15.04.2026, 19:53 ✶
Ciężko było mu zachować spokój i dzięki Merlinowi, że Rose nie umiała czytać w myślach, bo od ilości przekleństw i kreatywności Anthonyego na ten temat zwiędłyby jej uszy. Był wściekły, że w ogóle była w centrum tych wydarzeń, a najbardziej na siebie, że tego nie dopilnował. Nawet jeśli to było udawane, był za nią odpowiedzialny i echo tego rozbijało się echem w jego głowie. Zerkał na nią, ale unikał bezpośredniego patrzenia jej w oczy, jakby bał się, że kobieta dostrzeże w tym poczucie winy.
- Co z nim? - zapytał, poruszając palcami w nerwowym tiku, wbijając wzrok gdzieś w ścianę. Przecież jakby coś się stało jej bratu, to by mu nigdy nie wybaczyła, że brał w tym udział. I tak już wystarczająco trudno było to wszystko ukrywać, swoją przynależność do ruchu prowadzonego przez Voldemorta. Gdy oparła głowę o jego ramię, instynktownie przechylił głowę i dotknął wargami jej czoła, przypominając sobie, że jego młodszą siostrę zawsze to uspokajało. - Atre ma zawsze wejścia i zachowania godne pieprzonego bohatera, przysięgam. Muszę postawić mu koniak lub od razu całą zgrzewkę za to, że Ci pomógł.
Stwierdził z nieco gorzkim rozbawieniem, bo jego przyjaciel miał również talenty złodziejskie, zwłaszcza w kierunku damskich serc. Może Greengrassówna, podobnie jak Longbottom, również straci dla niego głowę? Największy casanova Londynu, nie ma co. Antek pokręcił delikatnie głową do własnych myśli, wiedząc, że ma do spłacenia dług.
- On, przepraszam, co zrobił? - zamrugał zaskoczony, spoglądając na nią z niedowierzaniem. Przecież był kurewsko dobrym aurorem, często korzystał z teleportacji i Atreusowi się takie rzeczy po prostu nie zdarzały. - Jak Twoja głowa? Najważniejsze, że jesteś cała i bezpieczna, nie martw się, lekarz Cię odwiedzi, jak będziemy w rezydencji dziadka.
Uśmiechnął się lekko, chcąc poprawić jej humor, chociaż jego wewnętrzna irytacja i złość ciągle rosły. Nie mógł też nazwać domu rezydencją Borginów lub też jego, nawet jeśli sygnet z literką tkwił dumnie na jego palcu. Był pewien, że na to nie zasługiwał. Przytaknął na znak, że rozumie i żeby nie mówiła nic więcej, gładząc ją po plecach.
- Nie możesz tu zostać. Twój skrzat dokończy pakowanie Twoich rzeczy i dostarczy je do nas, zostawię mu instrukcję. - oznajmił, ostrożnie przesuwając tkwiącą na jego kolanach dziewczynę. Ujął ją ostrożnie, przytulając do klatki piersiowej i podniósł, tak, jak należało, a nie jak worek ziemniaków i rozejrzał się po sypialni. Nie wyglądało, jakby coś musiała zabrać od razu, wszystko mógł przygotować skrzat. Zrobił kilka kroków, wychodząc z pokoju. - Zawołasz ją? Wytłumaczę, co i jak, a Ty powiesz, czego potrzebujesz. Nie bierz za dużo, moja siostra da Ci swoje rzeczy, jesteście podobnej sylwetki, a resztę Ci kupię. Co tylko będziesz potrzebowała. Chcesz skontaktować się z rodzicami, czy tym również zajmie się skrzat?
- Co z nim? - zapytał, poruszając palcami w nerwowym tiku, wbijając wzrok gdzieś w ścianę. Przecież jakby coś się stało jej bratu, to by mu nigdy nie wybaczyła, że brał w tym udział. I tak już wystarczająco trudno było to wszystko ukrywać, swoją przynależność do ruchu prowadzonego przez Voldemorta. Gdy oparła głowę o jego ramię, instynktownie przechylił głowę i dotknął wargami jej czoła, przypominając sobie, że jego młodszą siostrę zawsze to uspokajało. - Atre ma zawsze wejścia i zachowania godne pieprzonego bohatera, przysięgam. Muszę postawić mu koniak lub od razu całą zgrzewkę za to, że Ci pomógł.
Stwierdził z nieco gorzkim rozbawieniem, bo jego przyjaciel miał również talenty złodziejskie, zwłaszcza w kierunku damskich serc. Może Greengrassówna, podobnie jak Longbottom, również straci dla niego głowę? Największy casanova Londynu, nie ma co. Antek pokręcił delikatnie głową do własnych myśli, wiedząc, że ma do spłacenia dług.
- On, przepraszam, co zrobił? - zamrugał zaskoczony, spoglądając na nią z niedowierzaniem. Przecież był kurewsko dobrym aurorem, często korzystał z teleportacji i Atreusowi się takie rzeczy po prostu nie zdarzały. - Jak Twoja głowa? Najważniejsze, że jesteś cała i bezpieczna, nie martw się, lekarz Cię odwiedzi, jak będziemy w rezydencji dziadka.
Uśmiechnął się lekko, chcąc poprawić jej humor, chociaż jego wewnętrzna irytacja i złość ciągle rosły. Nie mógł też nazwać domu rezydencją Borginów lub też jego, nawet jeśli sygnet z literką tkwił dumnie na jego palcu. Był pewien, że na to nie zasługiwał. Przytaknął na znak, że rozumie i żeby nie mówiła nic więcej, gładząc ją po plecach.
- Nie możesz tu zostać. Twój skrzat dokończy pakowanie Twoich rzeczy i dostarczy je do nas, zostawię mu instrukcję. - oznajmił, ostrożnie przesuwając tkwiącą na jego kolanach dziewczynę. Ujął ją ostrożnie, przytulając do klatki piersiowej i podniósł, tak, jak należało, a nie jak worek ziemniaków i rozejrzał się po sypialni. Nie wyglądało, jakby coś musiała zabrać od razu, wszystko mógł przygotować skrzat. Zrobił kilka kroków, wychodząc z pokoju. - Zawołasz ją? Wytłumaczę, co i jak, a Ty powiesz, czego potrzebujesz. Nie bierz za dużo, moja siostra da Ci swoje rzeczy, jesteście podobnej sylwetki, a resztę Ci kupię. Co tylko będziesz potrzebowała. Chcesz skontaktować się z rodzicami, czy tym również zajmie się skrzat?