28.02.2026, 14:03 ✶
—24/09/1972—
Anglia, Snowdonia
Erik Longbottom & Anthony Shafiq
![[Obrazek: imgproxy.php?id=K63PecU.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=K63PecU.png)
Noc wyciąga łapę
Gwiazdy lecą z wora
To najlepsza pora
By się z czymś uporać
Wiatr latarnie drapie
Śmierć zatacza koło
Będzie niewesoło
Gdy wróci jak gołąb
Noc wyciąga łapę
Gwiazdy lecą z wora
To najlepsza pora
By się z czymś uporać
Wiatr latarnie drapie
Śmierć zatacza koło
Będzie niewesoło
Gdy wróci jak gołąb
Wesel trawało kolejny dzień, Anthony czuł rozrastające się w piersi zmęczenie całym tym spędem. Z jednej strony czystokrwista impreza, która w pełni oddawała się pachnącej kurzem, czy w tym momencie trawą, pieczystym i alkoholem, tradycji. Z drugiej strony plener pod koniec września, otoczenie pełne zwierząt i robactwa... Czy nie wystarczył fakt, że przez całą zabawę towarzyszyło mu pytanie, który z gości podczas spalonej nocy założył złowróżbną maskę i palił to na co pracowali pozostali?
Widok Erika, bardzo świeżego w stosunku do gości, którzy eliksirami zaleczali zmęczenie minionego wieczoru, przywołał łagodny uśmiech na eleganckiej twarzy. Nie był to uśmiech pozbawiony smutku, żałoby za relacją, której nogi na angielskiej ziemi okazały się zbyt krótkie, ale i ulgi, że pan detektyw ósmego września nie wyzionął ducha wśród gruzowiska miasta, czy rodowej rezydencji.
Przez lata udawali na tego typu imprezach, że nie znają się zbyt dobrze.
Teraz jednak Shafiqowi łatwo przyszła decyzja o tym, żeby z kieliszkiem wina podejść do rozglądającego się po otoczeniu mężczyzny.
– Dobrze Cię widzieć, – zaczął nieco niezręcznie, bo nie widzieli się od czasu tej rozmowy, która przekreśliła podejmowanie kolejnych prób. Nie spodziewał się go zobaczyć ubiegłej nocy, przez wzgląd na oczywistą niedogodność terminu i pełni lśniącej podczas ślubu nad ich głowami. Z drugiej strony nie był pewien jak układało się Erikowi i już nie pannie Yaxley, skoro tak właśnie dobrała datę, żeby Erika nie mogło na niej być. Może to było celowe działanie, by nie podsycać plotek? By nie odwracać uwagi.
Fakt, że podejrzewał ich o planiowanie ślubu wydawał mu się obecnie nieśmiesznym żartem.
– Jak samopoczucie? – zapytał upijając czarne wino ze swojego kieliszka, śledząc uważnie twarz rozmówcy, z przykrością odnajdując ciężar ostatnich dni w przystojnej twarzy. – Rozpoczęliście już remont Warowni? Gdzie się teraz podziewasz? – kolejne pytania. Zaproponował pomoc, ale została ta propozycja uprzejmie odrzucona. Właściwie nie dziwił się temu. Sytuacja była delikatna, nawet jeśli w obu - jak przypuszczał - pozostało mniej rozgoryczenia, a więcej życzenia szczęścia temu drugiemu. Zbudowanie jednak nici przyjaźni i jakiegokolwiek zaufania w tej materii wymagało czasu i wysiłku. Czy dysponowali tym wobec wszechogarniającego kryzysu?
Widok Erika, bardzo świeżego w stosunku do gości, którzy eliksirami zaleczali zmęczenie minionego wieczoru, przywołał łagodny uśmiech na eleganckiej twarzy. Nie był to uśmiech pozbawiony smutku, żałoby za relacją, której nogi na angielskiej ziemi okazały się zbyt krótkie, ale i ulgi, że pan detektyw ósmego września nie wyzionął ducha wśród gruzowiska miasta, czy rodowej rezydencji.
Przez lata udawali na tego typu imprezach, że nie znają się zbyt dobrze.
Teraz jednak Shafiqowi łatwo przyszła decyzja o tym, żeby z kieliszkiem wina podejść do rozglądającego się po otoczeniu mężczyzny.
– Dobrze Cię widzieć, – zaczął nieco niezręcznie, bo nie widzieli się od czasu tej rozmowy, która przekreśliła podejmowanie kolejnych prób. Nie spodziewał się go zobaczyć ubiegłej nocy, przez wzgląd na oczywistą niedogodność terminu i pełni lśniącej podczas ślubu nad ich głowami. Z drugiej strony nie był pewien jak układało się Erikowi i już nie pannie Yaxley, skoro tak właśnie dobrała datę, żeby Erika nie mogło na niej być. Może to było celowe działanie, by nie podsycać plotek? By nie odwracać uwagi.
Fakt, że podejrzewał ich o planiowanie ślubu wydawał mu się obecnie nieśmiesznym żartem.
– Jak samopoczucie? – zapytał upijając czarne wino ze swojego kieliszka, śledząc uważnie twarz rozmówcy, z przykrością odnajdując ciężar ostatnich dni w przystojnej twarzy. – Rozpoczęliście już remont Warowni? Gdzie się teraz podziewasz? – kolejne pytania. Zaproponował pomoc, ale została ta propozycja uprzejmie odrzucona. Właściwie nie dziwił się temu. Sytuacja była delikatna, nawet jeśli w obu - jak przypuszczał - pozostało mniej rozgoryczenia, a więcej życzenia szczęścia temu drugiemu. Zbudowanie jednak nici przyjaźni i jakiegokolwiek zaufania w tej materii wymagało czasu i wysiłku. Czy dysponowali tym wobec wszechogarniającego kryzysu?