[Jesień 72, 5.10 Brynja, Ceolsige, Henry] Zgryzota w Dunwich

Kiedy ujrzała tę nienaturalnie rozciągniętą paszczę i wijące się ku nim sieci, a krzyk potwora rozdarł rzeczywistość, jej głos zadrżał. Poczuła Henry’ego jak drżącą falę obok siebie, gwałtowny, ostry ruch Ceolsige jak rozcinający nurt, i wiedziała, że nie mogła ich stracić, nie tutaj, nie przez coś tak obcego i chorego jak ta istota, która nigdy nie powinna była śpiewać…
Och, więc Brynja śpiewała, jak jej nakazano.
Niskie tony jej śpiewu zgęstniały i zaczęły pulsować. W jej wizji woda wokół staruchy zaczęła się zapadać, a niech a głębia próbowała ją pochłonąć. Zdusić. Pieśń zmieniła się, pogłębiając, ciężejąc, stała się ciśnieniem, głębią, nieubłaganym uściskiem morza.