[Jesień 72, 5.10 Brynja, Ceolsige, Henry] Zgryzota w Dunwich

Szedł wbrew wszelkim prawom rządzącym światem, podążał w górę ostrożnym krokiem. Obawiał się, że nagle czar pryśnie, a ich troje spadnie i rozbije się o skały. I nikt ich nie znajdzie. Kto by mógł się zmartwić, że Henry nie wracał? Może któreś z przyjaciół? Czy naprawdę by się przejęli? Szukaliby go?

Nie mógł o tym za długo rozmyślać, szczególnie, że na górze ujrzał źródło światła. Natychmiast ruszył za jeden z słupów, by schronić się przed zaklęciem. Czuł, że mimowolnie zaczynał podchwytywać rytm i podśpiewywać pieśń tajemniczej świetlistej kobiety. Nie chciał dać się zahipnotyzować. Szczególnie, że widział zło, które nawiedzało Dunwich za sprawą latarni.

– Trzeba przerwać ten śpiew – rzucił, po czym wychylił się zza kolumny.

Wycelował różdżką w świecącą postać. Rzucił cicho zaklęcie z intencją wyczarowania wokół kobiety bańki z próżni. Ta mogłaby powstrzymać emisję dźwięku, który zdawał się być główną bronią tej dziwnej istoty.

Kształtowanie II na bańkę z próżnią wokół tajemniczej postaci.

Rzut N 1d100 - 19
Akcja nieudana