[26.09.72] Jeden niezwykły dzień [Mona i Icarus]

W jakim wieku w obliczu braku kawy człowiek zachowuje się jakby przyszło mu stać na krawędzi życiowej katastrofy? Wojna, śmierciożercy, a jednak największym zagrożeniem dla Icarusa Prewetta pozostawał brak kofeiny, co kobieta doskonale rozumiała. Dzień pracy w Ministerstwie sama zaczynała od porannej czarnej.

Czarownica przyodziała swój jesienny płaszcz, owinęła wokół szyi ciepły szalik i dołączyła do mężczyzny, stając obok. Kolejka rzeczywiście wyglądała niepokojąco. Przed wejściem do Dziurawego Kotła kłębił się tłum ludzi — ktoś śmiał się głośno, ktoś inny wymachiwał gazetą. Z wnętrza dochodził gwar, który zdecydowanie nie brzmiał jak zwykły poranny ruch.
— Znasz może właściciela? Może udam nam się… — kobieta prześlizgnęła wzrok po zgromadzeniu, nad którym zauważyła zawieszony nad drzwiami plakat. Turniej gargulków! Mona parsknęła cicho. — Ach. Jeśli i tak mamy czekać, możemy równie dobrze spróbować — skinęła głową w stronę wejścia. — Chyba że się boisz, że przegrasz ze smokolożką. Poza tym nagroda pocieszenia też pewnie obejmuje kawę, a ty najwyraźniej jesteś o jeden łyk od tragedii.
Rude kosmyki poruszyły się na wietrze, gdy wzruszyła ramionami.