[jesień, 1970 r.] Kiedy Księżyc widział, jak Morze oddaje jedną ze swoich córek

Foka przymknęła czarne ślepia.
Drodzy czytelnicy, w tej postaci świat był taki prosty! Ciało ludzkie nie nosiło w sobie ciężaru ludzkich myśli ani pytań, których nikt nie potrafił rozstrzygnąć. Istniał tylko chłód kamieni pod brzuchem oraz morze oddychające nierównym rytmem fal rozbijających się o brzeg i cofających się w głąb ciemnej wody.

Foczy pysk uniósł się lekko, kiedy gładkie mokre futro zaczęło przylegać do skóry w dziwnie nienaturalny sposób, tracąc swoją wagę. Kształt zwierzęcia zaczął się zmieniać. Zaokrąglony tułów wydłużył się, kości przesunęły się widoczne pod skórą. Przednie płetwy rozciągnęły się oraz wygięły, a następnie w ich miejsce pojawiły się smukłe palce. Ciężka focza ogonowa płetwa rozdzieliła się powoli na dwie nogi, blade na zimnych i ciemnych kamieniach. Futro ustąpiło ludzkiej skórze aż ta focza opadła na ziemię.

W następnej chwili między głazami stała selkie — naga jak nowo narodzone dziecko, z mokrymi włosami przyklejonymi do ramion i pleców. Jej skóra była pokryta drobnymi kroplami wody. Brynja nie śpieszyła się jednak, aby sięgnąć po swoje ubrania.