jesień, 17 września 1972, dom Helloise

– Głównie to czułem się dziwnie mówiąc do ciebie patrząc w okno – przyznał bez zbędnych ogródek – ale ciężko byłoby ukryć, że martwię się. Uważam, że coś się kończy Helloise. Wiele głosów kazało mi tu wrócić i nie potrafię zignorować tej myśli, że rzeczywistość się rozsypuje, a ja nie jestem pewny jaka w tym moja rola.

Odpoczywał. Z plecami wspartymi i głową wyłożoną na oparciu, zamkniętymi oczyma skierowanymi ku sufitowi. Następnie podniósł się, usiadł prosto i wlepił w nią spojrzenie, które nie uciekało już na boki, ani w kierunku Kniei. A jednak – mimo ekstrawertycznej natury, Flint nie miał nic do powiedzenia. Na wspomnienie o córce wydawał się zwyczajnie smutny. Wyraźnie nie był to temat, który chciał podejmować w tej sytuacji.

– Tegoroczne Mabon będzie jednym z tych, kiedy wielu wiernych odczuwa żal do Matki. Obawy przeżerają mnie jak rdza. Myślałem nad napisaniem z tej okazji nowego tekstu, ale nie chcę, aby napełniał czytelników strachem. Chciałbym, żeby budował nadzieję.

@Helloise Rowle