Widok, który zastał po przekroczeniu progu, był tak swojski w swoim wyglądzie, że niemal przyprawił go o mdłości. Całość układała się w obraz sielanki tak dosłownej, że aż groteskowej. Nie była to jednak estetyka, w której Louvain potrafiłby odnaleźć choćby cień ukojenia. Czuł się raczej jak ktoś, kto trafił do pokracznego skansenu tyle że nie był to muzealny teatr złożony z kilku autentycznych elementów brudu, starannie ustawionych dla efektu. To była żyjąca, pulsująca tkanka zgnilizny: wilgotna, organiczna, pełna oddechów i ciepła, które zdawało się przylepiać do skóry. A jednak nie przyszedł tutaj po to, by jej ubliżać. Nie po to przekroczył próg tej chaty. Interes był prosty i wymagał dokończenia. Żyła według własnych ambicji. Żyła tak, jak chciała. Żyła w sposób, którego nie przypominał nikt inny, kogo Louvain znał. W tej nieustępliwości, w tej niemal ostentacyjnej odmowie dopasowania się do świata dostrzegał pewną wartość. Może właśnie dlatego, zamiast okazać zniecierpliwienie, pozwolił sobie przyglądać się tej lisiej scenie z rosnącym uśmiechem, który z każdą chwilą coraz bardziej przypominał wyraz autentycznego zadowolenia.
Diagnoza, którą przed chwilą postawiła, nie była całkowicie chybiona. Louvain przyznał to sam przed sobą z tą trzeźwością, na jaką pozwalała mu jego własna duma. Jej założenia nie były pozbawione sensu. Dotykały powierzchni sprawy z pewną intuicją. Jednak wciąż nie sięgały sedna. To prawda, że leżanki wyściełane aksamitem czy satyną potrafiły wysysać z czarodziejskiej burżuazji więcej życiowego nerwu niż najcięższe prasy do winogron. Ten cały blichtr, to rozleniwiające piękno salonów, lamp i luster. Chorobliwa potrzeba wygody. Potrafiły zamieniać salonowe lwy w niegroźne pudle. Zmieniały ich nie tylko w przenośni; zmieniały ich również fizycznie, aż w końcu sam sposób, w jaki stali, mówili i rzucali zaklęcia, zdradzał miękkość, która nie miała nic wspólnego z potęgą. Jednostkowe przypadki bywały żenująco przytłaczające swoją miernotą. Louvain widział ich aż nadto. Czarodziejów, którzy urodzili się wśród wielkich nazwisk, a skończyli jako ozdobne relikty rodowych portretów. Ale to wciąż była tylko połowa obrazu. Bo ta sama socjeta, wszystkie te stare nazwiska i zacne pany, były jednocześnie najpotężniejszym mechanizmem akumulacji kultury magicznej, jaki kiedykolwiek stworzył świat czarodziejów. To właśnie tam, w tych rodach, w ich bibliotekach, w ich zakazanych archiwach i rodzinnych sekretach, gromadziła się wiedza, która pchała społeczność ku światłości. Odkrycia, rytuały, sztuka magii, wszystko to rodziło się z cierpliwego nagromadzenia pokoleń. Tylko oportunistyczna ślepota mogła tego nie dostrzegać. A takich chorób nie wyleczyliby nawet w Mungu.
Louvain odsunął się nieco od framugi i wszedł głębiej do środka, choć jego ruch był spokojny, niemal leniwy. Jego spojrzenie przez chwilę zatrzymało się na lisie, na zwierzęciu, które wciąż pamiętało drapieżność, choć już nie potrafiło jej użyć. Helloise widziała w nim zwierzę. To była jej pomyłka. Bo Louvain nie był ani człowiekiem, ani zwierzęciem. Był czymś trzecim. Potworem. Nie w sensie metafory, którą lubili rzucać ludzie, kiedy chcieli oswoić grozę jakiegoś zajścia. Nie w sensie romantycznej maski, którą czasem przyjmowali buntownicy. Louvain był potworem w znaczeniu znacznie prostszym i znacznie bardziej nieprzyjemnym. Urodził się taki i zginie taki. Nauczył się ludzkich odruchów, bo były użyteczne. Nauczył się uśmiechu, ukłonów i uprzejmej konwersacji, tak jak ktoś uczy się narzędzi potrzebnych do pracy. Kiedy kłaniał się w udawanej sympatii tym, których w rzeczywistości uważał za godnych jedynie szybkiego błogosławieństwa śmierci, robił to bez najmniejszego dysonansu. Bo jego natura nie była ani moralna, ani niemoralna. Była funkcjonalna. Louvain był naczyniem. Naczyniem, które wypełniała wola boga śmierci. Naczyniem, które miało napoić spragnionych końca doczesności tych, których śmierć była warta więcej niż całe ich bezcelowe życie. Tych, których odejście mogło uczynić świat lżejszym, czystszym, bardziej godnym magii, którą czarodzieje odziedziczyli po swoich przodkach. Nie był wolny. Ale to nie oznaczało, że był niewolnikiem. Oddał część swojej wolności świadomie. Oddał ją tak, jak ktoś oddaje ostrze w ręce mistrza, wiedząc, że tylko w ten sposób narzędzie osiągnie pełnię swojej funkcji. Posługa Lordowi Voldemortowi nie była dla niego kajdaną. Była wyborem. I właśnie na tym polegała jego nie-wolność.
