[jesień, 1970 r.] Kiedy Księżyc widział, jak Morze oddaje jedną ze swoich córek

Lana z natury była dociekliwą osobą, dążącą do odkrycia tajemnic tego świata. Jednak pomimo całej zdobytej wiedzy, czarownicy do tej pory nie udało się poznać odpowiedzi na największą z zagadek, jaką stanowiły porywy jej własnego serca.

Od dziecka wiedziała, że różni się od innych dziewczyn; zamiast spędzać czas z rówieśnikami wolała przesiadywać w bibliotece, a podczas bali bardziej absorbowało ją podziwianie wystroju sali niż tańce. Jak bardzo nie starałaby się dopasować, czuła, że nie mogła wieść wyznaczonego jej w momencie urodzenia życia perfekcyjnej damy z czystokrwistego rodu. Swoją niechęć do wyjścia za mąż Dolohovówna interpretowała zatem jako kolejną odmienność, która zdawała się przeszkadzać bardziej innym członkom socjety niż jej samej. Lana zdawała sobie sprawę, że w pewnym momencie cierpliwość matki do ekscentryzmów córki się skończy, dlatego na razie korzystała z możliwości poświęcenia się w pełni swoim badaniom.

Oczywiście, dla osoby tak oczytanej jak Dolohovówna, koncept relacji romantycznych między osobami tej samej płci nie był zupełnie obcy. Podczas analizy przekazów historycznych, zdarzyło jej się natrafić na opisy różnych skandalicznych sytuacji, lecz nigdy nie przyszło jej do głowy, by odnieść te sytuacje do własnych uczuć (być może dlatego, że większość tego rodzaju insynuacji dotyczyła stosunków między dwoma mężczyznami). Podobnie jak nie zastanawiała się nad tym, czemu spędzała więcej czasu analizując nagie wizerunki kobiet; przecież podziwianie urody płci pięknej było zachowaniem powszechnym w społeczeństwie. Zapewne impuls do głębszej refleksji przyszedłby, gdyby Lana sama się zakochała, to jednak jeszcze się nie wydarzyło. A przynajmniej jeszcze nie...

Nieznajoma miała rację, wytykając Dolohovównie jej własne zachowanie. Przecież takie przypatrywanie się drugiej osobie było niekulturalne.
— Przepraszam. Nie powinnam była... — zaraz, czyżby nieznajoma insynuowała bycie rozproszoną przez urodę czarownicy? Komplement ten był tak niespodziewany, że mózg Lany zdawał się go nie pojmować. Zatem zamiast dokończyć wypowiedź, zarumieniła się jeszcze bardziej (o ile było to możliwe). Zebrała w sobie jednak na tyle odwagi, by chwycić wyciągniętą dłoń drugiej kobiety. Mimo wszystko gdyby nieznajoma chciała zrobić jej krzywdę, już dawno by to uczyniła. Gdy już udało jej się wstać, zaczęła otrzepywać spódnicę z piasku, by choć trochę doprowadzić się do ładu.
— Ach, matka ponagla mnie, bym wróciła do Londynu. Ale ja... wolę jeszcze zostać tutaj. — ponieważ boję się, że po powrocie będę musiała wrócić do życia według jej oczekiwań, tej części już nie wypowiedziała na głos. Brynja mogła jednak odczytać pewien ciężar i zmęczenie w jej oczach.