[Jesień 72, 5.10 Brynja, Ceolsige, Henry] Zgryzota w Dunwich

Wiatr i deszcz przestały jej przeszkadzać, gdy dotarła za pozostałą dwójką na sam szczyt budowli. Głos narastał, a Brynja pomyślała tylko o istotach podobnych do niej, tj. wodnych maszkarach, które, tak jak ona, potrafiły mącić umysły swoim śpiewem. Co więcej, cóż innego mogło rozbrzmiewać w tej ponurej, zabitej dechami miejscowości, przesiąkniętej zapachem ryb, jeśli nie szanty?

Selkie nie obawiała się o siebie, jednakże zaczęła się martwić, kiedy spojrzała na przyjaciela. Ten zaczął nucić pieśń — widziała, jak rozchylały się jego usta. Jak Ceo reagowała? Już wkrótce mogli znaleźć się pod wpływem śpiewu. Nie mogli również zaatakować staruszki. Ona sama nie miała do tego sił. Wpadła więc na inny pomysł.

Jeśli dobrze rozumiała naturę swoich zdolności, mogła wytwarzać omamy słuchowe, a selkie śpiewały własne pieśni. Kobieta, mimo trudnych okoliczności, przyjęła zrelaksowaną pozycję, a następnie zacisnęła powieki i zaczęła śpiewać własną pieśń. Próbowała wytworzyć omamy słuchowe, które mogłyby zagłuszyć śpiew staruszki. Chciała narzucić przyjacielowi i Ceo iluzoryczną melodię poprzez odtworzenie dźwięku, jaki znała najlepiej - nie pieśń, ale jej brak. Głuchą, ciężką ciszę głębin.