Z rozczulającym rozbawieniem przyjął tę sprytnie dopasowaną alegorię. Widać było, że poświęciła temu drobnemu eksperymentowi znacznie więcej uwagi, niż mogłoby się wydawać przy pierwszym spojrzeniu. Całe to domorosłe studium okrucieństwa, rozpisane pomiędzy kuchennym ogniem i rudym futrem stworzenia, które jeszcze niedawno znało tylko zimny głód. Louvain skinął lekko głową w niedopowiedzianym geście uznania, takim, jakim profesor potrafi nagrodzić studentkę, gdy ta wykazuje się nagle przenikliwością wykraczającą poza zwyczajny tok rozumowania. Było w tym coś niemal akademickiego, uprzejme przyjęcie argumentu, który choć niepełny, zdradzał chłonny umysł. Jeśli gdzieś pod powierzchnią tej opowieści kryła się próba uderzenia w jego moralną prezencję, ukryta pomiędzy warstwami ironii i sarkazmu, Louvain nie widział powodu, by się przed nią uchylać. Czasem warto było wystawić się na cel, jeśli pomagało to rozmówcy rozwinąć własną ciekawość. W końcu tylko ciekawość prowadziła do miejsc, w których myśl zaczynała naprawdę pracować. Przez chwilę przyglądał się lisowi, jakby to właśnie w nim znajdowała się właściwa odpowiedź. - Czy istnieje okrucieństwo pozbawione cierpienia? - zapytał w końcu na głos, tonem człowieka, który rozpoczyna raczej dyskusję filozoficzną niż rozmowę w kuchni. Nie była to kpina. Brzmiało to niemal jak fragment wykładu. Skinął głową raz jeszcze, przyznając jej rację z pewną powściągliwą elegancją. Zmieniła naturę tego stworzenia bez zmieniania jego formy. Drapieżnik pozostał drapieżnikiem w budowie ciała, lecz jego instynkt został przyciszony, wygładzony, przekierowany w stronę dłoni, która go karmiła. Nie było w tym nic szczególnie niezwykłego; podobne rzeczy działy się od tysięcy lat między ludźmi a zwierzętami. Jednak prawdziwy sens tej historii nie leżał w skuteczności jej zabiegu. Leżał w jego trwałości. Wygoda potrafiła dokonać rzeczy, których nie potrafił strach. Wygoda sprawiała, że drapieżnik rezygnował z instynktu nie dlatego, że go zapomniał, lecz dlatego, że jego potrzeby były zaspokojone. - Głód ucichł, więc kły mogą spocząć. Ale tylko na jakiś czas. Bo co stanie się wtedy, gdy potrzeby przestaną być zaspokajane? Gdy zabraknie mu ciebie? Louvain przeniósł spojrzenie z lisa na Helloise, jakby to pytanie było skierowane równie mocno do niej, jak do zwierzęcia. Wciąż było to tylko zwierzę. Stworzenie, które prędzej czy później powróci do macierzy własnej natury, jeśli głód znów zacznie mówić głośniej niż pamięć. Zwierzę nie znało idei. Nie znało lojalności wobec abstrakcji. Nie będzie głodować tylko dlatego, że kiedyś poznało ciepło kobiecej dłoni. Głodne wróci do tego, czym było. I nie uzna w tym żadnej zdrady. Louvain zamierzał pomóc nie zwierzęciu ale jej, jednak nie zamierzał dotykać ani jednego, ani drugiego. Zwłaszcza nie na trzeźwo. Zbyt dobrze pamiętał, do jakich dziwnych kompromisów prowadziła obecność tej chaty, gdy w ustach pozostawał smak opiumowej nalewki.
- Wolności nie można dostać - powiedział spokojnie. - Wolność można sobie jedynie wywalczyć. Dopiero wtedy sięgnął po różdżkę. Krótki ruch nadgarstka był niemal niedbały, jakby odcinanie takich drobnych węzłów należało do codziennych czynności. Zaklęcie przecięło splątanie włosów i pazura z chirurgiczną precyzją, uwalniając łapę lisa bez naruszania jasnego kosmyka, za to łamiąc pazur, który i tak już na nic się tutaj zdawał. Teraz jednak ciężar decyzji nie należał już do niego. Louvain opuścił różdżkę i spojrzał na nią spokojnie, jak ktoś, kto właśnie oddaje przedmiot właścicielowi, nie czując potrzeby zatrzymywania go dłużej w dłoni. - Tu deviens responsable pour toujours de ce que tu as apprivoisé. Wypowiedział to bez gniewu, bez potępienia. Raczej z tą samą trzeźwą ciekawością, z jaką przygląda się ludziom dokonującym wyborów, które sami uznają za moralne. Bo w istocie nie różniło się to tak bardzo od innych zabaw, które ludzie potrafili sobie urządzać. W przeskalowanej mierze, pomyślał, on sam nie tak dawno miał aż nadto sposobności, by cieszyć się cudzą bezradnością. Pamiętał je zbyt dobrze: momenty, w których ktoś rozumiał już, że nie ma dokąd uciec, że jego przyszłość skurczyła się do jednego gestu, jednego zaklęcia, jednego oddechu. Wiedział więc doskonale, jak smakuje ta osobliwa przyjemność, gorzka i słodka zarazem, którą daje władza nad czyimś losem. Dlatego nie zamierzał udawać, że stoi ponad nią. W tej jednej sytuacji. Pozwolił myśli opaść i w końcu przeszedł do rzeczy, dla której w ogóle przekroczył próg tej chaty. Spojrzał na Helloise z powrotem tym samym spokojnym skupieniem, które towarzyszyło mu zawsze wtedy, gdy rozmowa przestawała być grą idei, a stawała się kwestią konkretu. - Masz to?