– Może wysiłek przy ściąganiu tego jest niewspółmierny do efektów – zastanowiła się, ale ostatecznie wzruszyła ramionami, bo całe szczęście dzień paradowania w innym ciele to nie była żadna wieczność. – Dobrze, więc dostalibyście kolorowanki i kredki i siedzielibyśmy w Biurze – nawet jeśli dostałaby bólu głowy od pyskującego Bulstroda w ciele Bulstroda-gówniaka. Jakby musiała, to pilnowałaby ich bite 24h, żeby mieć pewność, że ta dwójka nie kombinuje z wyjściem na jakąś kolejną akcję, póki nie byli w pełni sprawności. Tak, poświęciłaby się. – Nie mam pojęcia. Niestety się nie dowiedziałam, bo wtedy przedstawiłam mu kontrę na jego zachowania i się zamknął. Jak mam strzelać, to chodziło pewnie o to, że w ogóle śmiałam podarować mu cokolwiek, niezależnie od intencji. Albo chodziło konkretnie o czekoladę. Może dlatego, że jak wyczaił, że ją lubię, to do pewnego momentu mi takie przynosił jak się widzieliśmy – to znaczy do czasu zerwania zaręczyn. Dla Sauriela chyba było to pokazanie swojej sympatii, czego nie wyrażał słowami. Albo wdzięczności. Victoria nie wiedziała, bo choć bardzo starała się go zrozumieć, to było to trudne bez odpowiedzi zwrotnych. – Nie wiem – dodała jeszcze, jakby to nie było już oczywiste.
– Naprawdę nie uważam, żebyś miała wpływ na to, jak to zostało rozegrane – dobrze, może i czas zadanego pytania nie był najlepszy, ale reszta zależała już tylko i wyłącznie od Atreusa.
Gdyby Brenna była z tych kobiet, które domyślać się każą, to pewnie by się tak dobrze nie dogadywały – bo Victorii też było do tego typu osoby daleko. Być może wpływ miało na to to, jak długo się znały i ile czasu ze sobą spędzały, a może właśnie dlatego tyle ze sobą wytrzymywały, bo odpowiadało im to, jakie były: bardziej niż mniej konkretne.
– Nie mówię, że wszyscy. Ale więcej razy widziałam takie cechy u facetów niż u kobiet –[/b doprecyzowała. [b]– Niepotrzebny ci poradnik, wszystko już wiesz – a w Czarownicy to potrafili napisać niezłe bzdury.
Przypatrywała się przez moment Brennie w ciszy. Czy miała na głowie więcej, niż inni? Niekoniecznie. Czy było jej ciężko? Było. Ale to nie był koniec świata. I w tym wypadku wolała sobie umniejszać, bo gdyby bardziej się zastanowiła nad tym, jak się czuje, to możliwe, że skończyłoby się płaczem, a była na to zbyt dumna.
– Wszyscy mamy dużo na głowie po Spalonej, nie jestem tutaj żadnym wyjątkiem –[b] odparła w końcu. [b]– Już się chyba zresztą przyzwyczaiłam – że było jej źle. Że zamiast rozmowy, była stawiana po prostu przed fakt dokonany. Jakby była za głupia, żeby zrozumieć, albo jakby inaczej nie dało się z nią dogadać. To dlatego ludzie woleli jej nie mówić rzeczy? Bo łatwiej było po prostu wypchnąć ją z pomieszczenia i zatrzasnąć drzwi? Nie, to był fatalny moment na rozmyślania. – Wolę o tym nie myśleć – przyznała w końcu, nie patrząc już nawet na Brennę.
[/b][/b][/b]