13.03.2023, 20:21 ✶
I on także zauważył zmianę w zachowaniu Roberta, ale uznał to za właściwy bieg wydarzeń. Rozmawiali o sprawach, które nie można potraktować lekko. Pewne tematy umarły śmiercią naturalną. Zwyczajne zostały wyczerpane i nie było sensu do nich wracać. Teraz skupiali się na czymś innym i oczekiwał pewnych słów.
- Ponoć. - nieżyczliwy stosunek do jego ojca po raz kolejny dał o sobie znać. Zdecydowanie nie miałby problemy, by mówić źle o tej osobie, aczkolwiek przez wzgląd na to, jakie uczucia żywił do niego Mulciber, powstrzymywał się przed większym komentarzem z własnej strony. Ich relacja była skomplikowana i był pewny, że przynajmniej niejednoznaczna. Następne kwestie były o wiele trudniejsze do odpowiedzi. Musiał tutaj dobrze się zastanowić. Po pierwsze, przyjdzie mu zdradzić pewne rzeczy, których nawet jego ojciec nie wiedział. To było tylko i wyłącznie jego własny pogląd.
- Skłamałbym, gdybym powiedział, że się nie bałem. - I była to prawda. Taki krok wymagał pokonania ogromnego strachu o własny żywot. Nawet pomimo wiedzy, jaką miał o tym czarodzieju, nie miał nawet połowicznej pewności, jak zareaguje na jego słowa. I to ma martwiło, ale poznał już smak wolności i jeśli działał, zawsze chciał stawiać zdecydowany krok.
- Tak, jak przy pierwszej rozmowie, użyje tego samego argumentu. Dał pan się poznać, jako czarodziej interesu. Nie działa pan pochopnie, rozważając wady i zalety. Dla pana liczą się umiejętności, które można wykorzystać. Im szerszy ich zakres, tym o przydatność takiej osoby rośnie. Nie patrzy pan pod kątem emocjonalnym na daną sprawę. - Oczywiście to były wszystkie jego obserwacje na temat tego człowieka. Nie uważał go za kogoś, kto postępuje w sposób nieprzemyślany, odczuwa emocje, ale nie pozwala nimi kierować.
- Zapewne pana będą interesować powody. - Dokończył kieliszek wina i postawił go na stoliku, po czym spojrzał rozmówcy prosto w oczy. Spojrzenie miał twarde, pewne, zdecydowane. On wierzył w to, co mówił całym sercem.
- Społeczność czarodziejów jest skostniała. Tak naprawdę dążymy ku autodestrukcji, gdyż zamknęliśmy się przed światem. Doprowadziło do tego, że cofamy się wręcz w rozwoju. A mugole? Co by nie mówić o nich, oni idą do przodu. Coraz szybciej przemieszczają pomiędzy dużymi odległościami. Pokonują kolejne ograniczenia. Wiedział pan, że postawili nawet nogę na księżycu? A my co? Co takiego ostatnio czarodzieje wynaleźli, że zmieniło to ich życie? - W jego głosie słychać było źle skrywany gniew. Avery był zdecydowanym przeciwnikiem zasad tajności, które uważał za szkodliwe dla nich wszystkich. Bezpieczeństwo nie było warte umysłowego zacofania rozwoju.
- Potrzebna jest zmiana, rewolucja. Ona powinna stanowić szok, który zmieni cały nasz świat. Wiem, że takie zawsze są krwawe, ale jeśli ktoś nie wykona tego kroku, nadal będziemy kryć się po kątach i cieszyć się tym, że wymyśliliśmy kociołki z sera, które nawet się nie rozpadają po pierwszym użyciu. - Prychnął rozzłoszczony, przypominając sobie durną reklamie pewnego produktu.
- Ponoć. - nieżyczliwy stosunek do jego ojca po raz kolejny dał o sobie znać. Zdecydowanie nie miałby problemy, by mówić źle o tej osobie, aczkolwiek przez wzgląd na to, jakie uczucia żywił do niego Mulciber, powstrzymywał się przed większym komentarzem z własnej strony. Ich relacja była skomplikowana i był pewny, że przynajmniej niejednoznaczna. Następne kwestie były o wiele trudniejsze do odpowiedzi. Musiał tutaj dobrze się zastanowić. Po pierwsze, przyjdzie mu zdradzić pewne rzeczy, których nawet jego ojciec nie wiedział. To było tylko i wyłącznie jego własny pogląd.
- Skłamałbym, gdybym powiedział, że się nie bałem. - I była to prawda. Taki krok wymagał pokonania ogromnego strachu o własny żywot. Nawet pomimo wiedzy, jaką miał o tym czarodzieju, nie miał nawet połowicznej pewności, jak zareaguje na jego słowa. I to ma martwiło, ale poznał już smak wolności i jeśli działał, zawsze chciał stawiać zdecydowany krok.
- Tak, jak przy pierwszej rozmowie, użyje tego samego argumentu. Dał pan się poznać, jako czarodziej interesu. Nie działa pan pochopnie, rozważając wady i zalety. Dla pana liczą się umiejętności, które można wykorzystać. Im szerszy ich zakres, tym o przydatność takiej osoby rośnie. Nie patrzy pan pod kątem emocjonalnym na daną sprawę. - Oczywiście to były wszystkie jego obserwacje na temat tego człowieka. Nie uważał go za kogoś, kto postępuje w sposób nieprzemyślany, odczuwa emocje, ale nie pozwala nimi kierować.
- Zapewne pana będą interesować powody. - Dokończył kieliszek wina i postawił go na stoliku, po czym spojrzał rozmówcy prosto w oczy. Spojrzenie miał twarde, pewne, zdecydowane. On wierzył w to, co mówił całym sercem.
- Społeczność czarodziejów jest skostniała. Tak naprawdę dążymy ku autodestrukcji, gdyż zamknęliśmy się przed światem. Doprowadziło do tego, że cofamy się wręcz w rozwoju. A mugole? Co by nie mówić o nich, oni idą do przodu. Coraz szybciej przemieszczają pomiędzy dużymi odległościami. Pokonują kolejne ograniczenia. Wiedział pan, że postawili nawet nogę na księżycu? A my co? Co takiego ostatnio czarodzieje wynaleźli, że zmieniło to ich życie? - W jego głosie słychać było źle skrywany gniew. Avery był zdecydowanym przeciwnikiem zasad tajności, które uważał za szkodliwe dla nich wszystkich. Bezpieczeństwo nie było warte umysłowego zacofania rozwoju.
- Potrzebna jest zmiana, rewolucja. Ona powinna stanowić szok, który zmieni cały nasz świat. Wiem, że takie zawsze są krwawe, ale jeśli ktoś nie wykona tego kroku, nadal będziemy kryć się po kątach i cieszyć się tym, że wymyśliliśmy kociołki z sera, które nawet się nie rozpadają po pierwszym użyciu. - Prychnął rozzłoszczony, przypominając sobie durną reklamie pewnego produktu.