofnąć, i który w tym chłodnym, wiosennym powietrzu wreszcie zaczął oddychać pełną piersią. Ruszyliśmy przez to marcowe popołudnie, w kierunku motocykla, świadomi tego, że za nami walił się świat, który ona tak starannie budowała, a który następnie razem tak bezczelnie zburzyliśmy jednym gestem. Wiedziałem jedno - nie było już odwrotu, a droga przed nami, chociaż niepewna jak marcowa pogoda, należała już tylko do nas.